’Ινδοευρωπαϊζοντες, Φοινικίζοντες καί ’Αφροκεντρίζοντες

Γ. Δημήτρουλα   

 ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ  ΜΑΣ  ΕΘΕΣΕ  ΤΗΝ  ΚΑΤΩΘΙ  ΕΡΩΤΗΣΗ: «’Αλλά  ποίοι  είναι  τότε  αυτοί  οί  ’Ινδοευρωπαϊζοντες, Φοινικίζοντες  καί ’Αφροκεντρίζοντες;»

Εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία σύντομη αλλά καί σαφή κατά τό δυνατόν εξήγηση πρός καλλιτέραν κατανόησην  από τούς αναγνώστες.

Οί  ’Ινδοευρωπαϊζοντες

Είναι ομάδα επιστημόνων οί οποίοι φρονούν ότι όλες οί Ευρωπαϊκές  φυλές κατάγονται από μίαν καί τήν αυτήν “super“ φυλήν τήν οποίαν ονόμασαν “Ινδοευρωπαϊκή “. Στηρίζουν δέ τήν άποψιν αυτήν σέ διάφορες θεωρίες, όπως π.χ μία  εξ’αυτών  είναι ή ομοιότης καί συγγένεια τών σημερινών Ευρωπαϊκών γλωσσών οπότε  πρέπει  νά  προέρχονται  από  μίαν  κοινή  μητρικήν γλώσσαν, τουτέστιν  (καί κατά συνέπειαν)  τήν ‘Ινδοευρωπαϊκήν

Ποία ή κοιτίς τής super αυτής φυλής;

Στήν ερώτηση αυτή, οί ίδιοι επιστήμονες διαφωνούν μεταξύ τους ώς πρός τήν κοιτίδα τής φυλής αυτής  καί  μέχρι σήμερα έχουν  προταθή,- ή Μεσοποταμία – Βακτρία (Αφγανιστάν) – Κεντρική Ασία -‘Ελη Πριπέτ (Δυτική Ρωσσία) –Κεντρική Γερμανία – Σκανδιναβία – Παράλια Βαλτικής – Παράλια Βορείου Θαλάσσης– Νότια Ρωσσία – Ουράλια έως κεντ. Ευρώπη – Περιοχή Καυκάσου – Περιοχή Ουγγαρίας καί Ουκρανίας. Στά παράλια τού  Αιγαίου  (λένε γιά τούς ‘Ελληνες) κατέβηκαν  ( κι’ εδώ διαφωνούν  μεταξύ τους) γύρω στά:1100 π.χ.-1300 π.χ. -1500 π.χ. -1900 π.χ. – 2500 π.χ. –2800 π.χ. ‘Εν τούτοις καί μέχρι σήμερον, οί επιστήμονες αυτοί δέν έχουν προσκομίσει ούτε ίχνος στοιχείων νά αποδεικνύουν τήν ύπαρξιν τοιαύτης φυλής (κατά συνέπειαν)   καί  γλώσσης. Ούτε  ένα  αγγείο, μία επιγραφή  ‘’Ινδοευρωπαϊκής’’ γραφής,  ένα  ιερογλυφικό, ένα  συλλαβικό, ή  αλφαβητικό μνημείο. ΤΙΠΟΤΑ , ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ.   Καί  όχι  μόνον  αυτό, αλλά  απεναντίας  αγνοούν  επιδεικτικώς  καί  πεισματικώς  τά ευρήματα  τών  ‘Ελληνικών  γραμμικών  γραφών. …… ΓΙΑΤΙ;

Παρέλαβον, (λένε  γιά  τούς ‘Ελληνες), τό  αλφάβητο  από  τούς  Φοίνικες, [βλέπε επομ. σελ. Φοινικίζοντες] συνέθεσαν δύο παραμύθια τήν ‘Ιλιάδα καί τήν ‘Οδύσεια…κτλ, ( λές καί μόλις κάποιος μάθει τό αλφάβητο, αρχίζει καί γράφει έπη όπως τά …..’Ομηρικά!). ‘Αγνοούν,  ΣΚΟΠΙΜΩΣ,  ότι οί  γλώσσες είναι προϊόντα βραδείας  εξελίξεως.            

Η Αρχαιότερη

«Τό 1200 π.Χ. όταν οί άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες  βρίσκονταν  σέ  πρωτόγονη  κατάσταση, ό ‘Ομηρος  χρησιμοποιεί 8 πτώσεις, 3  αριθμούς,  καί  8 χρόνους ρημάτων».(1)

Συνεπώς, ή γλώσσα τού ‘Ομήρου, δέν μπορεί παρά νά έχη πίσω της, χιλιάδες χρόνια  εξελίξεως  καί όχι νά έχη φθάση έξωθεν από  νομάδες βοσκών.

Oί άλλες γλώσσες δέν είναι ισόχρονες τής Ελληνικής. Η Ελληνική προηγείται  τών  άλλων γλωσσών  κατά μερικές χιλιάδες χρόνια.  Η λέξη «φιλοσοφία» δέν προήλθε από τήν Αγγλική «philosophy». Τό  Λατινικό  αλφάβητο  δέν  είναι  παρά  μιά έκδοση  τού  Ελληνικού  Χαλκιδικού  αλφαβήτου.

«Εκείνο πάντως πού απομένει όρθιο απ’ όλη τήν ιστορία τού ‘Ινδο-ευρωπαϊσμού, είναι ή έμμεση παραδοχή  ότι πράγματι υπήρξε  μιά σημαντική  καί άκρως καθοριστική γλώσσα γιά τήν ευρύτατη γεωγραφική  περιοχή πού μάς ενδιαφέρει. Μιά γλώσσα πού βιάσθηκαν ν’ αποκαλέσουν, ‘Ινδο-ευρωπαϊκήν, μιά  γλώσσα  πού  κάλλιστα μπορει νά χαρακτηρισθή ώς ή πανμήτηρα  γλώσσα  τής περιοχής. Αυτή  ή  Πρωτογλώσσα,  δέν  μπορει  παρά  νά  είναι  ή  αρχέγονη  γλώσσα τών Αιγαίων-Πελλασγών, ή άμεση πρόγονος τής Ελληνικής. (2)  

Η τελειότερη.  

 ‘Ελληνική είναι  ή πρώτη πού διετυπώθη γραπτώς  Η μόνη πού οί λέξεις της έχουν πρωτογενές νόημα.Αυτή από τήν οποίαν προέκυψαν  ή  γραμματική, τό  συντακτικόν  καί  ή  γλωσσολογία(1).

 Η παγκοσμίως πλουσιότερη  μέ 6 εκατ. λέξεις  καί 71 εκατ. τύπους   λέξεις  (όταν υπολογίζουμε  τίς  λέξεις  ό  πατήρ  τού  πατρός) έναντι  490. χιλ  λέξεων  καί  300. χιλ. τεχνικών  όρων  τής  Αγγλικής (καταγραφές τού παν.  Ιρβάϊν τής Καλιφόρνιας στόν  υπολογιστή «Ιβυκος»).(1) Αυτό  σημαίνει  ότι  τήν  διεμόρφωσεν ένας λαός μέ ανώτερη  πνευματική  συγκρότησι  καί  όχι  κάποιοι  ημιάγριοι  πολεμισταί».

Οί   Φοινικίζοντες

Οί υποστηρικται (επιστήμονες) τής θεωρίας αυτής φρονούν  ότι οί ‘Ελληνες παρέλαβον τό αλφάβητό τους από τούς Φοίνικες. Αλλά ποίοι ήσαν αυτοί οί Φοίνικες; 

Από τά πανάρχαια χρόνια εγκαταστάθηκαν στά παράλια τής Συρο-παλαιστήνης οί πρώτοι έποικοι Κύπριοι, Κρήτες καί άλλοι πρωτο-‘Ελληνες Πελλασγοί, ίδρυσαν τήν Φοινίκην από τόν Φοίνικα  [ό  οποίος  ήταν  από  τούς πρώτους εποίκους] ή καί τό πιθανότερο επειδή εκεί αναπτύχθηκε ή επεξεργασία τής πορφύρας καί ή βιοτεχνία πορφυρών ενδυμάτων. Φοινίκη λοιπόν, ονομάστηκε  μία  παραλιακή  λωρίδα μήκους  300 χιλ. καί πλάτους περίπου 40 χιλ  λέξη  ‘Ελληνικότατη, αφού  προυπήρχε  πρίν χρησιμεύση νά βαπτιστή ή Φοινίκη. (Φοινός = βαθυκόκκινος, πορφυρός.

Φοινίκη υπήρχε  καί στήν ’Αρχαία ‘Ελλάδα από αρχαιοτάτους χρόνους. Οί ‘Ελληνες τής Φοινίκης, ώς άρχουσα τάξη, ονόμασαν «Σημίτες» τούς έν Φοινίκη συγκατοικούντας Ασιατικής προελέυσεως καθώς καί τούς ανατολικούς τής ενδοχώρας Μεσοποταμίους, Βαβυλωνίους, αλλά  καί τούς Εβραίους. [Σημίτης = από τό «σήμα», σημαδεμένος-στιγματισμένος  = περιττετμημένος).

‘Οταν ήλθαν στή Φοινίκη από τόν Περσικό κόλπο, βρήκαν ήδη εκεί τούς Ελληνες από τούς οποίους πήραν πολλά πολιτιστικά στοιχεία, τίς τέχνες τή  ναυπηγική τή ναυσιπλοϊα, καθώς καί τήν γραφή. Μέ τήν εισβολή τών Χετταίων, (1360 π.χ.) στή  Φοινίκη  ακολούθησε  ή άλωσις τών πόλεων, Ευαγορίτις, [ιδρύθηκε από τούς Ευαγορίδες τής Κύπρου - Ουγκαρίτ κατά τούς Σημίτες], Βύβλος, Ποσείδιον, ‘Αραδος καί  ό αφανισμός τών ‘Ελλήνων, ένα είδος Μικρασιατικής καταστροφής.

Συνέπεια  αυτής ήταν νά μείνουν οί θάλασσες ελεύθερες πλέον στούς Σημίτες τής  Φοινίκης  οί  οποίοι  διαδέχτηκαν  τούς  ‘Ελληνες, κληρονόμησαν  τίς  πόλεις  τους, τή  γραφή  καί  τίς  τέχνες  πού  τούς  εδί-δαξαν Ναυπηγική  καί  Ναυσιπλοϊα, υφαντουργία, αρχιτεκτονική, εμπόριο, αλιεία, επεξεργασία  τής  πορφύρας, σφετεριζόμενοι  τό  όνομα  «Φοίνικες»  αρχίζουν  νά  επιβάλουν  τή  δική  τους  κυριαρχία  στίς θάλασσες  καί  περνούν  στήν  ιστορία  ώς  «Φοίνικες»  πλέον.

 Οί ‘Ελληνοφοίνικες  χρησιμοποιούσαν  τό  Κυπρο-Μινωικό  συλλαβικό αλφάβητο, τό οποίο μετεξέληξαν σέ φωνητικό  καί  τό  οποίο  απεκλήθη «φοινικικό» αφού  ήταν  δημιούργημα τών  Φοινίκων – όμως οί  έν λόγω  Φοίνικες ήσαν  οί ‘Ελληνες τής Φοινίκης, οί  ‘Ελληνοφοίνικες. Καί σ’ αυτό  ακριβώς τό θέμα έχει επέλθη  ή  μεγίστη  τών συγχύσεων.

‘Ο  ch.Virolleaud  μάς λέγει, « ή αλήθεια είναι προφανής. Οί  Ουγκαριτινοί (Σημιτοφοίνικες) πήραν τή γραφή τους από τούς Κυπρίους  καί  όχι οί  Κύπριοι  από τούς Ουγκαριτινούς». Ο. Masson – στό Etudes Myceniennes –1954. «‘H επίσημη γραφή τής άρχουσας τάξης ήταν ή Κυπρο – Μινωική  συλλαβική».

Εγινε προσπάθεια αντιστροφής. Τό αλφάβητο λένε  είναι Χαναναϊκό  καί από  εκεί  πέρασε  στήν Κύπρο  μέσω Ουγκαρίτ, (δηλαδή, τών  Σημιτοφοινίκων). ‘Ετσι  λοιπόν, οί  άσημοι  Χαναναίοι  ξεπέρασαν τούς ανεπτυγμένους λαούς τής εποχής. Δέν τό εφεύραν οί θαλασσοκράτορες  Μινωίτες καί  οί  λαμπροί  Μυκηναίοι, τό  εφεύραν  οί Χαναναίοι, γεωργοί  καί  νομάδες  γιδοβοσκών  τών  Συρο-Αραβικών ερήμων, χωρίς  νά  διαθέτουν  πολιτισμό, πνευματικό  βίο, λογοτεχνία, επιστήμες  καί  τό  δίδαξαν  αυτοί  στούς…‘Ελληνες. Η στοιχειώδης λογική  λέγει  ότι οί ‘Ελληνες έδωσαν στούς εγχώριους  πληθυσμούς τό αλφάβητό τους γιά  νά  μπορούν νά επικοινωνούν μεταξύ τους. Κάτι ανάλογο έκαναν καί οί Βυζαντινοί  μέ τούς Σλάβους  2000 χρόνια αργότερα. Νά λοιπόν ποίοι  είναι οί  φοίνικες πού μπέρδεψαν τήν ιστορία. Δηλαδή οί Σημιτοφοίνικες. Εδώ βλέπουμε ότι πέρασαν στήν ιστορία δύο λαοί μέ  τό  όνομα Φοίνικες καί  ή  απόδοσις τής εφευρέσεως τού φωνητικού αλφαβήτου στούς  Σημιτοφοίνικες  οφείλεται  στή σύγχυσι πού προκάλεσε ό  σφετερισμός τής ονομασίας «Φοίνικες» από τούς Σημίτες πού  διαδέχτηκαν στήν περιοχή τούς πραγματικούς Φοίνικες τούς Ελληνοφοίνικες. Από τά  γραφόμενα  τού Ομήρου, προκύπτει ότι οί Φοίνικες (δηλαδή, οί Σημιτοφοίνικες εν προκειμένω) ήσαν  αντιπαθείς  στούς  Ελληνες, αφού  τούς χαρακτηρίζουν υλιστές, άρπαγες ανθρώπων, αδίστακτους πειρατές, δόλιους, σκληρούς, δολοπλόκους καί αγρίους. Ανθρώπους χωρίς καμία πνευματικότητα  πού  πίσω  από  μιά  επιφάνεια πολιτισμού παρέμειναν βάρβαροι. Τούς  θεωρούσαν  επίσης «ψεύτες» εξ’ού  καί  ή  εκφρασις «Φοινικικόν ψεύδος», πού αναφέρει ό Στράβων (3.170). Τούς απέδιδαν επίσης καί σεξουαλικές διαστροφές. Τό «Φοινικίζειν» σήμαινε παρά φύσην  ασέλγεια.

Φοίνικες, ναυσίκλητοι καί τρώκτες

Τό ανθρώπινο είδος πού  κρυβεται πίσω από αυτούς τούς Φοίνικες [ καί  δέν  εννοούμε φυσικά τούς Ελληνες τής Φοινίκης ή τής Παλαιστίνης ], έχει πρό πολλού πάρει τήν ιστορική απάντηση:  «Ενθα  δέ  Φοίνικες ναυσίκλυτοι ήλυθον άνδρες, τρώκται». [Εκεί  ήλθον άνδρες Φοίνικες, περίφημοι  θαλασσινοί, κατεργάρηδες], (Οδ, ο,41).«Δή τότε Φοίνιξ ήλθεν ανήρ απατήλια ειδώς, τρώκτης ός δή πολλά κακ’ανθρώποισιν εώργει». [Τότε ήλθε ένας ανθρωπος από τή Φοινίκη, ψευταράς καί κατεργάρης, πού ώς τώρα  είχε βλάψει πολύ κόσμο]. (Οδ.ξ . 287). Τρώκτης, λοιπόν απατεών, αγύρτης, καί τρωκτικόν ζώον πού αρέσκεται στά υπολείματα.  Ανέκαθεν οί  Σημιτοφοίνικες εστάθηκαν εχθροί  πρός τούς Ελληνες. Στούς Ελληνο-Περσικούς πολέμους  αποτελούσαν τόν κύριο  όγκο  τού  περσικού  στόλου  καθ’ ότι οί Πέρσες δέν ήτο ναυτικός λαός. Ουδέποτε όμως ενίκησαν τούς Ελληνες. Η Τύρος μία καθαρώς  Σημιτο -Φοινικική πόλις πρόβαλε πείσμονα αντίσταση στόν Μέγα Αλέξανδρο και αυτός τήν κατέστρεψε. Νά!, γιατί τόν κατηγορούν ώς σφαγέα οί εχθροί τών Ελλήνων Σημίτες, καθώς  καί  κάτι ψευτο-Ελληνες “ ιστορικοί ”καί φιλο-Σημίτες, γιατί τούς έσπασε τά  μούτρα. Λοιπόν, αυτοί  οί  κύριοι «επιστήμονες» έρχονται  σήμερα  μαζύ μέ  τούς εντός τής Ελλάδος προδότες  νά  μάς ειπούν ότι πήραμε τό αλφάβητό μας από αυτούς τούς ποταπούς ανθρώπους.Ποτέ δέν δίδαξαν στά σχολεία τά Ελληνόπουλα τήν αλήθεια, γιά τούς πραγματικούς Φοίνικες  καί το Κυπρο-Φοινικικό αλφάβητό τους.

Αφροκεντρίζοντες  

Είναι οί υποστηρικτές «επιστήμονες» τής θεωρίας «Out of Africa», (εξ ‘Αφρικής).  Ποία όμως είναι  αυτή ή  θεωρία καί τί πρεσβεύει; Αλλά ας αφήσουμε  τόν κ. Γ. Γεωργαλάν ίστορικόν – Συγγραφέα διά μίαν  σύντομη αλλά καί σαφή εξήγηση πρός καλλιτέραν κατανόησιν από τούς αναγνώστας.(4). «Υπάρχουν δύο θεωρίες γιά τήν προέλευση τού ανθρώπου

α) Η μονογενετική, κατά τήν οποίαν όλοι οί ανθρωποι καί οί φυλές τους προέρχονται από κάποιους κοινούς προγόνους πού εμφανίσθηκαν στή μία καί μοναδική κοιτίδα τού ανθρωπίνου είδους. Σύμφωνα με την θεωρίαν αυτήν ο  άνθρωπος ενεφανίσθη κάπου στήν κεντρική Αφρική πρίν από 3 εκ. χρόνια καί ο οποίος –εικάζεται- αφού πέρασε  διάφορα στάδια εξέλιξης, έφτασε φυσικά  στόν τέλειο  άνθρωπο πρίν 100 χιλ. χρόνια. ‘Από εκεί ακολουθώντας τή ροή τού Νείλου, έφτασε στήν Αίγυπτο καί από εκεί, πέρασε στήν Πρόσω Ασία, άλλοι στράφηκαν  πρός τήν  Ευρώπη  καί άλλοι πρός την Ασία καί  μέσω τού Βεριγγείου πορθμού διεκπεραιώθηκαν στήν Αμερικανικήν Ηπειρον τήν οποίαν καί κατέκτησαν μέχρι τήν γήν τού πυρός.  Στήν τελευταία  υποτίθεται  ότι έφθασαν (οί Αφρικανοί πού στό μεταξύ είχαν μεταμορφωθεί σέ Λευκούς-Μογγόλους-Ερυθρόδερμους, ενώ στην Αφρική, παρέμειναν- άγνωστο γιατί- Μαύροι),  πρίν από 25000 χρόνια. Αυτή είναι σέ γενικές γραμμές ή θεωρία τής «Out of Africa». Εν τούτοις υπάρχουν  καί άλλοι  επιστήμονες οί  οποίοι  αμφισβητούν τήν ανωτέρω  θεωρίαν.

β)  Η πολυγενετική, κατά  τήν οποίαν τό ανθρώπινο είδος προήλθε από περισσότερες κοιτίδες, τουλάχιστον τόσες , όσες οί βασικές φυλές. Τά  λίθινα  εργαλεία πού  βρέθηκαν  εκεί  ( στήν  Αφρική)  έχουν  ηλικία, μόνο  1 εκατ. ετών, ίδια  μέ  τούς  λιθίνους πέλεκεις πού  βρέθηκαν  στό Βαλλόνε τής Γαλλίας (άρα υπήρχαν ήδη άνθρωποι εκεί) καθ’ήν στιγμήν  τό 1997 στήν Περδίκα τής Πτολεμαϊδος βρέθηκαν  λίθινα εργαλεία, σύμφωνα  μέ τό πανεπιστίμιο Νότιας Καρολίνας ΗΠΑ ηλικίας 2.3 μέ 3. 2εκα-τομμυρίων ετών. Στήν Ικαρία, στή  Μήλο καί  στό πόρτο Ράφτη  Αττικής  βρέθηκαν λίθινα  εργαλεία ηλικίας 4.5 εκατ. ετών, στήν Πτολεμαϊδα  6 ε κατ. ετών, στήν Χαλκιδική όπως καί  στή Μάνη, 11-12 εκατ.ετών Εκτιμώ τήν  εικασία  εντελώς φαντασιώδη  διότι τίποτα δέν αποδεικνύει τήν προέλευση  τού  ανθρώπου  από  τόν Αφρικανικό  ανθρωποπίθηκο καθ’ ότι  στήν κοιλάδα  τού  Αξιού, 65 χιλμ βορειοδυτικά  τής  Θεσσαλονίκης  βρέθηκε κρανίο εξελιγμένου πιθήκου  ηλικίας 9-10 εκατ. ετών.

Στά τέλη το 1997, ό Αρης Πουλιανός, ανθρωπολόγος ανακοίνωσε ότι οί ανασκαφές του στήν Χαλκιδική έφεραν στό φώς χιλιάδες λίθινα  καί  οστέϊνα εργαλεία καθώς καί υπολείμματα ανθρώπου, τών οποίων ή  ηλικία εκτιμήθηκε στά 11 εκατ.έτη. Τό 1964 ό Γερμανός καθηγητής  E .Bratiger ανακοίνωσε ότι στό Σπήλαιο τών Πετραλώνών  βρέθηκε  κρανίο ηλικίας 50- 70.000 ετών καθώς καί κρανίο  «έμφρονος ανθρώπου» ηλικίας 400 μέ 500.000ετών. Μεταγενέστερες  έρευνες έφεραν  στό φώς δύο  σκελετούς ανθρώπων ηλικίας 700 μέ 800.000 ετών. Υπάρχει  ακόμα  πλήθος  ευρημάτων πού επιβεβαιώνει τήν πανάρχαια παρουσία τού ανθρώπου στόν Ελλαδικό καί περι-Αιγαιακό χώρο. Ιδού! Στήν Μάνη κρανίο ηλικίας  300.000  ετών, στόν  Αλιάκμονα λίθινος πέλεκυς ηλικίας 250.000  ετών, στήν Μεγαλόπολη, στό Παλιόκαστρο Σιάτιστας  καί  στήν περιοχή  Θεσσαλονίκης πέλεκεις ηλικίας 100.000 ετών, στό Ασπροχάλικο Ιωαννίνων ευρήματα ηλικίας 40.000 ετών, διάφορα εργαλεία σέ 16 άλλες τοποθεσίες τής Ηπείρου ηλικίας 35 μέ 40.000 ετών.

Παρ όλα αυτά, οί θεωρητικοί τής «Out of Africa» κηρύσουν επιδεικτικά πεισματικά καί ενάντια πρόςόλες τίς αποδείξεις, ότι ό Ελλαδικός καί περι-Αιγαιακός χώρος ήταν…..ακατοίκητος! κατά τήν λιθίνη εποχή. Α κ α τ ο ί κ η τ ο ς ;  καί  όμως, στά σπήλαια  Βλιχάδα καί Αλεπότρυπα Λακωνίας τά εκεί ευρήματα πιστοποιούν ότι εκεί αναπτύχθηκε καί σχετικός πολιτισμός μέ οστέϊνα εργαλεία, κοσμήματα, σπηλαιογρα-φίες κ.λ.π. ηλικίας 26.000 ετών. Στό Σεϊντι  Κωπαϊδος  καί στά Επίδημα Μεσσηνίας παλαιολιθικοί οικισμοί ηλικίας 26.000 ετών. Αλλα παλαιολιθικά εργαλεία βρέθηκαν  καί στήν Ηπειρο, στήν  Θεσσαλία, στήν  Πελοπόννησο, στήν Σκύρο καί αλλού, ηλικίας μόλις 10 καί 12.000 ετών.»

Τώρα άν ρίξουμε μιά ματιά, συνοψίζοντας τίς ημερομηνίες  πού αναφέραμε έως τώρα, έχουμε: 11-12 εκατ. έτη,  9-10 εκατ. , 4-5 εκατ. , 2.3 -3.2 εκατ., 700-800.χιλ. έτη, 400-500 χιλ. – 300 χιλ. -  250 χιλ. -  100 χιλ. -  50-70 χιλ. – 40 χιλ. –  35 χιλ. – 26 χιλ. – 10-12 χιλ. , οπότε εδώ βλέπουμε  νά εχουμε μίαν συνεχή αλυσίδα χρονολογιών  πού δέν μάς αφήνουν καμία αμφιβολία ότι: Ο Ελλαδικός καί περι-Αιγαιακός χώρος κατοικείται συνεχώς καί αδιακόπτως μέχρι σήμερα.                      

«Τήν θεωρία «Out of Africa» τήν  βρίσκω  άλογη. Γιατί  ή ανθρωπογένεσις  νά  σημειωθή  μόνον  σέ  ένα  σημείο  τού  πλανήτη;  Δέν είναι πιό λογικό νά υποθέσουμε ότι κάθε φυλή προήλθε από τή δική της κοιτίδα, από τήν οποία απλώθηκε ακτινοειδώς πρός όλες τίς δυνατές κατευθύνσεις; Καί σήμερα ακόμα, παρά τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, κάθε φυλή παραμένει κατά βάση στό δικό της χώρο. Η Λευκή στήν Ευρώπη, ή  μαύρη στήν Αφρική, ή  κίτρινη στήν Ασία κ.ο.κ. Εγώ είμαι οπαδός  τής δεύτερης κατηγορίας καί γιά έναν ακόμα λόγο.Τό γεγονός ότι οί φυλές διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους σωματικώς, ψυχικώς καί πνευματικώς. Τά πάντα δείχνουν ότι στόν Ελλαδικό καί περι-Αιγαιακό χώρο κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε ή λευκή φυλή – ή Αρία φυλή».

«Εξ Ελλήνων τό γένος ανθρώπων» (Διογένης Λαέρτιος-«βίοι φιλοσόφων»).   «Οί  Αρχαίοι  Ελληνες  είναι οί  πατέρες μας», Ροζέ  Γκαρωντύ.  Κι’ όμως δέν  μάς  φτάνουν  οί Ινδοευρωπαϊστες  καί  οί Φοινικιστές τώρα  έχουμε  καί  τούς Αφροκεντρίζοντες νά  θέλουν τήν Αθηνά  καί  τόν  Σωκράτη…….μαύρους.

Αλλά  τότε  γιατί αυτοί  οί «επιστήμονες», ώς  μιά  ορχήστρα  τόσον επιδεικτικώς, πεισματικώς καί προκλητικώς, επιμένουν στίς θεωρίες τους;

Απλώς: νά παύση ή ‘Ελληνικότης νά θεωρείται μητρική πηγή τού δυτικού καί πανανθρωπίνου πολιτισμού.      

Οί κοσμοεξουσιαστές  έχουν συμπαραστάτες τα όργανά  τους πού τοποθέτησαν  επικεφαλής  τής  Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ετσι, στό κατ’ εντολήν τους συνταχθέν  υπό  τού Ντυροζέλ  ενιαίον  εγχειρίδιον  ιστορίας γιά τούς νέους τής δυτ. Ευρώπης, υπό τόν τίτλον «’Ιστορία τής  Ευρώπης», έχει απαλειφθή ή  ‘Ελληνική  Συνιστώσα, μέ τό «σκεπτικόν» ότι ή ‘Ελλάς, γεωγραφικώς δέν ανήκει στήν Δυτ. Ευρώπη!  Τό ίδιο συνέβη καί στήν τρίτομη «Γενική ιστορία τής Ευρώπης» τών Λιβέ καί  Μουσνιέ.                                               

‘Η  Αμερικανοεβραία  καθηγήτρια Μαρία  Λέφκοβιτς  στό  βιβλίο  της  «Νότ  ουτ  of  Africa», απορρίπτοντας  τίς  εικασίες  περί  Αφροσιμιτικής  προελεύσεως  τού Ελληνικού πολιτισμού, γράφει:

«Ο Σωκράτης δέν ήταν μαύρος. Ούτε ή  Κλεοπάτρα. Οί ‘Ελληνες φιλόσοφοι δέν επηρεάσθηκαν από τούς Αιγυπτίους…ποίοι μύθοι καί ποιά τελετουργικά τών ‘Ελλήνων  καί  τών Ρωμαίων εχουν τίς ρίζες τους στήν Αίγυπτο; Μέχρι  στιγμής ούτε ένας από τούς επικριτές μου δέν κατάφερε νά προσκομίσει στοιχεία πού νά καταρρίπτουν τή  βασική θέση τού βιβλίου  μου, ότι  δηλαδή  οί ‘Ελληνες ούτε έκλεψαν ούτε δανείστηκαν φιλοσοφικά στοιχεία από τούςΑιγυπτίους, ότι ή επίδραση τών Αιγυπτίων στήν ελληνική σκέψη ήταν περιορισμένη  καί  ότι ή άποψη περί αγνόησης τών Αιγυπτιακών καταβολών τών ‘Ελλήνων βασίζεται σέ μασονικούς μύθους καί όχι σέ ιστορικά δεδομένα».

Σήμερον τά πάντα καθοδηγούνται από τό κατεστημένο τών ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένης καί τής επιστήμης  ή οποία καθοδηγήται καί εγκλοβίζεται μέσα σέ προκαθορισμένα όρια γνώσεων πού αυτοί θέλουν. Οί γνώσεις αυτές οδηγούν  σέ αδιέξοδα μέ αποτέλεσμα  νά μήν διδάσκεται  ή αντικειμενική επιστήμη καί οί πραγματικές αλήθειες  νά αποκρύπτονται, αποσιωπούνται, ή παραβλέπονται. Μία από αυτές τίς επιστήμες είναι καί ή αρχαιολογία  ή  οποία  εν  προκειμένω μάς ενδιαφέρει τά  μέγιστα καθ’ ότι  εμπλέκεται άμεσα στίς θεωρίες τών «επιστημόνων» πού  είδαμε, Ινδοευρωπαϊστών, Φοινικιστών καί Αφροκεντριστών.

 Εδώ ακριβώς φαίνεται  ότι όλοι τους εκτελούν διατεταγμένη καί έμμισθη υπηρεσία, άν δέν πάσχουν από μαλάκυνση εγκεφάλου.

Τέλος, … έχω  δύο  ερωτήσεις γιά τούς κυρίους  αυτούς “επιστήμονες” αλλά  καί  γιά  τούς  «φιλέλληνες»  φιλο-Ινδοευρωπαϊστές, Φοινικιστές καί  Αφροκεντρίζοντες, φιλοΣημίτες.    Ερώτηση 1η   Κάθε φορά, ή Ινδο-ευρωπαϊκή φυλή, ξεκινά από τίς  πιό  απίθανες  περιοχές τού  πλανήτη, ποτέ  όμως  από  τόν Ελλαδικό   ή   Μεσογειακό   χώρο.  Μήπως  είναι   κι’ αυτό  ένα  στοιχείο πού μπορεί κανείς ν’ αντιληφθεί τίς σκοπιμότητες   καί  τίς βλέψεις  οί  οποίες  κρύβονται  πίσω από  τήν  Ινδοευρωπαϊκή  θεωρία ;                                         

Ερώτηση 2η:  Γιατί αυτοί οί Ινδοευρωπαίοι, όντες κτηνοτρόφοι, άφησαν  τίς πλούσιες πεδιάδες  καί βοσκοτόπια τής Ουκρανίας καί Ουγγαρίας καί κατέβηκαν καί εγκατεστάθησαν στά ξερονήσια τού Αιγαίου;

’Επίλογος

Ηταν απαραίτητη ή ανάλυσις τών ψεύδο-θεωριών τών εκτός (καί εντός) τής Ελλάδος, ψευδο-επιστημόνων τούτων διά νά καταστή κατανοητός ό σκοπός αυτών από τούς αναγνώστες μας έστω καί μέ αυτά τά ολίγα πού διατυπώσα-με στίς αμέσως προηγούμενες σελίδες. ‘Η επίπονος καί συστηματική  διαστ-ρέβλωσης τών  επιστημών, τής  ιστορίας, ανθρωπολογίας, καί  αρχαιολογίας  από  αυτούς  τούς  κυρίους “επιστήμονες’’ αποβλέπει   (επαναλαμβάνομεν εδώ) απλώς Νά παύση ή ‘Ελληνικότης νά θεωρείται  ή μητρική πηγή τού δυτικού καί πανανθρωπίνου  πολιτισμού.

———————————————————-

(1) «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ», Γ. ΓΕΩΡΓΑΛΑ, Εκδόσεις  ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Αθήναι 2001

(2) «Η  ΜΑΓΙΚΗ  ΓΛΩΣΣΑ»     ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΛΗ,   Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Αθήναι  1997.                                                                    

(3) «ΠΟΙΟΙ  ΗΣΑΝ», Γ. ΓΕΩΡΓΑΛΑ, Εκδόσεις  ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Αθήναι.  

(4) «Οί ΠΡΩΤΟΕΛΛΗΝΕΣ» Γ. ΓΕΩΡΓΑΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΕΛΑΣΓΟΣ,  ΑΘΗΝΑΙ 2000.

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΛΗ κατά την επιστήμη

 Τo Hubble παρουσιάζει τον πρώτο τρισδιάστατο χάρτη της «σκοτεινής ύλης» του Σύμπαντος O χάρτης απεικονίζει την αόρατη «σκαλωσιά» πάνω στην οποία σχηματίστηκαν τα άστρα

Λονδίνο: Διεθνής ομάδα αστρονόμων χρησιμοποίησε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble για να δημιουργήσει τον πρώτο τρισδιάστατο χάρτη της «σκοτεινής ύλης», του αόρατου υλικού που αντιστοιχεί στο 80% του Σύμπαντος.

 Η σκοτεινή ύλη επιβεβαιώνεται ότι αποτέλεσε τη «σκαλωσιά» πάνω στην οποία σχηματίστηκαν όλοι οι ορατοί γαλαξίες. Η σκοτεινή ύλη δεν μπορεί να γίνει άμεσα ορατή καθώς δεν απορροφά και δεν εκπέμπει ανιχνεύσιμη ακτινοβολία -η πρώτη επιβεβαίωση της ύπαρξής της ήρθε μόλις πέρυσι. Αν και η σύστασή της παραμένει άγνωστη, η συνολική της μάζα στο Σύμπαν εκτιμάται ότι είναι πέντε φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της «κανονικής» ύλης. Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία, η κανονική ύλη συγκεντρώθηκε γύρω από συσσωματώματα σκοτεινής ύλης λόγω της βαρυτικής τους έλξης και σχημάτισε τα άστρα και τους γαλαξίες που παρατηρούμε σήμερα. Η τελευταία μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science, θεωρείται η ισχυρότερη επιβεβαίωση μέχρι σήμερα για τη θεωρία ότι η κατανομή της κανονικής ύλης ακολουθεί την κατανομή της σκοτεινής ύλης. Η δημιουργία του νέου χάρτη ήταν πραγματική πρόκληση, σαν να προσπαθούσαν οι ερευνητές να χαρτογραφήσουν μια πόλη βασιζόμενοι αποκλειστικά σε νυχτερινές αεροφωτογραφίες. Ο χάρτης βασίστηκε σε μετρήσεις μισού εκατομμυρίου μακρινών γαλαξιών. Τα δεδομένα προήλθαν από τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα απογραφή των άστρων του Σύμπαντος, τη Μελέτη Κοσμικής Εξέλιξης (Cosmic Evolution Survey ή COSMOS), που καλύπτει μια περιοχή του ουρανού εννέα φορές μεγαλύτερη από το φαινόμενο μέγεθος της Σελήνης. Καθώς το φως των γαλαξιών ταξίδευε μέχρι το Hubble, πέρασε μέσα από συγκεντρώσεις σκοτεινής ύλης. Η βαρυτική έλξη της σκοτεινής ύλης εξέτρεψε το φως από την κανονική του πορεία όπως θα το εξέτρεπε και ένας φακός. Η ανεπαίσθητη παραμόρφωση της εικόνας των γαλαξιών αποκάλυψε στους ερευνητές την κατανομή της σκοτεινής ύλης που προκάλεσε την παραμόρφωση. «Είναι καθησυχαστικό το πώς ο χάρτης μας επιβεβαιώνει τις στάνταρτ θεωρίες για το σχηματισμό δομών» σχολιάζει ο Ρίτσαρντ Μάσεϊ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Ο Μάσεϊ διευκρινίζει πάντως ότι η τελευταία μελέτη δεν δίνει μόνο απαντήσεις, αλλά δημιουργεί και νέα ερωτήματα. «Η γενική εικόνα είναι η αναμενόμενη, ωστόσο σε μικρότερη κλίμακα υπάρχουν ορισμένες ανακολουθίες», αναφέρει. Οι ερευνητές περίμεναν οι συγκεντρώσεις σκοτεινής ύλης να συνοδεύονται πάντα και από ορατή ύλη. Στον χάρτη, ωστόσο, υπάρχουν και ανεξάρτητα συσσωματώματα σκοτεινής ύλης, μακριά από οποιονδήποτε ορατό σχηματισμό. Οι αστρονόμοι θα πρέπει τώρα να ελέγξουν αν οι ανακολουθίες αυτές οφείλονται σε λάθη στις παρατηρήσεις του Hubble, ή αν πρόκειται για πραγματικούς σχηματισμούς, που θα αναγκάσουν τους επιστήμονες να τροποποιήσουν τα θεωρητικά τους μοντέλα.

ΓΙΓΑΝΤΕΣ – ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Οι Γίγαντες γεννήθηκαν από το σώμα της Γης όταν έσταξε πάνω του αίμα από την πληγή του Ουρανού μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Με τον ίδιο τρόπο γεννήθηκαν και οι Ερινύες και οι Μέλιες Νύμφες. Οι Γίγαντες ήταν όντα τρομακτικά και υπερφυσικά. Είχαν μορφή ανθρώπου μα ήταν τρομεροί στην όψη, πελώριοι στο ανάστημα και ακαταμάχητοι στη δύναμη. Το σώμα τους ήταν φολιδωτό και κατέληγε σε ουρά σαύρας. Είχαν πυκνά μαλλιά και μακριά γένια. Στα τριχωτά χέρια τους κρατούσαν μακριά και λαμπερά ακόντια. Μολονότι είχαν θεϊκή καταγωγή ήταν θνητοί ή τουλάχιστον για να σκοτωθούν έπρεπε να χτυπηθούν ταυτόχρονα από ένα θεό και ένα θνητό. Άλλες παραδόσεις έλεγαν ότι κάποιοι από τους Γίγαντες ήταν αθάνατοι όσο πατούσαν στο έδαφος όπου είχαν γεννηθεί. Επικρατέστερο μέρος για τη γέννησή τους είναι η Παλλήνη της Χαλκιδικής, μια περιοχή εξαιρετικά άγρια

Οι Γίγαντες ήταν πολύ περισσότεροι από τους Τιτάνες, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Υπολογίζονται γύρω στους εκατό. Κατοικούσαν στις δυτικές ακτές του Ωκεανού όπου συχνά τους επισκέπτονταν οι θεοί και έπαιρναν μέρος στα συμπόσιά τους. Αυτό γινόταν στις γιορτές όταν οι Γίγαντες πρόσφεραν εκατόμβες. Ακόμα και στο δρόμο, όταν τους συναντούσαν οι θεοί, πήγαιναν μαζί τους. Η δύναμη των Γιγάντων ήταν αφάνταστη. Μπορούσαν να ξεκολλούν με ευκολία βράχους ολόκληρους και να τους εκσφενδονίζουν μακριά.

Η Γη ήταν οργισμένη από την τύχη που είχαν οι Τιτάνες μετά το τέλος της Τιτανομαχίας. Μολονότι είχε βοηθήσει τον εγγονό της με κάθε τρόπο για να επικρατήσει, δεν άντεχε να βλέπει τους γιους και τις κόρες της φυλακισμένους στα Τάρταρα. Έτσι, όταν είδε την τεράστια δύναμη που είχαν οι Γίγαντες, τους ξεσήκωσε σε πόλεμο εναντίον των Ολυμπίων. Ο Δίας και τα αδέρφια του έπρεπε να περάσουν άλλη μια δοκιμασία. Ξέσπασε μια τρομερή μάχη που έμεινε γνωστή με το όνομα Γιγαντομαχία.

Η επίθεση των Γιγάντων μάλιστα έγινε χωρίς καμιά προειδοποίηση. Ξαφνικά οι θεοί του Ολύμπου δέχτηκαν βροχή από βράχους, αναμμένους δαυλούς και ολόκληρα φλεγόμενα δέντρα. Οι Γίγαντες ξερίζωναν τα βουνά και τα τοποθετούσαν το ένα πάνω στο άλλο για να σκαρφαλώσουν στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, εκεί όπου ήταν χτισμένα τα θεϊκά παλάτια. Η Γη και ο Ουρανός αναστατώθηκαν. Έγινε σωστή κοσμοχαλασιά: στεριές βούλιαζαν και ποτάμια άλλαζαν πορείες. Οι οροσειρές τραντάζονταν συθέμελα και σαν φύλλα δέντρων έτρεμαν ο Όλυμπος, η Όσσα, το Πήλιο, η Πίνδος, το Παγγαίο και ο Άθως.

Οι θεοί του Ολύμπου ζώστηκαν τα άρματα και ετοιμάστηκαν για πόλεμο. Αρχηγός στο θεϊκό στρατόπεδο ήταν ο Δίας, οπλισμένος όχι μόνο με την αστραπή και τον κεραυνό, όπως στην Τιτανομαχία, αλλά και με την αιγίδα, το δέρμα κατσίκας που είχε πάνω το κεφάλι της Γοργόνας. Η τρομερή μορφή της έσπερνε τον πανικό ή απολίθωνε όποιον την αντίκριζε.

Πλάι του πιστή σύμμαχος η κόρη του η Αθηνά, η θεά των μαχών, που μόλις είχε γεννηθεί πάνοπλη από το τεράστιο κεφάλι του. Φορώντας την πανοπλία της και με το γοργώνειο στο στήθος πολέμησε καλύτερα και από άντρας. Γι’ αυτό ο Ζευς (Δίας) ονομάστηκε γιγαντοφόνης και γιγαντολέτωρ και η Αθηνά προσονομάστηκε γιγαντολέτειρα, δηλαδή αυτοί που σκότωσαν τους Γίγαντες. Παραστάτες του Δία ήταν η Νίκη και η φοβερή μάνα της η Στύγα. Πρωτοπαλίκαρά του ήταν ο Ποσειδώνας, ο Απόλλωνας και ο Ήφαιστος ,που σε κάποια στιγμή που είδε κουρασμένο τον Ήλιο τον πήρε πάνω στο δικό του άρμα. Μα και οι θεές πρόσφεραν με κάθε τρόπο τη βοήθειά τους, η Ήρα, η Αφροδίτη, η Άρτεμη, η Εκάτη και οι Μοίρες. Μόνο η Δήμητρα δε συμμετείχε στον αγώνα αυτόν γιατί είχε ιδιαίτερη συγγένεια με τη Γη, προστάτευε τους καρπούς που φύτρωναν στο ιερό της χώμα.

Καθένας θεός και καθεμιά θεά σκότωσαν έναν ή περισσότερους από τους Γίγαντες που οι πιο γνωστοί ήταν ο Πορφυρίωνας, ο Αλκυονέας, ο Εγκέλαδος, ο Εφιάλτης, ο Εύρυτος, ο Κλυτίας, ο Πολυβώτης, ο Πάλλας, ο Ιππόλυτος, ο Γρατίωνας, ο Άγριος και ο Θέωνας. Ο πόλεμος κρατούσε πολύ καιρό μα με κανέναν τρόπο οι Ολύμπιοι δεν μπορούσαν να νικήσουν. Τότε η Αθηνά έμαθε τον πανάρχαιο χρησμό που έλεγε πως οι Γίγαντες θα χαθούν μόνο αν κάποιοι θνητοί πολεμήσουν στο πλάι των αθανάτων. Μόλις το άκουσε ο Δίας έστειλε την Αθηνά να φωνάξει δυο θνητούς γιους του, τον Ηρακλή τον οποίο είχε αποκτήσει με την Αλκμήνη και τον Διόνυσο που τον γέννησε με τη Σεμέλη. Η Γη αμέσως άρχισε να ψάχνει ένα μαγικό βοτάνι που θα έκανε ατρόμητους τους Γίγαντες από τα βέλη των θνητών. Ο Δίας για να την καθυστερήσει απαγόρευσε στον Ήλιο, τη Σελήνη και την Αυγή να ανατείλουν. Έτσι, επικράτησε για πολλές μέρες σκοτάδι μέχρι που ο Δίας βρήκε πρώτος το μαγικό βοτάνι και το κατέστρεψε. Έτσι η πορεία προς τη νίκη ξεκίνησε. Σε λίγο κατέφθασε ο Ηρακλής που υπήρξε ο πολυτιμότερος σύμμαχος της Αθηνάς σ’ αυτόν τον αγώνα και με τα βέλη του σκότωσε πάρα πολλούς Γίγαντες. Μάλιστα, επειδή ήταν γιος του Δία, μπορούσε όταν κουραζόταν από την πολύωρη μάχη, ν’ ανεβαίνει στο άρμα του θεϊκού πατέρα του. Ο Διόνυσος ήρθε με τη συνοδεία του, τους Σάτυρους και τους Κορύβαντες, καβάλα πάνω σε γαϊδούρια που με τους κρότους και τα γκαρίσματά τους πολλές φορές τρόμαζαν τους Γίγαντες. Ένα άλλο όπλο του Διόνυσου ήταν και ο θύρσος, το σύμβολό του, ένα μακρύ ραβδί στολισμένο με κισσό. Οι δυο γιοι του Δία για τη γενναιότητα και το θάρρος που έδειξαν στη Γιγαντομαχία ανταμείφθηκαν και έγιναν αθάνατοι.

Οι αρχαίοι μυθογράφοι ασχολήθηκαν με τη Γιγαντομαχία και μέσα από τα έργα τους μας περιγράφουν πολλές σημαντικές σκηνές της.

Ο Ηρακλής χτύπησε πρώτα με το τόξο του τον Αλκυονέα. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος από τους Γίγαντες και σύμφωνα με μια παράδοση, ο αρχηγός τους. Ο Αλκυονέας έπεσε κάτω με τρομερό κρότο. Αλλά τη στιγμή που ο ήρωας πανηγύριζε για την επιτυχία του, τον είδε να σηκώνεται πάλι υψώνοντας απειλητικά το τεράστιο κορμί του.

Ήταν μάλιστα έτοιμος να εκτοξεύσει στον Ηρακλή έναν τεράστιο βράχο που βρισκόταν δίπλα του. Ευτυχώς η Αθηνά κατάφερε να τον εμποδίσει. Μετά εξήγησε στον Ηρακλή που ακόμη δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του, ότι ο Αλκυονέας ήταν αθάνατος όσο πατούσε στο χώμα που τον γέννησε. Τότε ο ήρωας φορτώθηκε στις στιβαρές πλάτες του το Γίγαντα, τον μετέφερε έξω από το πεδίο της Φλέγρας όπου είχε γεννηθεί και τον εξόντωσε τελειωτικά με τα βέλη του. Οι κόρες του, οι Αλκυονίδες, απελπισμένες από το θάνατο του πατέρα τους, ρίχτηκαν στη θάλασσα και μεταμορφώθηκαν σε πουλιά (τις αλκυόνες).

Ο Πορφυρίωνας που φιλοδοξούσε να εξουσιάσει τη Δήλο και τους Δελφούς και η Γη του είχε υποσχεθεί να τον ζευγαρώσει με την Ήβη, την κόρη της Ήρας, παρακολουθούσε την εξόντωση του αδερφού του και όρμησε να εκδικηθεί τον Ηρακλή. Και σίγουρα ο τρομερός Γίγαντας θα καταπλάκωνε μ’ ένα βουνό τον ήρωα. Ευτυχώς όμως ο Δίας μηχανεύτηκε ένα κόλπο την τελευταία στιγμή. Διέταξε την Αφροδίτη να κυριέψει το Γίγαντα με ερωτικό πάθος για την Ήρα που βρισκόταν εκεί κοντά. Η Αφροδίτη έστειλε το γιο της τον Έρωτα εναντίον του Πορφυρίωνα και ξαφνικά αυτός αδιαφορώντας για τον Ηρακλή άρχισε να κυνηγάει την Ήρα για να σμίξει μαζί της. Τη στιγμή ακριβώς που είχε συλλάβει τη θεϊκή βασίλισσα και είχε σκίσει τα μεγαλόπρεπα πέπλα της, ο Ηρακλής βρήκε την ευκαιρία να τον εξοντώσει με το βέλος του.

Ανάλογο ρόλο έπαιξε και η ίδια η Αφροδίτη στη διάρκεια της Γιγαντομαχίας. Σε μια δύσκολη στιγμή που δεκαπέντε Γίγαντες είχαν περικυκλώσει απειλητικά τον Ηρακλή, αυτή μετέφερε με τη θεϊκή δύναμή της τον ήρωα σ’ ένα σπήλαιο. Κατόπιν, έδειξε το καταπληκτικό της σώμα στους Γίγαντες. Αυτοί μονομιάς κυριεύτηκαν από ερωτικό πάθος και άρχισαν να τρέχουν πίσω από τη θεά. Η Αφροδίτη τους οδήγησε έτσι στη σπηλιά όπου είχε κρύψει τον Ηρακλή. Επειδή οι Γίγαντες δε χωρούσαν να περάσουν όλοι μαζί την είσοδο της σπηλιάς, έμπαιναν μέσα ένας ένας. Ο Ηρακλής με μεγάλη ευκολία κατάφερε να τους εξοντώσει και τους δεκαπέντε. Η Αθηνά, πολεμική θεά, δεν κατέφυγε σε τέτοια γυναικεία κόλπα. χρησιμοποιώντας το δόρυ και το ακόντιό της πολέμησε αντρίκεια. Στην αρχή πάλευε πολλές ώρες με τον Πάλλαντα. Ο Γίγαντας ήταν τρομερά δυνατός, όμως η Αθηνά χρησιμοποιώντας πολεμικά κόλπα και έξυπνη στρατηγική κατάφερε να τον εξοντώσει. Στη συνέχεια τον έγδαρε και από το δέρμα του κατασκεύασε τη δική της αιγίδα, που την έκανε ατρόμητη.

Ο Εγκέλαδος, όταν είδε το φριχτό τέλος του Πάλλαντα, το έβαλε στα πόδια. Η Αθηνά όμως τον αντιλήφθηκε και τον καταδίωξε. Επειδή δυσκολευόταν να τον φτάσει, άρπαξε τη Σικελία και την πέταξε κατά πάνω του. Το νησί βρήκε το στόχο του και καταπλάκωσε το Γίγαντα. Έτσι εξηγούνταν από τους αρχαίους οι εκρήξεις της Αίτνας, που δεν ήταν τίποτα άλλο από τα τινάγματα του Εγκέλαδου που ψυχομαχούσε.

Μια παρόμοια περιπέτεια με τον Εγκέλαδο είχε και ο Πολυβώτης. Αυτόν ανέλαβε να τον αντιμετωπίσει ο Ποσειδώνας. Η μάχη μέσα στη θάλασσα ήταν τρομερή. Τεράστια κύματα σηκώθηκαν και κόντευαν να φτάσουν τα παλάτια του Ουρανού, ψηλά στον Αιθέρα. Ο Ποσειδώνας όμως είχε το προνόμιο ότι βρισκόταν στο δικό του χώρο, μέσα στο υγρό του βασίλειο. Με το όπλο που του είχαν χαρίσει οι Κύκλωπες, την τρομερή τρίαινα, κατάφερε να τρυπήσει πολλές φορές το κορμί του Γίγαντα. Το αίμα του κυλούσε ασταμάτητα και κοκκίνισε ολόκληρη τη θάλασσα· μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα τράπηκε σε φυγή. Ο θαλασσοσείστης Ποσειδώνας όμως άρπαξε ένα κομμάτι από την Κω, το πέταξε με μεγάλη δύναμη στον Πολυβώτη και τον πλάκωσε. Το κομμάτι της Κω που καταπλάκωσε το Γίγαντα είναι το γνωστό νησάκι Νίσυρος. Στη Γιγαντομαχία έλαβε μέρος και ο Απόλλωνας, ο γιος του Δία από τη Λητώ. Πιο γνωστή είναι η μάχη που έδωσε με το Γίγαντα Εφιάλτη. Τα μαγικά του βέλη έπεφταν σαν βροχή πάνω στο τρομερό τέρας. Στην αρχή ο Εφιάλτης έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τίποτα. Ο Ηρακλής όμως που είχε μάθει από την Αθηνά όλα τα μυστικά για την εξόντωση των εχθρών, έτρεξε για να βοηθήσει. Ο Εφιάλτης ήταν ένας από τους Γίγαντες για τους οποίους υπήρχε χρησμός ότι θα εξοντωνόταν μόνο αν τους χτυπούσε παράλληλα ένας θνητός και ένας αθάνατος. Έτσι όταν ο Απόλλωνας τόξευσε το αριστερό μάτι του Γίγαντα, ο Ηρακλής σημάδεψε το δεξί. Τότε ο Εφιάλτης, τυφλωμένος και με το αίμα να τρέχει σαν ποτάμι πάνω στα γένια του και το τεράστιο σώμα του, ξεψύχησε. Η Γη για να εκδικηθεί τον Ηρακλή άρχισε από τότε να στέλνει τη μορφή του Εφιάλτη στα όνειρα των θνητών.

Ο Διόνυσος μαζί με τους Σάτυρους έτρεψαν σε φυγή τον Εύρυτο. Ο γιος του Δία τον καταδίωξε και μ’ ένα χτύπημα του θύρσου του κατάφερε να σκοτώσει το Γίγαντα. Αλλά η λύσσα του ήταν τόσο μεγάλη ώστε παρακάλεσε τον πατέρα του να τον μεταμορφώσει σε λιοντάρι. Ο Δίας άκουσε το γιο του και έτσι σε λίγο ο Διόνυσος με μορφή λιονταριού κατασπάραξε το νεκρό Εύρυτο. Ο Πελώρεος που είδε το τέλος του αδερφού του βάλθηκε να εκδικηθεί το φονιά. Άρπαξε λοιπόν με μεγάλη ορμή το όρος Πήλιο και το εκτόξευσε ενάντια στον Διόνυσο, τους Σάτυρους και τους Κορύβαντες. Ευτυχώς που ο Άρης παρακολουθούσε τη σκηνή και έπιασε το βουνό στον αέρα. Έτσι γλίτωσε τον Διόνυσο και την παρέα του από βέβαιο θάνατο. Ο Ποσειδώνας στη συνέχεια κυνήγησε τον Πελώρεο και όταν τον είδε να πηδά μέσα στα νερά του Σπερχειού ποταμού για να γλιτώσει, τον χτύπησε με την τρίαινά του και τον σκότωσε.

Τον Ευρυμέδοντα, που σύμφωνα με μια παράδοση ήταν αυτός ο αρχηγός των Γιγάντων, τον σκότωσε ο ίδιος ο Δίας. Και να πώς έγινε η τρομερή πάλη μεταξύ τους: Ο Ευρυμέδοντας ήθελε να σκοτώσει ο ίδιος τον Δία έτσι ώστε σε περίπτωση νίκης των Γιγάντων, να γίνει αυτός ο κυρίαρχος του κόσμου. Έψαχνε λοιπόν μέσα στην αναταραχή τον αρχηγό των Ολυμπίων. Σε κάποια στιγμή διέκρινε τον αστραποβόλο κεραυνό και όρμησε με λύσσα εναντίον του. Η Γη προσπάθησε με κάθε τρόπο να βοηθήσει το γιο της. Έτσι έκανε να φυτρώσουν από το σώμα του χιλιάδες δηλητηριώδη φίδια. Ο Ευρυμέδοντας άρχισε μ’ όλη του τη δύναμη να χτυπά τον Δία, που όμως προστατευόταν από τη θεϊκή αιγίδα του. Σε κάποια στιγμή ο Δίας κατάφερε να βάλει το πρόσωπο της Γοργόνας μπροστά στα μάτια του Γίγαντα. Τότε αυτός κυριεύτηκε από τρόμο. Ο Δίας έριξε πάνω του τον κεραυνό και σε λίγο το κορμί του τυλίχτηκε στις φλόγες. Κόρη του Ευρυμέδοντα ήταν η Περίβοια, που ζευγαρώθηκε με τον Ποσειδώνα και έφερε στον κόσμο τον Ναυσίθοο, πατέρα του Αλκίνοου, του βασιλιά των Φαιάκων.

Ο Ήφαιστος στη διάρκεια της Γιγαντομαχίας χρησιμοποιούσε ως όπλα του τα διάφορα υλικά που είχε μέσα στο θεϊκό εργαστήρι του. Επάνω στη φωτιά έλιωνε διάφορα μέταλλα, όπως ατσάλι, σίδερο, χαλκό και πυρακτωμένα τα εκτόξευε στους Γίγαντες. Μ’ αυτόν τον τρόπο κατάφερε να εξοντώσει έναν πολύ επικίνδυνο Γίγαντα, τον Μίμαντα. Τη στιγμή που αυτός χτυπιόταν με τον Δία και την Αθηνά και τους είχε φέρει σε δύσκολη θέση, ο Ήφαιστος του έριξε βλήματα πυρακτωμένου σιδήρου. Τότε ο Γίγαντας ένιωσε το κορμί του να ζεματάει, άρχισε να ουρλιάζει, έπεσε κάτω και κυλιόταν απελπισμένα στο έδαφος. Ο Δίας τότε βρήκε την ευκαιρία και τον πλάκωσε μ’ ένα βουνό. Από τότε είναι θαμμένος κάτω από το όρος Μίμαντας που βρίσκεται στις Ερυθρές απέναντι από τη Χίο. Ο φτερωτός Ερμής και σ’ αυτόν τον πόλεμο χρησιμοποίησε την πονηριά του. Κατέβηκε στον Άδη και ζήτησε από το θείο του, τον μελαψό Πλούτωνα, την κυνέα, που τον έκανε αόρατο. Πέταξε αμέσως πάλι στη χώρα της συμπλοκής και φορώντας το μαγικό κράνος πλησίασε τον Ιππόλυτο. Ο Γίγαντας άρχισε ξαφνικά να βλέπει τεράστιους βράχους να σηκώνονται μόνοι τους από τη γη και να πέφτουν επάνω του. Σε λίγο άρχισε να νιώθει τσιμπήματα, κλοτσιές, γροθιές σ’ όλο του το κορμί μα δεν έβλεπε κανέναν να βρίσκεται κοντά του. Τότε νόμισε πως τρελάθηκε από την οχλαγοή και τους κρότους και τράπηκε μόνος του σε φυγή. Ο Ερμής τον κυνήγησε και κατάφερε με μεγάλη ευκολία να τον αποτελειώσει.

Αλλά και οι υπόλοιπες θεές που πήραν μέρος στη Γιγαντομαχία κατάφεραν να δώσουν ένα χέρι βοήθειας στους βασικούς πρωταγωνιστές. Έτσι, η Εκάτη κατάφερε ρίχνοντας αμέτρητους αναμμένους δαυλούς να εξοντώσει τον Κλυτία. Αυτός δεν προλάβαινε να αποφύγει τον έναν και αμέσως έφτανε ο άλλος δαυλός. Σε κάποια στιγμή που άφησε ελεύθερα τα χέρια του για να ξεκουραστούν, η Εκάτη του πέταξε μια βροχή αναμμένους δαυλούς. Ο Γίγαντας τυλίχτηκε στις φλόγες χωρίς να προλάβει ν’ αντιδράσει. Έτσι βρήκε φριχτό θάνατο. Επίσης, η Άρτεμη, η θεά του κυνηγιού, ρίχνοντας τα θεϊκά βέλη της σκότωσε τον Γρατίωνα. Τέλος, οι Μοίρες, οι κόρες του Δία, στάθηκαν στο πλευρό του εξοπλισμένες με τα χάλκινα ρόπαλά τους. Αυτές σκότωσαν τον Άγριο και τον Θέοντα. Ο φοβερός Αδαμάστορας βλέποντας τον έναν πίσω από τον άλλο τους αδερφούς του να εξουδετερώνονται από τους Ολύμπιους, σε μια τελευταία προσπάθεια διαφυγής από τη μοίρα άρπαξε ολόκληρη την οροσειρά της Ροδόπης και την έριξε καταπάνω τους. Ο Ήλιος που περνούσε εκείνη την ώρα με το άρμα του, την τελευταία στιγμή κατάφερε ν’ αλλάξει την πορεία των βουνών και έσωσε τους θεούς. Τότε αυτοί είδαν πως δεν ήταν εύκολο να τα βγάλουν πέρα με τον αδάμαστο Αδαμάστορα, παρά μόνον εάν ένωναν όλοι μαζί τις δυνάμεις τους. Όρμησαν λοιπόν επάνω του ο Δίας, ο Άρης, ο Ερμής, ο Απόλλωνας, ο Ήφαιστος και μαζί ο Ηρακλής και ο Διόνυσος και μετά από πολλές ώρες πάλης κατάφεραν να τον εξοντώσουν.

Όλους τους υπόλοιπους Γίγαντες τους ξέκανε με τον κεραυνό του ο Δίας και με τα βέλη του ο Ηρακλής. Όταν πια τους εξόντωσαν όλους, οι θεοί κάθισαν να ξαποστάσουν χαρούμενοι για τη νίκη τους. Αμέσως μετά άρχισαν να τακτοποιούν τα θεϊκά τους παλάτια που σχεδόν είχαν καταστραφεί ύστερα από τέτοια κοσμοχαλασιά.

Μετά από χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι συνέχιζαν να βρίσκουν μέσα στη γη κόκαλα από σκοτωμένους Γίγαντες. Έδειχναν βράχους που είχαν εκσφενδονίσει αυτοί ή οι θεοί, όπως ένα βράχο στη Λυκαονία, που έλεγαν πως τον είχε ρίξει ο Δίας· νησιά σαν τη Νίσυρο, τη Λήμνο και την Πορφυριώνη στην Προποντίδα· βουνά σαν τον Μίμαντα και ηφαίστεια σαν το Βεζούβιο και την Αίτνα που κρατούσαν στα σπλάχνα τους Γίγαντες. Άλλοι ιστορούν πως επίτηδες η Γη με στοργή είχε θάψει τους γιους της βαθιά κάτω από τα βουνά ή πως είχε μεταμορφώσει τους ίδιους σε βουνά.

Η ΜΗΤΕΡΑ ΦΥΣΗ

ΠΗΓΗ:  ASTRON [astron@astron.gr]

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ φιλόξενη αγκαλιά στόν ηλιακό μας σύστημα (καί ίσως στό σύμπαν) είναι η Γή. Δεδομένου ότι τά διαπλανητικά ταξίδια μαζικής κλίμακος είναι απίθανο νά υλοποιηθούν πρίν περάσουν πολλοί αιώνες, η μοναδική μας επιλογή γιά νά ζήσωμε (κυριολεκτικώς) είναι αυτός ο πλανήτης τόν οποίον τώρα κατοικούμε (=καταστρέφομε) καί αυτός, όχι ολόκληρος (δέν μπορούμε νά ζήσωμε σέ υψόμετρο άνω τών 4.000 μέτρων, στίς ερήμους, στούς ωκεανούς, στούς πόλους).

Ο ανωτέρω καί μόνον συλλογισμός (μόνη λύσις)  είναι ικανός νά μάς οδηγήση εις τό συμπέρασμα ότι, η μητέρα μας είναι η μητέρα ΦΥΣΙΣ, αυτήν τήν οποίαν ενώ εμείς καθημερινώς περιφρονούμε, βιάζομε, λεηλατούμε, κάποιοι σοφοί άνθρωποι, πού κατοίκησαν σ’ αυτήν τήν ευνοημένη γωνιά τού πλανήτου μερικές χιλιετίες πρίν, οι γνωστοί “αρχαίοι ημών πρόγονοι”, είχαν ΘΕΟΠΟΙΗΣΕΙ. Ίσως επειδή είχαν εμπειρίες από απώτερες πλανητικές καταστροφές (κατακλυσμοί Ωγύγου, Δευκαλίωνος), ίσως επειδή ήσαν συνετώτεροι έναντι ημών, ίσως επειδή δέν είχαν τήν “εξασφάλισι” τού “παραδείσου” (επιτρέπεται νά ασελγώ επί τού περιβάλλοντος, εφ’ όσον στό τέλος μέ κάποια μετάνοια, προσευχή, τάμα, δωρεά, στόν “θεό” – τών χριστιανών- θά …σωθώ !!!!!!), ίσως επειδή ήσαν σοφότεροι (τό τελευταίο τό αναγνωρίζουν οι μελετητές τών επιστημών, εις τήν πλειοψηφίαν των αλλοδαποί).

Στήν Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν “θεοί” καί “θεές” γιά κάθε στοιχείο τής φύσεως (πανθεϊσμός, κάθε τί θεϊκό, ο άνθρωπος μέρος τού σύμπαντος, ο άθρωπος “θεϊκός” ) καί σεβασμός στίς δυνάμεις καί στά στοιχεία τής ΦΥΣΕΩΣ. Εγράφησαν καί εψάλλοντο ύμνοι γιά τήν ΦΥΣΙΝ.

Σήμερα στήν ίδια χώρα, ψάλλονται ύμνοι γιά αλλοεθνείς “ήρωες”, γιά ανθρώπους οι οποίοι υπήρξαν αρνητές τής ζωής, γιά ανθρώπους οι οποίοι κατεσηκοφάντησαν τούς γεννήτορες τού πολιτισμού. Σήμερα, κυρίως στήν πατρίδα μας αλλά καί σέ άλλες “πολιτισμένες χώρες”, οι άνθρωποι προσκυνούν εικόνες, ασπάζονται ζώνες καί ξύλα, φιλούν ταριχευμένα λείψανα, επαφίονται στήν “θαυματουργή” ικανότητα τού “αγιασμένου” (από κάθε άλλο παρά αγίους) ύδατος, άγονται από ικανούς ελπιδεμπόρους, πλανευτές, γητευτές, δημαγωγούς, πλανητάρχες, ποιμένες.

Η ΦΥΣΙΣ δέν εκδικείται, δέν έχει τέτοια χαρακτηριστικά (όπως έχουν κάποιοι “σύγχρονοι θεοί”). Η ΦΥΣΙΣ λειτουργεί ακολουθόντας τούς δικούς αιωνίους συμπαντικούς φυσικούς νόμους. Κατά κάποιον τρόπον “αμύνεται”, ή ακριβέστερον “προσαρμόζεται”. Η ΦΥΣΙΣ “μεταλλασομένη”, θά συνεχίση νά υπάρχη. Ο άνθρωπος, μή δυνάμενος νά ζήση στίς νέες “μεταβολές” μοιρέως θά εξαφανισθή, ίσως καί ολοσχερώς από τόν πλανήτη Γή. Καί η μητέρα Γη, η ΓΑΙΑ, κάποια χιλιετίες ή χιλιετίες χιλιετιών αργότερα, θά δημιουργήση μία άλλη μορφή ζωής, ίσως ευφυέστερη καί συνετώτερη από τήν σημερινή.

Τό πρόβλημα δέν τό έχει η ΦΥΣΙΣ. Τό έχει ο άφρων άνθρωπος, μέ τήν “πολιτική” του, μέ τήν συμπεριφορά του, μέ τίς δοξασίες του περί ζωής καί ΦΥΣΕΩΣ.

ΥΜΝΟΣ ΟΡΦΕΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑΝ ΘΕΑΝ ΦΥΣΙΝ

(ΠΡΟΚΛΟΥ ΟΡΦΙΚΑ)

Ω ΦΥΣΙ ΠΑΜΜΗΤΕΙΡΑ ΘΕΑ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΕ ΜΗΤΕΡ ΟΥΡΑΝΙΗ ΠΡΕΣΒΕΙΡΑ
ΠΟΛΥΚΤΙΤΕ ΔΑΙΜΟΝ ΑΝΑΣΣΑ ΠΑΝΔΑΜΑΤΩΡ ΑΔΑΜΑΣΤΕ
(Ω ΦΥΣΗ ΘΕΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗ ΜΗΤΕΡΑ
ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΕΒΑΣΜΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ (ΠΡΕΣΒΕΙΡΑ)
ΠΟΛΥΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΘΕΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
ΠΟΥ ΕΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΔΑΜΑΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΟΝΗ ΑΔΑΜΑΣΤΗ ΜΕΝΕΙΣ)

ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΙΡΑ ΠΑΝΑΥΓΗΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΕΤΙΜΕΝ ΑΕΙ
ΠΑΝΥΠΕΡΤΑΤΕ ΔΑΙΜΟΝ ΑΦΘΙΤΕ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΛΑΙΦΑΤΕ ΚΥΔΙΑΝΕΙΡΑ.
(Ω ΚΥΒΕΡΝΗΤΡΑ ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΑΕΙΤΙΜΗΤΗ
ΠΑΝΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΑΙΜΟΝΙΣΣΑ ΘΕΑ ΑΦΘΑΡΤΗ ΠΡΩΤΟΓΕΝΝΗΤΗ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΧΙΛΊΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗ
ΣΥ ΠΟΥ ΔΟΞΑ ΦΕΡΝΕΙΣ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ)

ΕΥΝΥΧΙΗ ΠΟΛΥΠΕΙΡΕ ΣΕΛΑΣΦΟΡΕ ΔΕΙΝΟΚΑΘΕΚΤΕ
ΑΨΟΦΟΝ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΙΣΙ ΠΟΔΩΝ ΙΧΝΟΣ ΕΙΛΙΣΣΟΥΣΑ
(ΕΥΜΟΡΦΗ ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΠΟΛΥΠΕΙΡΗ ΦΩΤΟΦΟΡΑ ΔΥΣΓΑΛΗΝΕΥΤΗ
ΠΟΥ ΜΕ ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΒΑΔΙΖΕΙΣ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥΣ
ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ ΣΟΥ ΠΕΡΙΧΑΡΩΣ ΕΛΙΣΣΟΥΣΑ)

ΑΓΝΗ ΚΟΣΜΗΤΕΙΡΑ ΘΕΩΝ ΑΤΕΛΗΣ ΤΕ ΤΕΛΕΥΤΗ
ΚΟΙΝΗ ΜΕΝ ΠΑΝΤΕΣΣΙΝ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΕ ΔΕ ΜΟΥΝΗ
(Ω ΑΓΝΗ ΚΟΣΜΗΤΕΙΡΑ , ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ , ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΑ
ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΗ ΕΧΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΗ , ΑΝ ΚΑΙ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΕΙΣΑΙ
ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ ΕΣΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ
ΕΝΩ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΛΗΡΩΣ ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ
ΚΑΘΩΣ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΗ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΕΝΕΙΣ)

ΑΥΤΟΠΑΤΩΡ ΑΠΑΤΩΡ ΑΡΣΗΝ ΠΟΛΥΜΗΤΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΑΥΑΝΘΗΣ ΠΛΟΚΙΗ
(ΕΣΥ ΜΟΝΗ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΓΕΝΝΗΤΗ ΑΥΤΟΠΑΤΩΡ ΚΑΙ ΑΠΑΤΩΡ ΣΥΝΑΜΑ
ΚΑΘΩΣ ΑΛΛΟ ΠΑΤΕΡΑ (ΓΕΝΝΗΤΟΡΑ) ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ
ΑΡΣΕΝΙΚΙΑ ΓΕΝΝΑΙΟΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΟΤΑΤΗ ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΜΕΓΙΣΤΗ
ΤΩΝ ΠΙΟ ΩΡΑΙΩΝ ΕΥΑΝΘΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΘΑΛΕΡΗ ΤΕΧΝΙΤΡΑ)

ΦΙΛΙΗ ΠΟΛΥΜΙΚΤΕ ΔΑΗΜΟΝ
ΗΓΕΜΟΝΗ ΚΡΑΝΤΕΙΡΑ ΦΕΡΕΣΒΙΕ ΠΑΝΤΡΟΦΕ ΚΟΥΡΗ
(ΦΙΛΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΝΑΜΕΜΕΙΓΜΕΝΗ
ΕΥΡΥΜΑΘΗ ΕΙΔΗΜΟΝΙΣΣΑ ΚΑΤΟΧΕ ΒΑΘΙΑΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΔΥΝΑΜΗ ΧΟΡΗΓΕ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΥΤΗΣ ΑΓΑΘΩΝ
ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΤΡΟ’ΦΕ ΚΟΡΗ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ ΤΡΕΦΕΙΣ)

ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΔΙΚΗ ΧΑΡΙΤΩΝ ΠΟΛΥΩΝΥΜΕ ΠΕΙΘΩ
ΑΙΘΕΡΙΗ ΧΘΟΝΙΗ ΤΕ ΚΑΙ ΕΙΝΑΛΙΗ ΜΕΔΕΟΥΣΑ
ΠΙΚΡΗ ΜΕΝ ΦΑΥΛΟΙΣ ΓΛΥΚΕΙΑ ΔΕ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙΣΙΝ
(ΑΥΤΑΡΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ
ΤΩΝ ΧΑΡΙΤΩΝ Η ΠΟΛΥΩΝΥΜΗ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ Η ΠΕΙΘΩΣ
ΤΟΥ ΑΙΘΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Η ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ
ΣΚΛΗΡΗ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΥΛΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΝ
ΚΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΓΩΓΟΙ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΑ ΣΕ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ
ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΣΟΥ ΠΙΣΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ)

ΠΑΝΣΟΦΕ ΠΑΝΔΩΤΕΙΡΑ ΚΟΜΙΣΤΡΙΑ ΠΑΜΒΑΣΙΛΕΙΑ
ΑΥΞΙΤΡΟΦΟΣ ΠΙΕΙΡΑ ΠΕΠΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΤΕ ΛΥΤΕΙΡΑ
(ΠΑΝΣΟΦΗ (ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΡΙΑ) ΠΑΝΔΟΤΕΙΡΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΡΙΑ ΤΡΟΦΕ
ΠΑΝΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ
ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΡΟΧΗ ΤΡΟΦΟΔΟΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΩΝ ΟΝΤΩΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΩΡΙΜΑΣΜΕΝΩΝ ΑΠΟΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ)

ΠΑΝΤΩΝ ΜΕΝ ΣΥ ΠΑΤΗΡ – ΜΗΤΗΡ ΤΡΟΦΟΣ
ΗΔΕ ΤΙΘΗΝΟΣ ΩΚΥΛΟΧΕΙΑ ΜΑΚΑΙΡΑ ΠΟΛΥΣΠΟΡΟΣ
(ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΠΑΤΕΡΑΣ
ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΓΕΝΝΗΤΟΡΑΣ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΚΥΟΦΟΡΕΙ
ΓΕΝΝΑ ΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΦΕΙ
Ω ΜΑΚΑΡΙΑ – ΤΡΙΣΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ
ΓΡΗΓΟΡΟΓΕΝΝΗ ΠΟΛΥΣΠΟΡΗ ΠΟΛΥΚΑΡΠΗ)

ΩΡΙΑΣ ΟΡΜΗ ΠΑΝΤΟΤΕΧΝΕΣ ΠΛΑΣΤΕΙΡΑ ΠΟΛΥΚΤΙΤΕ ΠΟΤΝΙΕ ΔΑΙΜΟΝ
(ΕΓΚΑΙΡΗ ΟΡΜΗ , ΣΕ ΩΡΙΜΟ ΧΡΟΝΟ
ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΕΠΑΝΩ ΑΚΜΑΙΑ ΤΑΣΗ
ΠΑΝΤΟΤΕΧΝΗΣ ΠΛΑΣΤΕΙΡΑ ΠΟΛΥΔΗΜΙΟΥΡΓΕ
ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΘΕΙΟ ΟΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
ΤΩΝ ΠΑΝΣΕΠΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ)

ΑΙΔΙΗ ΚΙΝΗΣΙΦΟΡΟΣ ΠΟΛΥΠΕΙΡΕ ΠΕΡΙΦΡΩΝ
ΑΕΝΑΩΙ ΣΤΡΟΦΑΛΙΓΓΙ ΘΟΟΝ ΡΥΜΑ ΔΙΝΕΥΟΥΣΑ
ΠΑΝΡΥΤΕ ΚΥΚΛΟΤΕΡΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΟΜΟΡΦΟΔΙΑΙΤΕ
(Ω ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΙΣ ΠΟΛΥΕΜΠΕΙΡΗ
ΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΑΕΙΡΟΗ ΠΑΝΡΕΟΥΣΑ
ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΟΥΣ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΡΟΕΣ
ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΠΕΡΙΔΙΝΙΖΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΗ
ΚΑΘΩΣ ΕΙΣΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΜΟΡΦΕΣ)

ΕΥΘΡΟΝΕ ΤΙΜΗΕΣΣΑ
ΜΟΝΗ ΤΟ ΚΡΙΘΕΝ ΤΕΛΕΟΥΣΑ
ΣΚΗΠΤΡΟΥΧΟΥΣ ΕΦΥΠΕΡΘΕ
(ΜΕ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΘΡΟΝΟ ΕΙΣΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΗ ΕΣΥ
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΩΝ
ΣΚΗΠΤΡΟΥΧΑ ΘΕΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΟΥ
ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝ
ΣΚΗΠΤΡΟ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ)

ΒΑΡΥΒΡΕΜΕΤΕΙΡΑ ΚΡΑΤΙΣΤΗ ΑΤΡΟΜΕ ΠΑΝΔΑΜΑΤΕΙΡΑ
ΠΕΠΡΩΜΕΝΗ ΑΙΣΑ ΠΥΡΙΠΝΟΥΣ
(ΒΑΡΥΒΡΟΝΤΗ ΠΑΝΙΣΧΥΡΗ ΑΤΡΟΜΗΤΗ ΠΑΝΔΑΜΑΖΟΥΣΑ
ΕΣΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ
ΤΗΝ ΠΥΡΙΠΝΟΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΘΕΙΚΕΣ ΜΟΙΡΕΣ
ΣΕ ΑΝΙΣΑ ΜΕΡΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ)

ΑΙΔΙΟΣ ΖΩΗ ΗΔ ΑΘΑΝΑΤΗ ΤΕ ΠΡΟΝΟΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥ ΕΣΣΙ
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥ ΓΑΡ ΜΟΥΝΗ ΤΑΔΕ ΤΕΥΧΕΙΣ
(Ω ΘΕΙΑ ΦΥΣΗ , ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΠΡΟΝΟΙΑ
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΔΙΟΤΙ ΕΣΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ
ΟΣΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙΣ)

ΑΛΛΑ ΘΕΑ ΛΙΤΟΜΑΙ ΣΕ
ΣΥΝ ΕΥΟΛΒΟΙΣΙΝ ΕΝ ΩΡΑΙΣ
ΕΙΡΗΝΗΝ ΥΓΙΕΙΑΝ ΑΓΕΙΝ
ΑΥΞΗΣΙΝ ΑΠΑΝΤΩΝ
(ΑΛΛΑ ΘΕΑ ΜΟΥ ΣΕ ΘΕΡΜΟΠΑΡΑΚΑΛΩ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΑΝΕΥΤΥΧΕΙΣ ΚΑΙΡΟΥΣ
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ ΦΕΡΝΕ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ)

Από τήν διεύθυνσιν :  http://clubs.pathfinder.gr/anima/149584?forum=20656&read=33

Η ΥΛΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΙΘΕΡΑΣ

1) Η υλική ουσία του Σύμπαντος.

Η Ατομική ουσία λέγεται και Μεριστή Ουσία γιατί επιμερίζεται σε άπειρο πλήθος ΑΤΟΜΩΝ. Τα ΑΤΟΜΑ της ατομικής ουσίας έχουν κέντρο και περιφέρεια. Το κέντρο τους (που είναι η ισχύς των Ατόμων) είναι ο Νόμος της Κινήσεως και περιφέρειά τους (που είναι το Είναι των ατόμων) είναι ο Νόμος της ζωής. Η ατομικη (ή μεριστη) ουσια αποτελεί την ΥΛΗ του Σύμπαντος. Τα ΑΤΟΜΑ της ατομικής ουσίας νοούνται ως στιγμές δηλαδή ως μαθηματικά σημεία χωρίς διαστάσεις και έχουν κέντρο και περιφέρεια. Κέντρο είναι η δύναμη του ατόμου η οποία έχει την έννοια του Νόμου της Κινήσεως. Περιφέρεια είναι αυτό τούτο το Είναι του ατόμου η οποία έχει την έννοια του Νόμου της Ζωής. Με την εμφάνιση των ατόμων στην Φύση (δηλαδή στην ενεργητική κατάσταση) εκ του Χάους, ο μεν Νόμος της Κινήσεως ουδέποτε καταπαύει τη δράση του με την οποία συνεχώς επεκτείνει τις δυναμικότητες της ατομικής ουσίας, ενώ ο Νόμος της Ζωής είναι εκείνος που τηρεί την ατομικότητα του κάθε ατόμου διακεκριμένη έναντι των άλλων ατόμων. Ο Νόμος της Κινήσεως του ατόμου (που η δράση του είναι αδιάλειπτη) προκαλεί από το Είναι των ατόμων την εκδήλωση του Νόμου της Θερμότητας. Η θερμότητα καθίσταται η φυγόκεντρη([1]) δύναμη του ατόμου, ενώ η κίνηση καθίσταται η κεντρομόλα δύναμή του.

Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινισθεί ότι τα ΑΤΟΜΑ της ατομική ουσίας είναι πραγματικά άτμητα και δεν ταυτίζονται με τα άτομα που μας είναι γνωστά από την επιστήμη τα οποία δεν είναι άτμητα (διασπώνται). Τα άτομα που μελετάει η επιστήμη αποτελούνται, ως γνωστό, επίσης από κέντρο (που ονομάζεται πυρήνας του ατόμου) και περιφέρεια (που ονομάζεται φλοιός του ατόμου), όπως ακριβώς δέχεται και η μυσταγωγική φιλοσοφία για τα ΑΤΟΜΑ της ατομικής ουσίας. Το κέντρο των ατόμων που εξετάζει η επιστήμη (ο πυρήνας), έχει θετικό ηλεκτρικό φορτίο και αποτελείται από στοιχειώδη σωματίδια τα οποία ονομάζονται ναπολεόνια ενώ η περιφέρειά τους (ο φλοιός) έχει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο και αποτελείται από τα άλλα στοιχειώδη σωματίδια τα οποία περιστρέφονται αδιάλειπτα γύρω από τον πυρήνα και ονομάζονται ηλεκτρόνια. Τα στοιχειώδη σωματίδια που αποτελούν την εσωτερική δομή των ατόμων συγκροτούνται και αυτά από άλλα υποσωματίδια που ονομάζονται κούρκα, τα οποία θεωρούνται σημειακά (δηλαδή δεν έχουν διαστάσεις) όπως σημειακά θεωρούνται και τα ΑΤΟΜΑ που εξετάζει η εσωτερική φιλοσοφία αλλά δεν γνωρίζουμε αν τα κουώρκς ταυτίζονται με τα άτομα της μυσταγωγικής φιλοσοφίας.

2) Ο αιθέρας ή Συνεχής ουσία

Ο αιθέρας ή Μονάδα ή Μονάδα 3([2]) είναι η αΐδιος Συνεχής ή Αμέριστη Ουσία η οποία με το Είναι της αποτελεί τον ουσιαστικό χώρο εντός του οποίου έρχονται για να ενεργήσουν τα Άτομα της ατομικής ουσίας. Η ατομική ουσία για να ενεργήσει έπρεπε να βρίσκεται μέσα σε έναν χώρο, γιατί αλλιώς κάθε επέκταση των δυναμικοτήτων της θα ήταν ακατανόητη. Έτσι βρέθηκε σε χώρο και ο Χώρος αυτός είναι η άλλη αϊδια ουσία η πάντοτε συνεχής προς τον εαυτόν της. Η άλλη ουσία επειδή είναι συνεχής προς τον εαυτόν της μας δίδει την έννοια του χώρου. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να εννοηθεί χώρος εάν δεν είναι συνεχής, γιατί χώρος είναι εκείνο το οποίο περιέχει κάτι τι το μετρητό και το οποίο δίδει την έννοια της διαστάσεως και όχι το περιεχόμενο κάποιου άλλου. Επομένως ο Χώρος, είναι η εύδιος συνεχής ουσία, είναι η Μονάδα 3 ή απλώς Μονάδα (όπως την αποκαλούσαν οι Πυθαγόρειοι).

Η Μονάδα ή Συνεχής Ουσία είναι ο πατέρας των κόσμων, το άρρεν της δημιουργίας και ο ενεργητικός παράγων των κόσμων γιατί με τη δράση του επί της άλλης ουσίας της Ατομικής προκαλεί  την συγκρότηση των μορφών αλλά και την αποσύνθεση αυτών, είναι δηλαδή ο Συνθετικός και Αποσυνθετικός Λόγος των μορφών και συνεπώς είναι ο ατελεύτητα Μεταμορφωτικός Λόγος αυτών. Η Συνεχής Ουσία ορίζεται ως το άπειρο περιέχον εντός του οποίου τα πάντα γίνονται και είναι συνεχής προς εαυτήν κατ’ αντίθεση με την άλλη ουσία την ατομική. Εκ της Μονάδος ή Συνεχούς Ουσίας εκδηλώνεται ο Νόμος της Ενεργείας. Ενέργεια είναι εκείνο που συνθέτει τις μορφές των κόσμων με την συμβολή των ατόμων της μεριστής ουσίας και κατόπιν τις αποσυνθέτει για να τους δώσει έτσι την ικανότητα της αρτιότερης διάπλασής τους με την συνεχή τους μεταμόρφωση, είναι δηλαδή η δραστική λειτουργία της συνεχούς ουσίας ή Μονάδος. Η Ενέργεια είναι νόμος της συνεχούς ουσίας δηλ. του χώρου και δεν πρέπει να συγχέεται με την κίνηση που είναι νόμος της μεριστής (ατομικής) ουσίας. Στην Φυσική ο όρος «ενέργεια» σχετίζεται άμεσα με την κίνηση ή με την θέση ενός σώματος σε σχέση με το σύστημα αναφοράς του και τα άλλα σώματα. Συνεπώς δεν πρέπει να συγχέεται η ενεργητική δράση της Μονάδος με την έννοια της ενέργειας από την Φυσική. Η ουσία αυτή χαρακτηρίζεται ως αΐδιος γιατί α) εκπορεύτηκε εκ του Χάους που σημαίνει ότι δεν έχει αρχή αφού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αρχή της η στιγμή της εκδηλώσεώς της στη Φύση ούτε στο Χάος υπάρχει αρχή της ουσίας γιατί το Χάος υπήρχε και κανείς δεν το «δημιούργησε» και β) η ατελεύτητη εκδήλωση νέων δυναμικοτήτων εκ της ουσίας αυτής καθιστά αδύνατη την επαναφορά της στο Χάος (γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ουσία στο Χάος με εκδηλωμένες δυνάμεις αφού το παν στο Χάος βρίσκεται σε ανεκδήλωτη κατάσταση) που σημαίνει ότι δεν έχει τέλος.

Εκ του νόμου της ενέργειας της συνεχούς ουσίας προέρχεται η λειτουργία του φωτός, τόσο του υλικού όσο και του πνευματικού. Ο νόμος του φωτός είναι παράγωγο του νόμου της ενέργειας σ’ όλα τα επίπεδα των κόσμων ακόμα και στα πνευματικά. Το φως, ως νόμος της συνεχούς ουσίας, δεν θα εκδηλωνόταν σε συλλειτουργία αν δεν συνεργαζόταν η ουσία αυτή με την ατομική ουσία από την οποία εκπορεύεται ο νόμος της θερμότητας. Όπου υπάρχει συλλειτουργία φωτος της συνεχούς ουσίας εκεί υπάρχει και η λειτουργία του νόμου της θερμότητας και του νόμου της κινήσεως της ατομικής ουσίας. Κανένας από αυτούς τους νόμους (φωτός, θερμότητας, κίνησης) δεν μπορεί να εμφανισθεί χωριστά στις λειτουργίες των πνευματικών φύσεων.

Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι οι όροι Ενέργεια και Χώρος της μυσταγωγικής φιλοσοφίας, δεν αντιστοιχούν με τους όρους “Ενέργεια” και “Χώρος” της επιστήμης. Συγκεκριμένα: Η Ενέργεια, κατά την μυσταγωγική φιλοσοφία, είναι ιδιότητα της Συνεχούς Ουσίας δηλαδή του Χώρου, συνεπώς προσεγγίζει τον όρο «δυναμικό πεδίο» της Φυσικής το οποίο θεωρείται ως η διαφοροποίηση του χώρου η οποία (διαφοροποίηση του χώρου)  προκαλεί επιδράσεις και ενέργειες (δράση) σε υλικά σώματα που βρίσκονται μέσα σ’ αυτό. Ο Χώρος, κατά την επιστήμη, θεωρείται ως κενό και ουδεμία σχέση έχει με την ενέργεια, αλλά συνδυάζεται με τον χρόνο, με αποτέλεσμα η επιστήμη να μιλάει για χωροχρόνο ή χωροχρονικό συνεχές.

Την Συνεχή Ουσία οι Ορφικοί την αποκαλούσαν «αιθέρα» ή «αίεν εν» (το πάντοτε εν) δηλαδή το αμέριστο, ο Ησίοδος (που απηχούσε τις απόψεις των Ελευσινίων μυστηρίων) «έρωτα» για να καταδείξει την γονιμοποιό του ικανότητα, ο Ηράκλειτος και οι Στωικοί «Λόγο» με την έννοια του αιτίου.

---

[1] Οι όροι “φυγόκεντρος* δύναμη & κεντρομόλος* δύναμη”  (που για λόγους διακρίσεως γράφονται με ένα αστεράκι στο τέλος) δεν έχουν την έννοια που δίδεται στη φυσική αλλά εννοούν την προς τα έσω ή προς τα έξω εκδήλωση των αντίστοιχων νόμων.

[2] Η Μονάδα 3 είναι η δεύτερη μονάδα νοούμενη με την ποιοτική της έννοια. Ιδέ σχετικά στο Θέμα 24 «Πυθαγόρειος Αριθμολογία»

Η ΙΕΡΗ ΤΡΙΑΔΑ

 Ατέρμων ΚΙΝΗΣΗ και Αέναη ΖΩΗ συνεργαζόμενες μετά Θειοτάτης ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ διαμορφώνουν τους Κόσμους (έλεγε ο πυθαγόρειος φιλόσοφος Σπ. Νάγος).

Από την ανωτέρω φράση συνάγεται ότι η διαμόρφωση των Κόσμων του Απείρου είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της ατέρμονης ΚΙΝΗΣΕΩΣ και της αέναης ΖΩΗΣ[1] μετά της θειοτάτης ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ[2] οι οποίοι συνιστούν την ιερή τριάδα κατά την κοσμοθέαση των Πυθαγορείων. Η ιερή αυτή τριάδα εμπεριέχει την δράση του Πατρός, της Μητρός και του Υιού από την οποία εκπορεύτηκε το Σύμπαν. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι όροι Φύση, Σύμπαν και Παν ή μέγα Παν είναι ταυτόσημοι ενώ ο όρος Κόσμος που σημαίνει διάκοσμος είναι κάτι διαφορετικό. Κόσμοι είναι τα επιμέρους τμήματα της Φύσεως τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους, ανάλογα με την αφετηρία της διαμορφώσεώς τους κατά την πορεία εξελίξεως του Σύμπαντος.

Ο ΠΑΤΗΡ ΚΑΙ Η ΜΗΤΗΡ.

Ο ΠΑΤΗΡ είναι το Αυθύπαρκτο Αρχικό Αίτιο του Χάους, είναι τάση προς μεταβολή της ουσίας του Χάους η οποία συνετέλεσε στην εκπόρευση του μεγάλου Παντός (της Φύσεως), είναι η ατέρμον ΚΙΝΗΣΗ του Παντός, η οποία ουδέποτε καταπαύει την δράση της, και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την τάση προς εκδήλωση των Ιερών Δραμάτων[3] της ατέρμονης εξελικτικής πορείας του θείου Απείρου (της Φύσεως) είναι τέλος ο νόμος της κινήσεως της Δυάδας των Πυθαγορείων. Συνεπώς η εκδήλωση του Πατρός υπάρχει τόσο στην προ της εκπορεύσεως της Φύσεως κατάσταση (το Χάος) όσο και σε όλες τις εξελικτικές βαθμίδες της Φύσεως. Έτσι βλέπουμε ότι υπάρχει στο Χάος ως η τάση προς μεταβολή η οποία προκάλεσε την εκπόρευση της Φύσεως εκ του Χάους. Υπάρχει στην Φύση ως νόμος της κινήσεως στα άτομα της Ατομικής ουσίας (υλικής ουσίας) της Φύσεως. Εκ του Πατρός εκδηλώνεται ο Νόμος της Παραγωγικότητας ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο της εκδηλώσεως όλων των νόμων της Φύσεως και της προς τα πρόσω πορείας ολοκλήρου της Φύσεως. Ο Νόμος της Παραγωγικότητας είναι εκείνος ο οποίος καθιστά την Φύση άπειρη και ατελεύτητη στις ενέργειες της. Με την δράση αυτού του νόμου κάθε ενέργεια της Φύσεως γίνε­ται το αίτιο εκ­δήλω­σης και λει­τουργίας άλλων εκδη­λώσεων και λειτουργιών της με­γαλύτε­ρης δυναμικότη­τας. Στην δράση αυτού του νόμου οφείλο­νται τα πα­ράγωγα των πρωταρχικών νόμων. Επίσης στην δράση αυτού του νό­μου οφεί­λεται το ατελεύτητο της ύπαρξης και λει­τουργίας των αϊδίων ουσιών της Φύσεως και συνεπώς του θείου Απεί­ρου.

Η ΜΗΤΗΡ είναι η δύναμη η οποία προκάλεσε την εκδήλωση του Αυθύπαρκτου Αρχικού Αιτίου και έφερε στο Είναι του το Χάος και ακολούθως εκ του Χάους την Φύση, είναι η εκδήλωση του απείρου φαινομένου ΚΑΛΟΥΣ του μεγάλου Παντός (της Φύσεως) ως και του κάλους των κόσμων και των μορφών του και η εκδήλωση της αέναης ΖΩΗΣ του θείου Απείρου, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση του Είναι των Ιερών Δραμάτων της ατέρμονης εξελικτικής πορείας του θείου Απείρου είναι τέλος ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ της Δυάδας των Πυθαγορείων. Συνεπώς η δράση της Μητρός υπάρχει τόσο στην προ της εκπορεύσεως της Φύσεως κατάσταση (το Χάος) όσο και σε όλες τις εξελικτικές βαθμίδες της Φύσεως. Έτσι βλέπουμε ότι υπάρχει στο Χάος ως η δύναμη που προκαλεί την τάση προς μεταβολή για την εκπόρευση της Φύσεως εκ του Χάους. Υπάρχει στην Φύση ως ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ στα άτομα της Ατομικής ουσίας (υλικής ουσίας) της Φύσεως. Εκ της Μητρός εκδηλώνονται όλες οι μορφές της φύσεως και το άπειρο φαινόμενο κάλος αυτών των μορφών. Ένας εκ των σημαντικότερων Νόμων της Φύσεως είναι ο νόμος της μορφής ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο της μορφικής υποστάσεως της Φύσεως τόσο της υλικής όσο και της πνευματικής. Χωρίς την μορφική του υπόσταση το Σύμπαν δεν θα μπορούσε να εκδηλώσει ούτε το άπειρο φαινόμενο κάλος του, ούτε τα ιερά δράματα της εξελικτικής του πορείας και τέλος ούτε τον σκοπό και προορισμό του μέσω της προς τα πρόσω πορείας του. Από την Μητέρα απορρέει η έννοια του κάλους της Φύσεως τόσο της εξωτερικής εμφανίσεως των μορφών όσο και των εσωτερικών δυνάμεων αυτών. αλλά τι είναι κάλος;  Κάλλος έχει η μορφή εκείνη της οποίας τα μέρη αποτελούν αρμονίαν προς το σύνολον της. Η απόλυτη έννοια του Κάλους είναι αποτέλεσμα της αρμονικής συλλειτουργίας των εσωτερικών δυνάμεων της μορφής και προς την εξωτερική αυτής.

Ο ΠΑΤΗΡ (νόμος της Κινήσεως) και η ΜΗΤΗΡ (νόμος της Ζωής) εκδηλώνονται στο θείο Άπειρο σε μια αιωνίως αδιάσπαστη μεταξύ τους σύζευξη και συνιστούν το άπειρο πλήθος των ΑΤΟΜΩΝ της Ατομικής Ουσίας της Φύσεως. Γι’ αυτό η Ατομική Ουσία της Φύσεως χαρακτηρίστηκε από τους μύστες των αρχαίων μυστηρίων Θεία Αγάπη διότι μεταξύ των δύο στοιχείων της Κινήσεως (του Πατρός) και Ζωής (της Μητρός) εκδηλώνεται πράξη αγάπης η οποία καθίσταται και η αιτία της εκκολάψεώς όλων των μορφών και των νόμων της Φύσεως.

Η Ατομική Ουσία, ως εκ της φύσεώς της, είναι δίφυλη έχουσα εν εκδηλώσει τους νόμους της Κινήσεως (δράση του Πατρός) και της Ζωής (δράση της Μητρός) ταυτόχρονα. Γι’ αυτό οι Πυθαγόρειοι την χαρακτήρισαν Μονάδα δύο ή Δυάδα και επειδή το πλήθος των ατόμων αυτής της ουσίας δεν δύναται να προσδιοριστεί (δηλαδή είναι άπειρο) την χαρακτήρισαν επιπλέον ως Αόριστη Δυάδα. Η Αόριστη Δυάδα είναι η Ατομική ή Μεριστή Ουσία η οποία με το Είναι([4]) της αποτελεί­ την ΥΛΙΚΗ (σε πρώτη προσέγγιση) ουσία της Φύσεως. Οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν την Αόριστη Δυάδα ως άρτιο και άπειρο αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι παράγωγοι εξ αυτής νόμοι συνιστούν το άπειρο πλήθος των αρτίων αριθμών (Μονάδων) της Πυθαγορείου αριθμολογίας. Η αόριστη Δυάδα είναι η μητέρα των κό­σμων, το θήλυ της δη­μιουρ­γίας και ο παθητικός πα­ράγων των κό­σμων γιατί υπόκει­ται στις ενεργητι­κές επιδράσεις της άλλης ουσίας της Συνε­χούς προκειμένου να συ­γκροτη­θούν οι μορφές.

Η ουσία αυτή χαρακτηρίζεται ως αΐδιος([5]) δηλαδή ουσία μη έχουσα αρχή και τέλος γιατί εκπορεύτηκε εκ του Χάους, που σημαίνει ότι δεν έχει αρχή (αφού και το Χάος θεωρείται ότι δεν έχει αρχή) και δεν έχει τέλος γιατί μετά την έξοδό της εκ του Χάους οι δυναμικότητές της συνεχώς και απείρως αυξάνουν (χωρίς τέλος). Τα Άτομα της αΐ­διας ατομικής ουσίας ο Σπ. Νάγος τα χαρακτη­ρί­ζει ως «αφ’ εαυτών αεί κινούμενα και ζώ­ντα Είναι». Δηλαδή τα χαρακτη­ρί­ζει ως υπάρ­ξεις (Είναι) οι οποίες από μό­νες τους (αφ’ εαυ­τών) και ατελεύτητα (αεί) έχουν και θα έχουν εκδηλω­μένους τους Νόμους της Κινή­σεως (κινούμενα) και της Ζωής (ζώντα). Τα Άτομα της ατομικής ουσίας δεν έχουν συνέ­χεια (δηλαδή άμεση σύνδεση) προς την συνεχή ουσία του Απεί­ρου αλλά απλώς βρί­σκονται εντός της συνε­χούς ου­σίας με την οποία συλλειτουργούν και αλληλεπιδρούν.

Ο Νόμος της Κινήσεως του Ατόμου της Ατομικής Ουσίας εκδηλώνεται ως τάση προς μετατόπιση στο χώρο και ως στροβιλισμός των υλικών μορφών του απείρου. Ο Νόμος της Ζωής του Ατόμου της Ατομικής Ουσίας είναι αυτός που εμφανίζει την εκδήλωση της υπάρξεως των Ατόμων της Ατομικής Ουσίας στην Φύση. Οι Νόμοι της Κινήσεως και της Ζωής εκδηλώνονται ως συστολή και διαστολή. Δια της διαστο­λής το Άτομο της ατομικής ουσίας εκδηλώνει διαρκώς και νέες δυνάμεις, ενώ δια της συστολής τείνει να διατηρήσει τις δυνάμεις του που έχει εκδηλώσει. Η διαστολή και η συστολή του Ατόμου λαμβάνει την έννοια της έλ­ξεως αλλά και της απώσεως αντίστοιχα στις μορφές στις οποίες συμμε­τέχει.

Τα Άτομα της ατομικής ουσίας νοούνται ως στιγ­μές (δηλαδή ως μα­θηματικά σημεία χωρίς δια­στάσεις) και έχουν κέντρο και πε­ριφέρεια. Κέντρο είναι η δύναμη του ατόμου και έχει ως πρωταρχική του εκδήλωση τον Νόμο της Κινή­σεως ενώ Πε­ριφέρεια είναι αυτό τούτο το Είναι του ατό­μου δη­λαδή αυτό που εμφανίζει την εκδηλωμένη ύπαρξή του στην Φύση και το οποίο Είναι έχει την έννοια του Νόμου της Ζωής([6]). Με την δράση του Νόμου της Κινήσεως από το Είναι του Ατό­μου (Νό­μος της Ζωής) έχουμε την εκδήλωση ενός νέου νόμου, του Νόμου της Θερ­μότητας. Η Θερμότητα αποτελεί την φυγόκε­ντρο*([7]) δύναμη του ατό­μου, ενώ η Κίνηση αποτελεί την κε­ντρο­μόλο* δύναμή του. Η ισόρ­ροπη δράση αυτών των Νόμων της Κινή­σεως και Ζωής, με την συμ­βολή του Νόμου της Ενεργείας της συνεχούς ουσίας αποτε­λούν το κέντρο ισορ­ρο­πίας των κόσμων και των καθέ­καστα μορ­φών τους.

Η λέξη Άτομο της ατομικής ουσίας δεν ταυτί­ζεται εν­νοιολο­γικά με τα γνωστά μας από την φυ­σική άτομα (ή στοιχεία) ούτε με τα στοιχειώδη σωματίδια των ατόμων (ηλε­κτρόνια, πρωτόνια κλπ). Επίσης δεν είναι γνωστό ποια σχέση έχουν τα Άτομα της ατομικής ου­σίας (τα οποία, ως φαίνεται, η επιστήμη δεν τα έχει ανακαλύ­ψει ακόμα) με τα κουώρκς που είναι οι δομικοί λίθοι των στοιχειω­δών σωματιδίων και τα οποία η επιστήμη ανακά­λυψε σχετικά πρόσφατα. Τα αναφερόμενα στο κείμενο Άτομα της ατομικής ουσίας ή κατ’ άλλους “Άτομα των φιλοσό­φων” είναι τα στοιχειώδη δομικά στοιχεία όλων των υλι­κών υποστάσεων του Σύ­μπα­ντος και το σύνολο αυτών των ατόμων είναι αυτό που στο κεί­μενο χαρακτηρί­ζε­ται ως ατομική ή μεριστή ουσία. Τα Άτομα αυτά της ατομικής ουσίας είναι πραγματικά άτμητα ενώ τα άτομα που μας είναι γνωστά από την φυσική διασπώνται. Συνεπώς δεν υπάρχει καμιά ταύτιση των Ατόμων της Ατομικής (ή μεριστής κατά Πλάτωνα) Ουσίας.

Με την εκδήλωση της ατομικής ουσίας εκ του Χάους προκαλείται η εκδήλωση της άλλης ουσίας της Συνεχούς (ή αμέριστης κατά Πλάτωνα) ουσίας ή Μονάδος των Πυθαγορείων. Συνεπώς η εκδήλωση της Συνεχούς ουσίας στην Φύση είναι μεταγενέστερη της εκδηλώσεως της Ατομικής ουσίας.

Ο ΥΙΟΣ

Ο ΥΙΟΣ είναι δράση του Αυθύπαρκτου Αρχικού Αίτιου ώστε να εκδηλωθεί το Χάος, είναι η δράση της τάσεως προς μεταβολή της ουσίας της ουσίας του Χάους προς εκδήλωση της Φύσεως, είναι ο συνθετικός και αποσυνθετικός Λόγος των μορφών του μεγάλου Παντός και συνεπώς ο ατελεύτητα μεταμορφωτικός Λόγος αυτών, είναι η θειοτάτη ΕΝΕΡΓΕΙΑ του θείου Απείρου η οποία έχει ως αποτέλεσμα την δράση προς εκδήλωση των Ιερών Δραμάτων της ατέρμονης εξελικτικής πορείας του θείου Απείρου είναι τέλος ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ της Μονάδας των Πυθαγορείων. Εκ των προαναφερθέντων συνάγεται ότι η δράση του Υιού υπάρχει τόσο στην προ της εκπορεύσεως της Φύσεως κατάσταση (το Χάος) όσο και σε όλες τις εξελικτικές βαθμίδες της Φύσεως. Έτσι βλέπουμε ότι υπάρχει στο Χάος ως η δράση που προκαλεί η τάση προς μεταβολή και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την εκπόρευση της Φύσεως εκ του Χάους. Υπάρχει στην Φύση ως ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ο οποίος με την δράση στα άτομα της Ατομικής ουσίας (υλικής ουσίας) της Φύσεως προκαλεί αλλά και συμμετέχει στην συγκρότηση των Μορφών, αλλά και την αποσύνθεση αυτών ως και την εκ νέου σύνθεση αυτών σε νέες εντελέστερες μορφές διότι αυτός είναι ο σκοπός της Φύσεως δηλαδή εκδηλώνεται (όπως προαναφέρθηκε) ως ο συνθετικός και αποσυνθετικός λόγος των μορφών και συνεπώς ο αιώνια μεταμορφωτικός λόγος αυτών. Η εκπνευμάτωση της ύλης (πρώτο ιερό δράμα της εξελικτικής πορείας της Φύσεως) είναι αποτέλεσμα όχι μόνον της δράσεως του Υιού αλλά και της συμμετοχής του τόσο στον σχηματισμό της Ψυχής όσο και στην εξ αυτού συγκρότηση των οργανισμών των πνευματικών οντοτήτων. Το Πνεύμα και η εξέλιξή του οφείλεται στην δράση του Υιού.

Συνεπώς στην εκδηλωμένη Φύση ο Υιός (νόμος της Ενεργείας) ή Μονάδα των Πυθαγορείων εκδηλώνεται ως μια διαρκής δράση η οποία συνθέτει τα άτομα της ατομικής ουσίας προς σχηματισμό των μορφών του Απείρου και συνιστά την Μονάδα των Πυθαγορείων.

Η Μονάδα ή Μονάδα 3 είναι η αΐ­δια Συνεχής Ουσία η οποία με το Είναι της αποτελεί τον ουσιαστικό χώρο εντός του οποίου έρχονται για να ενεργήσουν τα Άτομα της ατο­μικής ουσίας. Οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν την Μονάδα ως περιττό και άπειρο αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι παράγωγοι εξ αυτής νόμοι συνιστούν το άπειρο πλήθος των περιττών αριθμών (Μονάδων) της Πυθαγορείου αριθμολογίας. Η Συνεχής Ουσία είναι ο πατέρας των κό­σμων, το άρρεν της δημιουργίας και ο ενεργητικός παράγων των κόσμων γιατί με τη δράση του επί της άλλης ουσίας της ατο­μικής προκαλεί την συγκρότηση των μορφών αλλά και την απο­σύνθεση αυτών, είναι δηλαδή ο Συνθετι­κός και Αποσυνθετικός Λόγος των μορφών και συνεπώς είναι ο ατελεύ­τητα Μεταμορφω­τικός Λόγος αυτών. Η Συνεχής (ή Αμέριστη) ουσία ή Μονάδα ή Μονάδα 3 ορίζε­ται ως το άπειρο περιέχον εντός του οποίου τα πά­ντα γίνο­νται και είναι συ­νεχής προς τον εαυτόν της, σε αντί­θεση με την άλλη ουσία την ατο­μική.

Την Συνεχή Ουσία οι Ορφικοί την αποκαλούσαν «αιθέρα» ή «αίεν εν» (το πάντοτε εν) δηλαδή το αμέριστο, ο Ησίοδος (που απηχούσε τις απόψεις των Ελευσινίων μυστηρίων) «έρωτα» για να καταδείξει την γο­νιμοποιό του ικανότητα, ο Ηράκλειτος και οι Στωικοί «Λόγο» με την έν­νοια του αιτίου.

Την αΐ­δια Συνεχή Ουσία ο Σπ. Νάγος την χαρακτηρίζει ως αφ’ εαυ­τού αεί εν συνεχεία ενεργούν Είναι δηλαδή την χαρακτηρίζει ως ύπαρξη (Είναι) η οποία από μόνη της (αφ’ εαυτής) και ατελεύ­τητα (αεί) έχει εκδηλωμένο τον Νόμο της Ενεργείας (ενεργούν) και η οποία εξασφαλίζει την συνέχεια του άπειρου.

Αλλά τι είναι η συ­νεχής ουσία μέσα στο Σύμπαν; Η απά­ντηση στο ερώτημα αυτό θα δοθεί περιγραφικά: Συνεχής ουσία εί­ναι: ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο Λόγος της δη­μιουργίας και υπάρξεως των μορφών του απείρου, η Ανάγκη η οποία περικυ­κλώνει τον Κό­σμο (κατά τον Πυθαγόρα), την οποία ούτε οι Θεοί αντιμάχονται (κατά τον Πιττακό) και που όλα κατ’ ανάγκη γίνονται (κατά τον Δημόκριτο), είναι, τέλος, το πα­γκόσμιο Πυρ από το οποίο όλη η Φύση αναγεννάται.

Οι Έλληνες στα μυστήριά τους παρέστησαν την δράση του Υιού δια του Έρωτος εκ της δράσεως του οποίου γεννήθηκαν οι Θεοί, υπέρτατος των οποίων κατέστη ο Θεός Ζευς εκ κεφαλής του οποίου γεννήθηκε πάνοπλος η Θεά Αθηνά, Θεά της Σοφίας. Εξ αυτού συνάγεται ότι η ΣΟΦΙΑ προήλθε από την δράση του τρίτου στοιχείου της δημιουργίας.

Η ΙΕΡΗ ΤΡΙΑΔΑ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ

ΤΟ ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ ΤΡΙΓΩΝΟ

Ο Πατήρ, η Μήτηρ και ο Υιός κατά την δράση τους ως συνεργα­ζόμενοι νόμοι αντίστοιχα της Κινήσεως, της Ζωής και της Ενέργειας συνιστούν ένα ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ ΤΡΙΓΩΝΟ το οποίο περιέχει τους νόμους της Κινήσεως (1), Ζωής (2) και Ενέργειας (3) ως εξής:

3

.         .

.                  .

1         .         .        2

Το τρίγωνο αυτό (που είναι η απεικόνιση της Ιερής Τριάδας των Πυθαγορείων) είναι το θεμελιω­τικό τρίγωνο των Κόσμων και το αενάως μεταμορφω­τικό τρίγωνο των Κόσμων. Πράγματι είναι:

ΘΕΜΕΛΙΩΤΙΚΟ τρίγωνο, γιατί δείχνει την συ­νάντηση και συνεργα­σία της ΔΥΑ­ΔΑΣ, η οποία έχει δυο ενεργητικούς παράγοντες, τους νόμους της Κινή­σεως (1) και της Ζωής (2) και της ΜΟΝΑΔΟΣ, η οποία έχει έναν ενεργητικό παράγοντα τον νόμο της Ενέρ­γειας (3). Απο­τέλεσμα αυ­τής της συνεργασίας είναι ένα νέο γεγονός η σύ­σταση της Μορφής ή Νόμος της Μορφής ή Μονάδα τέσσαρα (4) των Πυθαγορείων.

(3)

.         .

.          4         .

(1)         .         .        (2)

Το τρί­γωνο χα­ρακτηρίζεται θεμελιωτικό αφενός μεν γιατί περιλαμβάνει τις δύο ουσίες της Φύσεως (Ατομική και Συνεχής) οι οποίες απο­τελούν τα θεμέλια της Φύσεως αφετέρου δε γιατί το παρα­γω­γικό απο­τέλεσμα της συνεργασίας των δύο ουσιών στο τρίγωνο αυτό είναι οι Μορφές της Φύσεως οι οποίες επίσης αποτε­λούν το θεμέλιο των Κόσμων αφού μέσω των μορφών οι δύο αΐδιες ουσίες να εξελίσσονται απεί­ρως. Οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν ότι η συνεργασία της Αόριστης Δυάδας μετά της Μονάδας συνιστά το άπειρο πλήθος των αρτιοπερίσσων αριθμών (Μονάδων) της Πυθαγορείου αριθμολογίας.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟ τρίγωνο, γιατί οι Μορ­φές παρέχουν την δυνα­τότητα της αύξησης των δυνα­μικοτήτων των αϊδίων ου­σιών με την ατε­λεύτητη με­τα­μόρφωση των Μορφών που συνι­στούν. Συγκεκρι­μένα: α) οι αΐδιες ουσίες συνιστούν Μορφές οι οποίες (μορφές) όταν εξα­ντλήσουν την δυνατότητα τους για πε­ραιτέρω εξέλιξη δηλαδή αύξηση των δυνα­μι­κοτήτων των αϊδίων ουσιών τους τότε αποσυντίθε­νται και β) οι αΐδιες ουσίες των αποσυ­ντεθεισών μορφών συνθέτουν νέες εντελέ­στερες μορφές οι οποίες εξελίσ­σονται περαιτέρω (δηλαδή έχουμε επι­πρόσθετη αύ­ξηση των δυναμικοτήτων των αϊδίων ουσιών τους) και αυτές όταν εξα­ντλή­σουν την δυνατότητα τους για πε­ραιτέρω εξέλιξη τότε αποσυντί­θενται εκ νέου κ.ο.κ.

Όπως είδαμε ανωτέρω οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν την Αόριστη Δυάδα ως άρτιο και άπειρο αριθμό και την Μονάδα ως περιττό και άπειρο αριθμό ενώ η συλλειτουργία της Δυάδας μετά της Μονάδος έλεγαν ότι συνιστά το άπειρο πλήθος των αρτιοπερίσσων αριθμών δια των οποίων συγκροτούνται όλοι οι κόσμοι.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

Η χριστιανική Αγία Τριάδα «ο Πατήρ, το Άγιο Πνεύμα και ο Υιός» είναι ολοφάνερο ότι  αναφέρεται στην ιερή τριάδα των Πυθαγορείων με μια μικρή, εκ πρώτης όψεως, διαφορά η οποία όμως είναι ουσιώδης. Δεν περιλαμβάνει την Μητέρα, προφανώς λόγω του υποβαθμίσεως της γυναικός γενικά στον χριστιανισμό, και την αντικατάστασή της με το «Άγιο» Πνεύμα. Αλλά το Πνεύμα, κατά τους Πυθαγορείους, είναι εκδήλωση του Υιού και συνεπώς η ονομασία της μίας υποστάσεως (του «αγίου» Πνεύματος) της τρισυπόστατης θεότητας ουσιαστικά την ταυτίζει με τον Υιό αποτελεί και την ουσιώδη διαφορά με την Ιερή Τριάδα των Πυθαγορείων. Έτσι στον χριστιανισμό η τρισυπόστατη θεότητα γίνεται ουσιαστικά δισυπόστατη γιατί περιλαμβάνει τον Πατέρα, τον Υιό και ως τρίτη υπόσταση την δράση του Υιού (το Άγιο Πνεύμα).

το αιτίο εκπορεύσεως του σύμπαντος.

Η λέξη Θεός (όπως νοείται στην σημερινή εποχή) έχει δύο σημασίες, σημαίνει α) τον Δημιουργό του Σύμπαντος ή την Δημιουργό Αρχή του Σύμπαντος ή το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος και β) τον Θεό Πνεύμα ή Θεό[8] (π.χ. ο Θεός Άρης). Μεταξύ των δύο αυτών εννοιών υπάρχει τεραστία διαφορά διότι το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος[9] (Δημιουργός) είναι το αίτιο της εκδηλώσεως της Φύσεως ενώ ο Θεός Πνεύμα είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας, το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος είναι το όλο ενώ ο Θεός πνεύμα είναι η ατομικότητα. Η ατομικότητα (ο Θεός πνεύμα) είναι ένα μέρος του όλου και όχι το όλο (το Δημιουργό Αίτιο). Η ατομικότητα (Θεός Πνεύμα) φέρει σπέρμα του όλου αλλά δεν είναι το όλο, ακολουθεί την πορεία του όλου και διέπεται από τους Νόμους του όλου.

Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) δεν είναι ατομική ούτε νοητική και συνειδητή ύπαρξη γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα παρέμενε ως ατομική και τα παράγωγά της θα ήταν μόνο ενέργειες και όχι ατομικότητες. Οι Έλληνες[10] με την λέξη Θεός εννοούν αποκλειστικά τον Θεό Πνεύμα, τον οποίο θεωρούν ως ατομική, νοητική και συνειδητή ύπαρξη η οποία έχει εξελιχθεί πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου και όχι το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ή Δημιουργό). Η ταύτιση της έννοιας του Αίτιου εκπορεύσεως του Σύμπαντος με την έννοια του Θεού (πνεύματος) οδηγεί τον άνθρωπο σε σύγχυση.

Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) έχει χωριστές Ιδιότητες δια των οποίων γνωρίζεται και αυτές οι ιδιότητες είναι οι Νόμοι Του. Οι νόμοι αυτοί, στην πρωταρχική τους εκδήλωση και δράση είναι ο Νόμος της Κινήσεως (ΠΑΤΗΡ), ο Νόμος της Ζωής (ΜΗΤΗΡ) και ο Νόμος της Ενεργείας (ΥΙΟΣ). Εξ αυτού συνάγεται ότι το  Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) έχει ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΗ εκδήλωση και δράση και είναι η ΙΕΡΗ ΤΡΙΑΔΑ όπως νοείται από τους Πυθαγορείους. Εκ των νόμων αυτών εκπορεύτηκαν όλοι οι άλλοι νόμοι της Φύσεως. Οι Νόμοι αυτοί ενεργούν και εμφανίζουν τις διάφορες καταστάσεις των μορφών του Σύμπαντος και αδιάκοπα εξελίσσουν και μεταμορφώνουν το ουσιαστικό Είναι[11] των κόσμων.

Οι ιδιότητες του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, έχουν καθολική έννοια, ισχύουν σ’ όλους τους κόσμους αλλά στις ενέργειές τους διαφέρουν μόνον από δυναμική άποψη στα διάφορα επίπεδα των κόσμων. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, είναι το ουσιαστικό Είναι των κόσμων οι δε Ιδιότητές Του, οι Νόμοι Του, εμφανίζουν τις αρμονίες των κόσμων. Οι Ιδιότητές Του πολλαπλασιάζονται στον άπειρο χρόνο επεκτεινόμενες απείρως. Ο Χρόνος, ως παράγωγο των ιδιοτήτων Του, είναι μέτρο της εντάσεως των ιδιοτήτων Του. Οι ιδιότητες του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, δεν καθίστανται ποτέ πεπερασμένες ενώ καθιστούν πεπερασμένα τα μορφικά τους συγκροτήματα δια των οποίων (ιδιοτήτων) αυξάνει η δυναμικότητα των μορφικών συγκροτημάτων. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, δεν απουσιάζει από τα δημιουργήματά του, είναι πανταχού παρών, και αυτό πρέπει να λατρεύει ο άνθρωπος. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, είναι το μείζον, από αυτό γίνονται τα πάντα και οι άνθρωποι και οι Θεοί (Πνεύματα).

Το Φως είναι η ζωηρότερη εκδήλωση του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, γι’ αυτό οι ΘΕΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ως δημιουργήματα του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος-ΦΩΤΟΣ, είναι ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

---

[1] Η λέξη Ζωή στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει την γνωστή έννοια της εμβίου ζωής (π.χ. φυτική ζωή, τα εν ζωή όντα κλπ) αλλά την έννοια της αυτοτελούς υπάρξεως.

[2] Η λέξη Ενέργεια στην προκειμένη περίπτωση έχει ευρύτεροι έννοια και σημαίνει όχι μόνο την γνωστή μας από την φυσική έννοια της ενέργειας αλλά και γενικότερα την δράση προς αλλαγή καταστάσεως. 

[3] ιδέ στο τεύχος 52 του ΙΧΩΡ «το μυστηριακό ιερό πυρ»

[4] Η λέξη είναι χρησιμοποιείται με τις εξής δύο έν­νοιες: α) Ως ρήμα με την συνήθη και γνωστή του έννοια. β) Ως ουσιαστικό με την έννοια ­εκδηλω­μένη ύπαρξη­. Όταν η λέξη αυτή αναφέρεται σε ένα  κείμενο με την δεύτερή της έννοια τότε γράφεται με το πρώτο γράμμα της κεφαλαίο (Είναι) ή με όλα  τα γράμματά της κεφαλαία.

[5] η λέξη «αΐδιος» σημαίνει αιώνιος  δηλαδή μη έχων αρχή και τέλος.

[6]   Η λέξη «ζωή», στην προκειμένη περίπτωση, έχει την ευρύτερη έννοια της υπάρξεως και όχι την έννοια που δίνει η βιολογία.

[7]  Οι όροι “φυγόκεντρη* δύναμη & κεντρομόλα* δύναμη”  (που για λόγους διακρίσεως γράφονται με ένα αστεράκι στο τέλος) δεν έχουν ακριβώς την έννοια που δίδεται στη φυσική αλλά εννοούν την προς τα έσω ή προς τα έξω εκδήλωση των αντίστοιχων νόμων.

[8] Η λέξη θεός ετυμολογείται (κατά το λεξικό του Α. Γαζή, εκδοθέντος υπό του Κων. Καρπολά του Ολύμπιου, το έτος 1839) εκ του ρήματος θέω, τρέχω, της θεότητος αεικινήτου νοουμένης, (δηλαδή της χωρίς διακοπή κινούμενης προς την πρόοδο και ανεξέλιξη) και συνεπώς η λέξη Θεός δεν δύναται να θεωρηθεί ως ονομασία του Δημιουργού Αιτίου ή, πολύ περισσότερο, να ταυτιστεί με το δημιουργό Αίτιο.

[9] θεωρώ ως πλέον δόκιμο όρο το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος και όχι τον όρο Δημιουργός.

[10] εννοώ όχι μόνον του αρχαίους Έλληνες αλλά τους σύγχρονους οι οποίοι είναι εναρμονισμένοι και εμποτισμένοι από τις δοξασίες  και το πνεύμα των αρχαίων προγόνων μας.

[11] Το «Είναι» (με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο) είναι ουσιαστικό με την έννοια «ύπαρξη» και αυτό προς διαφοροποίησή του από το ρήμα είναι.

ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ

ΠΗΓΗ  Elias Mitsis [emitsis@ath.forthnet.gr]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Φύση κατά τις απόψεις του εσωτερισμού

ΦΥΣΗ είναι το σύνολο της ενεργούσης ου­σίας των κόσμων μεθ’ όλων των εκδηλώσεων, λει­τουργιών και νό­μων της.

Από τον ανωτέρω ορισμό προκύπτει ότι μόνο η ενεργούσα ου­σία, απο­τελεί τη Φύση ενώ η μη ενερ­γούσα ουσία δεν αποτελεί μέρος της φύ­σεως αλλά, όπως θα δούμε κατωτέρω, απο­τελεί την ου­σία του ΧΑΟΥΣ. Ενερ­γούσα ουσία είναι η ου­σία η οποία εκ­δηλώνει την ύπαρξή της, μετέ­χει στη συ­γκρότηση των μορφών της Φύσεως και εξελίσσε­ται αενάως με την εκ­δήλωση των νόμων της. Νόμοι των ουσιών της Φύ­σεως είναι δυνα­μικές εκδη­λώ­σεις των ουσιών της και συνεπώς κανένα εξωτερικό αίτιο δεν πα­ρεμβαίνει στις διεργασίες που λαμβά­νουν χωράν στη Φύση.

ΚΟΣΜΟΙ([1]) είναι τα διάφορα επιμέρους τμήματα της Φύ­σεως. Εκ του ορισμού αυτού προκύπτει ότι η Φύση δεν έχει ενιαία δομή αφού αποτελεί­ται από επιμέρους τμήματα. Τα τμήματα αυτά (οι κόσμοι) έχουν μεγάλες διαφορές στις με­ταξύ τους λειτουργίες και αυτός είναι ο λόγος της διακρί­σεως των επιμέρους τμημάτων της Φύσεως. Οι διαφορές αυτές οφείλονται στους διαφο­ρε­τι­κής δυ­ναμικότητος εκδηλωθέντες ενεργη­τικούς Νό­μους των ουσιών τους. Η εκδήλωση δια­φορετι­κής δυναμικότητος Νόμων οφεί­λεται στην διαφορετική αφετηρία της συ­στά­σεως και λειτουργίας εκάστου κό­σμου γιατί αυτοί συγκρο­τήθηκαν και οργανώθηκαν βαθμιαία με αποτέλε­σμα αυ­τοί που συγκροτήθη­καν και λει­τούργησαν σε προ­γε­νέ­στερο χρόνο έχουν εκδηλώσει μεγαλύτερης δυ­ναμι­κότη­τας Νόμους ένα­ντι αυτών που συγκροτή­θηκαν και λειτούργησαν με­ταγενεστέ­ρως. Συνεπώς οι κό­σμοι που εκδηλώθηκαν σε προγε­νέστερους χρόνους είναι σε υψηλότερη βαθ­μίδα εξελίξεως με απο­τέλε­σμα στη Φύση υπάρχει μια απαραβία­στη ιεραρ­χία. Η δια­φορά τους στους ενεργητικούς Νόμους του κάθε Κό­σμου δεν διασπά την μεταξύ τους ενότητα, αλλά αντιθέ­τως προκαλείται μεταξύ των διαφόρου δυνα­μικό­τητας Κό­σμων αλληλε­πίδραση. Αποτέλεσμα αυ­τής της αλληλεπί­δρασής είναι η ατελεύτητη εξέλιξή και αρμονία μεταξύ των κό­σμων από την οποία εξασφαλίζεται η συνο­λική ατελεύτητη εξέ­λιξη της θείας Φύ­σεως ως συνόλου.

Το όλο της Φύσεως στον σπουδάζοντα αυτή εμ­φανί­ζεται ως ΜΗ ΝΟΗ­ΤΙΚΗ ΦΥΣΗ και ως ΝΟΗΤΙΚΗ ΦΥΣΗ (ή πνευματική Φύση).

Η νοη­τική φύ­ση προέκυψε εκ της μη νοητικής κατόπιν εκ­δηλώσεως νόμων οι οποίοι υπήρ­χαν σ’ αυτήν σε δυναμική (ανεκδήλωτη) όμως κατάσταση. Η από “δυνάμει Είναι” στην “εν ενεργεία Είναι” εκδή­λωση των Νόμων αυτών αποτε­λούν την εμφά­νιση της Νοητικής Πνευματικής Φύ­σεως. Νοητική πνευματική Φύση είναι οι ψυχικές ατο­μι­κότητες ενώ μη νοητική Φύση είναι το σύ­νολο της υλικής ου­σίας η οποία απλώς μετέχει στην συ­γκρό­τηση των μορφών της Φύσεως. Εκείνα όμως που, από την προανα­φερθείσα διατύ­πωση, αποτε­λούν πρωτο­πο­ριακή για τα κοινωνικά και θρησκευ­τικά κα­θιερω­μένα ιδέες είναι ότι α) η πνευματική νοητική φύση προέρχε­ται από την μη νοητική φύση που ση­μαίνει ότι είναι προϊόν εξελί­ξεως της υλικής ουσίας και β) ότι η εξέ­λιξη αυτή της υλικής ουσίας είναι απο­τέλεσμα της εκ­δηλώσεως νόμων οι οποίοι υπάρχουν στην υλική ουσία σε λανθάνουσα κατά­σταση. Συνε­πώς κανένα εξωτερικό αίτιο δεν πα­ρεμ­βαίνει σε αυτές τις διεργα­σίες. Το όλο της Φύ­σεως εμφανίζει πλήρη εσωτερική συνοχή προς τον εαυτό του (παρά τις διαφορές που υπάρχουν στους διαφόρους κό­σμους) και γι’ αυτό υπάρχει η αδιάσπα­στη ενότητα στο σύνολο της Φύ­σεως. Αυτό σημαίνει ότι η νοητική και η μη νοη­τική ου­σία των Κό­σμων αποτελούν μια αδιάσπαστη ενό­τητα και ότι η Νοητική πνευματική φύση δεν μπο­ρεί να εξελι­χθεί χωρίς την παρουσία της μη νοητι­κής φύ­σεως και αντι­στρόφως.

ΣΚΟΠΟΣ της απανταχού Φύσεως είναι η εμ­φά­νιση εκ της ουσίας της νοητικών πνευματικών και συνει­δητών υπάρξεων.

Σκοπός των συνειδη­τών υπάρξεων είναι η ατέρ­μων εκδή­λωση νέων ενεργητικών νόμων και ιδιοτή­των καθώς και η απελευθέ­ρωσή τους από τους κό­σμους κατώτε­ρης ενέργειας και η εί­σοδός τους σε Κόσμους θειότερης ενέργειας οι οποίοι τους εξα­σφαλίζουν την ελευθερία των ενεργειών τους και την εξέλιξη των δυνάμεών τους. Αποτέλεσμα της εκ­δήλωσης ενεργητικών νόμων είναι η ατέρμων εξέλιξή τους στον άπειρο χρόνο. Αποτέλεσμα της ατελεύ­τη­της εξέλιξής τους είναι η απελευθέρωσή τους από κόσμους κατώ­τερης ενέρ­γειας και η είσοδός τους σε κόσμους θειότερης ενέργειας οι οποίοι τους εξασφαλίζουν διαρκώς και μεγαλύτερη ελευθερία των ενεργειών τους και τα­χύτερη εξέλιξη των δυνάμεών τους. Συνεπώς η εκπόρευση, και η ύπαρξη της Φύσεως δεν έγινε τυ­χαία.

Κατά τις απόψεις της επιστήμης.

Η επιστήμη δέχεται την ατέρμονα και άπειρη εξέλιξη της Φύσεως και ορίζει (κατά το λεξικό του «Ηλίου») την Φύση και το Σύμπαν ως εξής:

Φύση, είναι η συνολική πραγματικότητα, τα πράγματα που εμφανίζουν τάξη, που πραγματοποιούν έναν τύπο ή τα παραγό­μενα σύμφωνα προς νόμους αλλά και η ζώσα δύναμη ή αρχή η δημιουργούσα την τάξη και κα­νονικότητα του κόσμου στη συνο­λική πραγματικότητα.

Σύμπαν, είναι το ασύλληπτο άπειρο το οποίο κανείς νους δεν θα δυνη­θεί να συλλάβει και εντός του οποίου και αυτή η υψιπετής φαντασία χάνε­ται, εκμηδενίζεται. Η αστρονομία δια ολοένα και τελειότερων οργάνων προχωράει στα βάθη αυτού του απείρου, όπου ανακαλύπτει πα­νταχού νέους κό­σμους, νέα ουράνια σώματα. Ουδαμού υπάρχει απόλυτο κενό, ουδαμού στοιχεία τέρματος, ουδαμού απόλυτο σκότος και νεκρική κατά­σταση και το πρόβλημα της ενδότερης φύσεως, της αρχής, του μέλλο­ντος και του σκοπού του Σύμπαντος παραμένει στο βα­θύτερο σκότος του αγνώστου. Τέλος διευκρινίζεται ο όρος Κό­σμος, κατά το λεξικό του «Ηλίου», ταυτίζεται με τον όρο Σύμπαν.

Συμπεράσματα

Η επιστήμη δεν έχει διατυπώσει σαφή ορισμό των εννοιών Φύση και Σύμπαν. Επίσης ουδεμία συσχέτιση έχει κάνει της έν­νοιας της νοητικής Φύσεως με την έννοια της μη νοητικής φύσεως την οποία αναγάγει σε από­ψεις που εξετάζονται από την φιλοσο­φία.

Η προ της «δημιουργίας([2])» κατά­σταση

Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής  φιλο­σο­φίας([3])

Το παν προ της εκπορεύσεως της Φύσεως υπήρχε σε ανεκ­δήλωτη κα­τά­σταση. Αυτή η προ της εκπορεύσεως της Φύσεως κατάσταση χα­ρα­κτηρί­ζεται με την έν­νοια του Χάους([4]). Χάος είναι το άμορφο (το χωρίς μορφική υπόσταση) Άπειρο([5]) το οποίο (Χάος) είναι απρο­σπέλαστο στην έρευνα του πνεύμα­τος και το οποίο δεν έχει αντι­κειμενική υπόσταση στην αίσθηση του πνεύ­ματος. Το Χάος (που συμβολίζεται με το Σκο­τεινό Θά­λαμο), δεν είναι κενός χώρος αλλά ουσια­στικό Εί­ναι σε ανεκδήλωτη κατά­σταση. Η κατά­σταση του Χάους([6]) είναι απροσπέλαστη στην αν­θρώ­πινη δια­νόηση. Αυτό οφείλεται στο ότι η δια­νόηση του ανθρώ­που είναι μεταγενέ­στερο φαι­νόμενο από την εκπόρευση της Φύσεως εκ του Χάους και την συγκρότηση των κό­σμων σε μορ­φικά Είναι. Συνε­πώς το πνεύμα με τις αι­σθήσεις του έχει, κατ’ άμεσο τρόπο, ως αντι­κείμενο έρευνάς του την Φύση (το Σύμπαν, το ενεργητικό μορφικό Άπειρο).

Στην κατά­σταση του Χάους, η ΖΩΗ([7]), που είναι ο Νόμος ο οποίος εμφα­νίζει τις ουσίες των Κόσμων στο Είναι τους, δεν είχε μέσα της σπέρμα πα­ραγωγικότητας για να εκδηλώσει το άπειρο φαινό­μενο κάλλος των Κό­σμων. Το σπέρμα αυτό της παραγωγι­κότητας ήταν η δύναμη της Ζωής η οποία (δύ­ναμή της) ήταν λαν­θάνουσα στην Ζωή. Δύναμη εί­ναι εκείνη την οποία νοούμε ως αέναη (αδιάλειπτη) ΚΙΝΗΣΗ της ουσίας των κόσμων, εκείνη που δεν δια­κόπτει την δράση της στον άπειρο χρόνο. Τα σπέρ­ματα της ΚΙΝΗΣΕΩΣ (κατά νοητή έκφραση) ήταν ανεκδή­λωτα στην διαμόρ­φωση της ουσίας του Χάους και ως εκ τούτου ήταν λανθάνουσα (ανεκδήλωτη) και η ΖΩΗ από την οποία γίνονται οι Κόσμοι. Η ΚΙ­ΝΗΣΗ ήταν το απροσπέ­λαστο στην έρευνα του πνεύματος Κέντρο του Χάους και η ΖΩΗ ήταν η περιφέρεια (ο φλοιός) του Χάους. Στο Χάος υπήρχε επίσης και το ΦΩΣ χωρίς όμως την παρά­σταση που έχει στην Φύση και που θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως Φως, εκ του οποίου εκπορεύτηκε η Συνεχής ουσία.

Κατά τις απόψεις της επιστήμης.

Η σημαντικότερη σύγχρονη θεωρία για την αρχή του Σύμπα­ντος είναι η θεωρία της αρχικής με­γάλης έκρη­ξης (big bang) σύμ­φωνα με την οποία το Σύ­μπαν ξεκί­νησε με την έκρηξη του “αρχι­κού ατό­μου”. Το αρχικό άτομο ξεκίνησε από μια μαθημα­τική ανω­μαλία (singularity) που σημαίνει ότι είχε απείρως μικρές διαστά­σεις, μικρότερες από τις δια­στάσεις ενός πρω­το­νίου, και με άπειρη πυκνότητα και θερμοκρα­σία. Αυτό προκύπτει από τη λύση των εξισώσεων του Einstein αν θεωρήσουμε τον “παρά­γοντα κλί­μα­κας” R=0 και τον “παράγοντα χρόνος” t=0.

Ο πρώτος που διατύπωσε την θεωρία της αρ­χι­κής με­γάλης έκρηξης ήταν ο Βέλγος Lemaitre το 1927 ο οποίος, εκτός από τις λύσεις των εξισώ­σεων του Einstein χρησιμοποίησε και τον εξής συλλογι­σμό: “επειδή η ΕΝΤΡΟΠΙΑ([8]) του Σύμπαντος συνε­χώς αυξά­νει, θα πρέπει το Σύμπαν να ξεκίνησε από ένα αρχικό άτομο το οποίο είχε την μεγαλύτερη δυνατή οργά­νωση, πε­ριείχε όλη την ύλη του Σύ­μπαντος και από την έκρηξη του οποίου προήλ­θαν οι γαλαξίες κλπ που αποτελούν σήμερα το Σύ­μπαν”. Το 1969 οι Hawking και Penrose απέδειξαν ότι οποιο­δήποτε θε­ωρητικό πρό­τυπο του Σύμπαντος το οποίο έχει τα χα­ρακτηριστικά ισο­τροπίας και ομοιογε­νείας του παρα­τηρουμένου Σύ­μπαντος ξεκίνησε από μια μαθημα­τική ανωμαλία. Τέλος ο Έλληνας Καζάνας το 1980 διατύ­πωσε την θεωρία του λεγο­μένου πληθωρικού Σύμπα­ντος, σύμφωνα με την οποία το Σύμπαν πέρασε από μια φάση τερά­στιας διαστολής (πληθωρισμού) όταν η ηλικία του ήταν με­ταξύ 10^-35  και 10^-32 και από δια­στά­σεις ενός πρωτονίου που είχε έγινε με­γαλύτερο από το ορατό σήμερα Σύμπαν.

Συμπέρασμα.

Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι η σχε­τικι­στική κοσμο­λογία έχει προσεγγίσει την έν­νοια του Χάους αφού δέχεται ότι το Σύμπαν ξεκί­νησε από ένα απείρως μικρό αρχικό άτομο, αλλά δεν έχει υπεισέλθει στην σύ­σταση αυτού του ατό­μου.

Η εκπόρευση της Φύσεως

Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής φιλο­σοφίας

Η Φύση προήλθε αλλά και εξακολουθεί να εκπορεύε­ται από το Χάος.

Οι ουσίες της Φύσεως δεν δημιουργήθηκαν εκ του μηδε­νός (όπως ισχυρίζονται ορισμένα φιλοσοφικά συστήματα προερ­χόμενα εκ των βιβλι­κών θρησκειών) αλλά υπήρχαν στο Χάος και εξ αυτού εκπορεύτη­καν. Στο Χάος οι ουσίες υπήρχαν σε ανεκδή­λωτη κατάσταση και με την εκδήλωσή τους αποτέλεσαν την Φύση. Η εκ του Χάους προέλευση των ουσιών της Φύσεως είναι ο λόγος που χαρακτηρίζονται οι ουσίες αυτές ως αΐδιες (αι­ώνιες, μη έχου­σες αρχή και τέλος) γιατί υπήρχαν σε ανεκδήλωτη κατά­σταση (στο Χάος) προ της εκδηλώσεώς τους στην Φύση.

Επίσης και οι δυνάμεις των ουσιών της Φύσεως, οι οποίες συνε­τέλεσαν να διαμορφωθούν οι Κό­σμοι, υπήρχαν σε λανθάνουσα κατά­σταση, όπως σε λανθάνουσα κατά­σταση θα είναι και οι δυνάμεις οι οποίες θα διαμορφώ­σουν περαιτέρω τους κό­σμους στον άπειρο χρόνο. Συνεπώς οι Κόσμοι έχουν λαν­θά­νουσες δυνάμεις οι οποίες θα εκδηλω­θούν στα­διακά και θα τους διαμορφώνουν στον άπειρο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι η εξέλιξη των Κό­σμων είναι ατέρμων στον άπειρο χρόνο.

Στο Χάος (κατά την προ της εκδηλώσεως της Φύσεως κα­τά­σταση) η κί­νηση (που ήταν τον απροσπέ­λαστο κέντρο) και η ζωή (που ήταν ο φλοιός) ήταν διαχωρισμένες. Αφετη­ρία της εκδηλώσεως της Φύσεως ήταν η προ­σέγγιση του Κέ­ντρου (της κίνησης) στην Περιφέρεια (στην ζωή) που είχε ως αποτέλεσμα την μετάδοση σπέρματος παραγωγικότητας στην Ζωή. Αιώ­νες αιώνων συνέδρα­μαν ώστε η απείρως ελαχίστη ΚΙ­ΝΗΣΗ να καταστεί ικανή να προ­σεγ­γίσει την περιβάλ­λουσα ως εί­δος φλοιού ΖΩΗ και από απεί­ρως ελαχί­στη να αποκτήσει την δυ­νατό­τητα της άπειρης επέκτασης και της ατελεύτη­της μετάδο­σης σπέρματος πα­ραγωγής στην ΖΩΗ. Έτσι η ΚΙΝΗΣΗ προσεγ­γίζει την ΖΩΗ και ως εκ του λόγου τού­του καθίστανται (Κίνηση και Ζωή) ατελεύ­τητα παρα­γωγικές δυνάμεων.

Οι εκδηλού­μενες αυ­τές δυ­νάμεις είναι τα αίτια της μεταφοράς της ουσίας της Φύ­σεως από το Χάος στο ενεργη­τικό Είναι των κόσμων.

 Η μεταφορά ουσίας από το Χάος στη Φύση συνε­χί­ζεται ατελεύτητα και επο­μένως και η εκ του Χάους εκπόρευση της Φύσεως (δηλαδή «Δημιουργία») συνε­χίζεται ατελεύτητα.

Εκ του Χάους η πρώτη ουσία που εκπορεύτηκε ήταν η ατομική ουσία. Η ατομική ουσία όμως για να ενεργήσει έπρεπε να βρίσκεται κά­που δηλαδή να βρίσκεται μέσα σε έναν χώρο, γιατί αλλιώς κάθε επέκταση των δυναμι­κοτήτων της θα ήταν ακα­τανόητη. Έτσι βρέθηκε σε χώρο και ο Χώρος αυτός είναι η άλλη αϊδια ουσία η πά­ντοτε συνεχής προς τον εαυτόν της. Η άλλη ουσία επειδή είναι συνεχής προς τον εαυτόν της μας δίδει την έννοια του χώρου. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να εννοηθεί χώρος εάν δεν εί­ναι συ­νεχής, γιατί χώρος είναι εκείνο το οποίο περιέ­χει κάτι τι το με­τρητό και το οποίο δίδει την έννοια της δια­στάσεως και όχι το περιε­χόμενο κάποιου άλλου. Επομένως ο Χώρος, είναι η αΐ­διος συνεχής ουσία, είναι η Μονάδα 3 ή απλώς Μονάδα (όπως την αποκαλούσαν οι Πυθαγόρειοι).

Κατά τις απόψεις της επιστήμης.

Η επιστήμη δεν ερευνά τα αίτια που προκά­λε­σαν την μεγάλη έκρηξη του «αρχικού ατόμου([9])» στο οποίο ήταν συγκεντρωμένη όλη η ουσία της Φύ­σεως. Οι ερευνητές αρχίζουν να ερευνούν τις συν­θήκες του Σύ­μπαντος αμέσως μετά την Μεγάλη έκρηξη όταν η ηλι­κία του ήταν μικρό μόνο κλάσμα του δευτερολέ­πτου, η θερμο­κρασία του μερικά τρι­σεκατομμύρια βαθμούς και η ακτίνα του μι­κρότερη από την ακτίνα ενός πρω­τονίου.

Συμπέρασμα.

Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι

Η επιστήμη θεωρεί ότι η δημιουργία της Φύ­σεως είναι αποτέ­λεσμα μιας “μεγάλης έκρηξης”, συνε­πώς η «δη­μιουργία» περατώ­θηκε και δεν εμ­φανίζονται νέες ουσίες. Το μόνο που λαμβάνει χώρα στη Φύση είναι η ατελεύτητη εξέλιξη αυτών των ουσιών που την περι­γράφει με την αύξηση της εντροπίας του Σύμπαντος. Επί­σης αγνοεί τα αίτια που προκάλεσαν την μεγάλη έκρηξη και συ­νεπώς την δημιουργία της Φύσεως ενώ

Η εσωτερική φιλοσοφία πιστεύει ότι η «δη­μιουργία» του Σύ­μπαντος δεν πε­ρατώθηκε αλλά γί­νε­ται αε­νάως με την αδιάκοπη μεταφορά ουσίας από το Χάος στο Είναι της εκδηλουμένης Φύ­σεως. Οι ου­σίες αυτές εξε­λίσσονται αενάως και συνεπώς υπάρ­χουν στη Φύση ουσίες διαφόρου επιπέδου εξέ­λιξης (ανάλογα με τον χρόνο εκδηλώσεώς τους). Επίσης, παρά το γεγονός ότι πιστεύει ότι δεν είναι δυ­νατή η προσέγ­γιση του Χά­ους,  γνωρίζει τα αίτια που  την προκάλε­σαν με την εφαρ­μογή του Νόμου της Αναλο­γικότητας .

Η αϊδιος ουσία της φύσεως.

Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής φιλο­σοφίας.

Η εκ του Χάους στο ενεργητικό Είναι της Φύσεως ελθούσα ουσία είναι «αϊδιος» (δηλαδή αιώ­νια χωρίς αρχή και τέλος) γιατί η ουσία αυτή υπήρχε στο Χάος σε ανεκδήλωτη κατάσταση και με την εκδήλωσή της αποτέλεσε την Φύση. Η ουσία αυτή χαρακτηρίζεται ως αΐδιος γιατί α) εκπορεύτηκε εκ του Χάους που σημαίνει ότι δεν έχει αρχή αφού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αρχή της η στιγμή της εκδηλώσεώς της στη Φύση ούτε στο Χάος υπάρχει αρχή της ουσίας γιατί το Χάος υπήρχε και κανείς δεν το «δημιούργησε» και β) η ατελεύτητη εκδήλωση νέων δυναμικοτήτων εκ της ουσίας αυτής καθιστά αδύνατη την επαναφορά της στο Χάος (γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ουσία στο Χάος με εκδηλωμένες δυνάμεις αφού το παν στο Χάος βρίσκεται σε ανεκδήλωτη κατάσταση) που σημαίνει ότι δεν έχει τέλος. Ως Αΐδιος Ουσία γενικά νοείται το συνόλων των ουσιών της Φύ­σεως και εμφανίζεται ως αΐδια Ατομική ουσία και ως αΐδια Συνεχής ουσία.

Η αΐδια Ατομική Ουσία είναι η Μητέρα των Κό­σμων, το θήλυ της δη­μιουρ­γίας και ο παθητικός πα­ράγων των κό­σμων γιατί υπόκει­ται στις ενεργητι­κές επιδράσεις της Συνε­χούς Ου­σίας προκειμένου να συ­γκροτη­θούν οι μορφές. Αποτέλεσμα της συνεργα­σίας των δύο αϊδίων ουσιών στη συ­γκρότηση των μορφών είναι η εκδή­λωση νέων δυνά­μεων και από τις δύο ουσίες. Η αΐδια Συνεχής Ουσία είναι ο Πατέρας των Κό­σμων, είναι το άρρεν της δημιουργίας και ο ενεργη­τικός παρά­γων των κό­σμων γιατί συγκεντρώ­νει τα άτομα της ατο­μικής ου­σίας σε μορφές και αποτε­λεί το Λόγο της υπάρξεως των μορ­φών.

Τα Άτομα της αΐδιας ατομικής (ή μεριστής) ουσίας χαρα­κτηρίζονται ως «αεί κινούμενα και ζώντα Είναι» δηλαδή ότι αποτελούν υπάρ­ξεις (Είναι) με εκδηλω­μένους τους Νόμους της Κίνησης και της Ζωής (κι­νούμενα και ζώντα) ατε­λεύτητα (αεί). Η αϊδια Συνεχής ουσία χαρακτηρίζεται ως «αεί ενεργούν Είναι» δηλαδή ύπαρξη (Είναι) με εκδηλωμένο τον Νόμο της Ενέργειας (ενεργούν). Τα Άτομα της ατομικής ου­σίας δεν έχουν συνέχεια προς το Άπειρο αλλά απλώς βρίσκονται εντός της συνεχούς ουσίας η οποία πληρώνει με το Είναι της το Άπειρο. Η Συνε­χής Ουσία ή Αμέριστη Ουσία είναι το άπειρο περιέχον, εντός του οποίου δρα η Μεριστή Ουσία. Εκ της συνεργα­σίας των δύο αυτών αϊδίων ου­σιών (Ατομικής και Συνεχούς) έγι­ναν και γί­νονται τα πά­ντα τα οποία εί­ναι προορισμένα σε ατελεύτητες δυ­ναμικές μεταμορ­φώ­σεις και εκδηλώ­σεις Νόμων στον άπειρο χρόνο λόγω της αϊδιό­τη­τος (δηλαδή της χωρίς αρχή και τέ­λος) των ουσιών εκ των οποίων έχουν συγκροτηθεί. Ο θείος Πυθαγόρας για τις ουσίες του σύμπα­ντος έλεγε ότι «τα άτομα της δυάδας (Ατομικής Ου­σίας) είναι άρ­τιος και άπειρος αριθμός ενώ η ουσία της μονάδος (Συνεχής Ουσία) είναι περιττός αριθμός. Η ενέργεια των περιττών αριθμών συγκροτεί και διαλύει τις μορ­φές των κό­σμων που κα­θίστανται πεπερασμένες. Οι μορ­φές των κόσμων είναι το άθροισμα των δύο ου­σιών και γνω­ρίζο­νται με την έννοια των αρ­τιοπερίσ­σων αριθμών».

Κατά τις απόψεις της επιστήμης.

Η επιστήμη (με βάση τις αρχές της θεωρίας της σχετικότητας) θεωρεί ότι στο Σύμπαν μια μόνον ου­σία υπάρχει την οποία ονο­μάζει γε­νικά ύλη ή Υλική ου­σία και η οποία αποτελείται από άτομα τα οποία συ­ντιθέμενα συ­γκροτούν τις διάφορες μορ­φές που υπάρχουν στο Σύμπαν. Το χώρο μέσα στον οποίο οι διάφο­ρες μορφές κινούνται τον θεω­ρεί κενό και συ­νε­πώς δεν του απο­δίδει ιδιότητες ου­σίας, όπως συμβαί­νει με την μυσταγωγική φιλο­σο­φία. Επίσης τον χώρο τον θεωρεί αλληλένδετο με τον χρόνο και ομιλεί για χωροχρόνο ή χωροχρο­νικό συνεχές στο οποίο ο χρό­νος αποτε­λεί την τε­τάρτη διάσταση του χωροχρό­νου.

Το 17ο αιώνα ο Huygens προκειμένου να εξη­γήσει την διά­δοση του φωτός μέσα από το χώρο θεώ­ρησε ότι ο Χώρος πλη­ρούται από μια ουσία την οποία ονόμασε Αιθέρα([10]) και την οποία θεώρησε ότι αποτε­λεί την τε­τάρτη κατάσταση της ύλης. Για να συγκεράσει την υλική υπόσταση του αιθέρα με την έλλειψη επί­δρασής του στην κίνηση των ουρανίων σωμάτων μέσα στην “μάζα” του, θεώρησε τον αι­θέρα ως μια μορφή ύλης με άπειρη ελαστι­κότητα. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή θα έπρεπε να παρα­τηρηθεί διαφορά στην ταχύ­τητα του φωτός που εκ­πέμπεται από μια πηγή προς διαφορετικές κατευ­θύνσεις. Η άποψη αυτή όμως δεν επιβεβαιώθηκε από το πείραμα των Michelson και Morley  με απο­τέλεσμα η θεωρία αυτή να εγκα­ταλει­φθεί. Το σφάλμα του Huygens σχετικά με τον Αιθέρα ήταν ότι τον θε­ώρησε ως μία μορφή ύλης και όχι ως μία άλλη διαφορετική ουσία.

Τα άτομα που μελετάει η επιστήμη αποτε­λού­νται από κέντρο και περι­φέ­ρεια, όπως ακριβώς δέχε­ται και η μυσταγωγική φιλο­σοφία για τα Άτομα της ατομικής ουσίας. Το κέντρο των ατό­μων που εξετά­ζει η επι­στήμη ονο­μάζεται Πυρήνας, έχει θετικό ηλε­κτρικό φορτίο και αποτελείται από στοι­χειώδη σωμα­τίδια που ονομάζονται νουκλεόνια ενώ η πε­ριφέρεια ονο­μάζε­ται φλοιός, έχει αρνητικό ηλε­κτρικό φορτίο και αποτελείται από τα στοι­χειώδη σωματίδια που ονομά­ζονται ηλεκτρόνια που αδιά­λειπτα περι­στρέφο­νται γύρω από τον πυ­ρήνα. Τα στοιχειώδη σωματί­δια που αποτε­λούν την εσωτερική δομή των ατόμων αποτελούνται από άλλα υποσω­ματί­δια που ονομά­ζονται κουώρκς και τα οποία θεω­ρού­νται σημειακά δηλαδή δεν έχουν διαστάσεις, όπως θεω­ρούνται και τα Άτομα που εξετάζει η εσωτερική φι­λοσοφία αλλά δεν γνωστή η εσωτερική τους δομή ούτε είναι δυνατόν (προς το παρόν) να συσχετισθούν με τα Άτομα της ατομικής Ουσίας.

Κατά τις απόψεις των ιδεαλιστών και υλιστών.

ΟΙ ΙΔΕΑΛΙΣΤΕΣ θεωρούν ότι ­στο Σύμπαν υπάρ­χει μόνον ενέργεια­ και ότι η ύλη είναι συμπυκνωμένη ενέρ­γεια δηλαδή μια κατά­σταση της ενέρ­γειας. Επειδή η ενέργεια είναι πε­ρισ­σότερο κο­ντά στην έννοια που δίνουν για το πνεύμα και επο­μέ­νως για τις ιδέες η άποψη αυτή χαρακτηρί­σθηκε ως  ιδεα­λιστική φιλοσοφία και οι οπαδοί της ως ιδεαλιστές.

 Οι ΥΛΙΣΤΕΣ γενικά θεωρούν ότι ­στο Σύ­μπαν υπάρχει μόνον ύλη­ και ότι η ενέργεια είναι αποσυ­μπυκνω­μένη ύλη δηλαδή μια κα­τάσταση της ύλης. Ο διαλεκτικός υλισμός θεωρεί ότι ­η ύλη είναι το βασικό και πρωταρ­χικό συ­στατικό του Σύμπα­ντος­ και την προικί­ζει με δύο χαρακτηριστι­κές ιδιό­τητες: την αδράνεια και την κίνηση. Την αδράνεια­ την θεωρεί ως μέτρο της ύλης και την ­ενέργεια­ ως μέτρο της κίνησης. Επομένως ­η ενέρ­γεια αποτε­λεί μια από τις χαρακτη­ριστικές ιδιότη­τες της ύλης­ και δεν είναι νοητό να ταυτι­σθεί η ενέργεια με της ύλη. Ύλη χωρίς κίνηση δεν δύναται να υπάρξει καθώς και κίνηση χωρίς ύλη. Έτσι την αφυλοποίηση του ζεύγους ηλεκτρό­νιο-ποζι­τρόνιο (που όταν συ­γκρουσθούν σχημα­τίζουν δύο φωτό­νια) δεν την βλέ­πουν ως μετατροπή ύλης σε ενέρ­γεια αλλά ως μετατροπή μιας μορ­φής ύλης (ηλε­κτρόνιο-ποζιτρό­νιο) σε μια άλλη μορφή ύλης (δυο φωτόνια) γιατί θε­ωρούν ότι τα φωτόνια είναι υλικά σωματίδια.

Συμπεράσματα

Από τα προαναφερθέντα καταφαίνεται ότι όλες οι δομές του Σύμπαντος αποτελούνται από κέ­ντρο και περιφέρεια([11]) (άτομα, ηλιακά συστήματα,  γαλα­ξιακά συστήματα κλπ). Επίσης οι από­ψεις επιστήμης και μυσταγωγι­κής φιλοσοφίας (όπως προκύπτεις από τα αναφερόμενα κατωτέρω) τείνουν να συμπέσουν αν και προς το παρόν υπάρχει διαφορετική εννοιολογική προσέγγιση και δια­τύπωση η οποία δη­μιουργεί σύγχυση στους μη γνωρί­ζοντες. Νομίζω ότι πλησιάζει η εποχή που οι απόψεις αυτές θα ταυτι­σθούν.

Ως προς τα ΆΤΟΜΑ υπάρχει διάσταση από­ψεων με­ταξύ μυ­σταγωγικής φιλοσοφίας και επι­στή­μης. Τα άτομα που μελετούν οι φυσικές επιστή­μες δεν ταυ­τί­ζονται με τα άτομα της ατομικής ου­σίας που εξε­τάζει η εσωτερική φιλοσοφία γιατί τα μεν άτομα που μελε­τούν οι φυσικές επιστήμες δεν είναι άτμητα αλλά δια­σπώνται σε στοιχειώδη σω­ματίδια (ηλεκτρό­νια, πρω­τόνια κλπ) ενώ τα ατομα της εσωτερικής φι­λοσοφίας είναι πράγματι άτμητα και χω­ρίς αμφιβολία αποτε­λούν την εσωτερική δομή των στοιχειωδών σω­ματι­δίων που μελετούν οι φυ­σικές επιστήμες. Από αυτό συνά­γεται ότι η επι­στήμη δεν έχει ανακαλύψει ακόμα τα ατομα που εξετάζει η μυσταγωγική φιλο­σοφία αφού ούτε τα άτομα, ούτε τα στοιχειώδη σωμα­τίδια, έχουν τις προαναφερθείσες ιδιότητες που αποδίδονται στα ατομα που εξετάζει η εσωτερική φιλοσοφία. Για τα κουώρκς το θέμα είναι ακόμα ανοικτό.

Ως προς τον ΧΩΡΟ υπάρχει επίσης διάσταση από­ψεων με­ταξύ μυστα­γωγι­κής φιλοσοφίας και επι­στήμης αφού η μεν μυστα­γωγική φιλοσοφία θεωρεί τον Χώρο ως ΟΥΣΙΑ (Συνεχή ή Αμέρι­στη Ουσία) ενώ η επιστήμη θεωρεί τον Χώρο ως ΚΕΝΟ και άρρη­κτα συνδεδεμένο με τον Χρόνο (ο οποίος λαμβάνει νόημα με την έν­νοια της κινήσεως) όπου ο Χώρος και ο Χρόνος συναποτελούν το λεγόμενο χωροχρονικό συνεχές. Στο σημείο αυτό πρέπει να ση­μειωθεί ότι η διά­σταση απόψεων είναι στην πραγ­ματικότητα λε­κτική γιατί η μυσταγωγική φιλοσοφία δέχεται την έν­νοια του χω­ροχρόνου με διαφορετική διατύπωση αφού θεωρεί ότι «από το Χάος πρώτα εξέρχε­ται η Ατο­μική Ουσία η οποία προκαλεί την έξοδο εκ του Χάους της Συνε­χούς Ουσίας». Συνεπώς δεν είναι δυ­νατή η ύπαρξη της Συνεχούς ου­σίας της οποίας εκδήλωση είναι ο ΧΩΡΟΣ χωρίς την παρουσία της Ατομι­κής ου­σίας της οποίας εκδήλωση είναι α) η Κί­νηση (νόμος της κινήσεως) και η εκ της κινήσεως προκύπτουσα έννοια του ΧΡΟΝΟΥ και β) η εκδήλωση της ΎΠΑΡΞΗΣ της (νόμος της ζωής). Συνεπώς αυτήν η συνύ­παρξη και συλλει­τουργία των δύο ου­σιών, της Συνεχούς (Αμέριστης) ου­σίας η οποία εμπε­ριέχει την έννοια του ΧΩΡΟΥ και της Ατομικής (Μερι­στής) ουσίας η οποία εμπεριέχει τις έννοιες του ΧΡΟΝΟΥ και της ΥΠΑΡΞΗΣ, περιγράφει με άλλο τρόπο το χωροχρονικό συνεχές της θεω­ρίας της σχετικότητας, το οποίο (για να είμαστε ακριβέστεροι) θα το χαρα­κτηρίζαμε ως Χωροχρο­νική Ύπαρξη. Έτσι στον όρο αυτό (χωροχρονική ύπαρξη) εμπεριέχονται και οι τρεις νό­μοι: Ενεργείας (Χώρος), Κινήσεως (χρόνος), και Ζωής (ύπαρξη) δηλαδή και οι δύο αϊδιες ουσίες του Σύμπαντος: Συνεχούς (νόμος ενερ­γείας) και Ατομικής (νόμοι κινήσεως και ζωής).

Οι μορφές της Φύσεως.

Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής φιλο­σοφίας.

Τα ΆΤΟΜΑ της αμέριστης (ατομικής) ουσίας συγκροτούν όλες τις μορ­φές του Σύμπαντος από μια πέτρα έως έναν γαλαξία κλπ. Συνεπώς όλες οι μορφές (δηλαδή τα διάφορα υλικά σώματα) απο­τελούνται από ΆΤΟΜΑ της αμέριστης ουσίας. Η σύνδεση των ΑΤΟΜΩΝ της αμέριστης ουσίας προς συγκρότηση των διαφόρων αυτών μορφών γίνεται με την βοήθεια της Συ­νεχούς (αμέριστης) Ουσίας η οποία αποτελεί τον συνδετικό λόγο (δηλαδή την συ­γκολλητική ουσία) των μορφών. Τα ΑΤΟΜΑ της αμέριστης ουσίας έχουν ενεργούς τους νόμους της Κινήσεως και της Ζωής, ενώ η Συνεχής ουσία έχει ενεργό τον νόμο της Ενέργειας. Συνεπώς η κάθε μορφή έχει ενεργούς τους Νόμους της Κινήσεως, της Ζωής και της Ενέργειας.

Προσωπικές απόψεις.

Ένα θέμα που γεννάται είναι σχετικά με την μάζα και την βα­ρύτητα των μορφών του σύμπαντος αν οφείλονται στην ατομική ουσία ή στην συ­νεχή ουσία ή και στις δύο. Για το θέμα αυτό δεν βρέθηκε καμιά αναφορά στα κείμενα που αναφέρονται στην μυ­σταγωγική φιλοσοφία. Κατόπιν αυ­τού για το θέμα αυτό θα εκ­φρασθούν προσωπικές απόψεις.

Έτσι θεωρώ ότι η ΎΛΗ (μεριστή ουσία) έχει μόνον κίνηση ενώ η ΕΝΕΡΓΕΙΑ (αμέριστη ουσία) έχει μόνο μάζα. Επομένως η αδράνεια και η μάζα την οποία εμφανίζουν τα υλικά σώματα οφείλεται στην ενέργεια (αμέ­ριστη ουσία) που εμπεριέχουν και όχι στη υλική (μεριστή) ουσία. Συνεπώς ­η ΕΝΕΡΓΕΙΑ έχει μάζα (με αποτέλεσμα να εμφα­νίζει αδράνεια) ενώ η ΎΛΗ έχει μόνο κί­νηση ­και δεν έχει μάζα([12]). Εξ αυτού προκύπτει ότι η μάζα την οποία έχει η κάθε υλική μορφή σε κατά­σταση ακινησίας της οφεί­λεται στην συνεχή ουσία η οποία αποτελεί τον συνθετικό της λόγο. Επίσης θεωρώ ότι σε κατάσταση επιταχυνομένης κινήσεως μιας μορφής η ενέρ­γειά της αυξά­νει (γιατί συγκεντρώνει περισσό­τερη συνεχή ουσία ώστε να συγκρατηθεί η ενότητα της μορφής) συνεπώς η μάζα της αυξάνει πράγμα που το προβλέ­πει και η ει­δική θεωρία της σχετικότητας. Σχετικά έχει όμως πα­ρατηρηθεί ότι τα στοι­χειώδη σω­ματίδια σε κατά­σταση ηρεμίας τους έχουν αδράνεια δηλαδή έχουν μάζα διάφορη του μηδενός. Το γεγονός αυτό εξη­γείται με την παραδοχή ότι τα στοιχειώδη σωματί­δια συ­γκροτούνται από άλλα υπο­σω­ματίδια τα οποία ονομάζο­νται ­κου­ώρκς και συγκρατού­νται μεταξύ τους από συνεχή ουσία­. Η άποψη ότι η ενέργεια (δηλαδή η συνεχής ουσία) έχει μάζα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι

• ολόκληρος ο χώρος (χωροχρονική ύπαρξη ή χωροχρονικό συνεχές) του Σύμπαντος έχει μάζα και ενέργεια. Επίσης ο χώρος περιλαμβάνει άτομα της Μεριστής ουσίας γιατί δεν είναι δυνατόν να νοηθεί χώρος χωρίς την συνύπαρξη των δυο ου­σιών, αμέριστης (χώρος) και μεριστής (ύλη).
• οι υλικές μορφές του σύμπαντος, έχουν σε μεγάλη συγκέ­ντρωση τόσο Μεριστή (Ατομική) Ουσία όσο και Συνεχή (Αμέριστη) Ουσία, (σε σχέση με το λοιπό διαστημικό χώρο). Αποτέλεσμα αυτού είναι η μάζα των υλικών μορφών να είναι πολύ μεγαλύτερη από την μάζα που λοι­πού διαστημικού χώρου. Αυτό μπορεί να διατυπωθεί και ως εξής: η συ­γκέ­ντρωση σε ένα σημείο της Χωροχρονικής ύπαρξης (χωροχρο­νι­κού συνεχούς) συνεχούς ουσίας σε μεγάλη συμπύκνωση προκαλεί κα­μπύ­λωση της Χωροχρονικής ύπαρξης, όπως προβλέπει και η θεω­ρία της σχετικότητας. Επομένως η καμπύλωση του χωροχρόνου οφεί­λεται στην συνεχή ουσία των υλικών μορφών και όχι υλική (ατο­μική) τους ουσία.

Κατά τις απόψεις της επιστήμης.

Η επιστήμη θεωρεί ότι τόσο τα στοιχειώδη σωματίδια συνδέο­νται με­ταξύ τους για να αποτελέσουν τα άτομα, όσο και τα άτομα για να συγκρο­τήσουν τις ενώσεις κλπ με την βοήθεια των πεδίων τα οποία αναπτύσσο­νται μεν στον χώρο αλλά προέρχονται από τα υλικά σώματα και υπάρχουν όσο στο χώρο υπάρχει και το αντίστοιχο υλικό σώμα από το οποίο προέρ­χεται. Η θεωρία της σχετικότητας δέχεται ότι υπάρ­χει τόσο ύλη όσο και ενέργεια αλλά η ύλη μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια και αντιστρόφως. Συνε­πώς θεωρεί ότι η αύ­ξηση της ενέργειας ενός σώματος έχει ως αποτέ­λεσμα την αύξηση της μάζας του σώματος αυτού και αντί­στροφα, δηλαδή η ενέργεια που προστίθεται στο σώμα προσθέτει μάζα σ’ αυτό και έτσι δίδε­ται η εντύ­πωση ότι η ενέργεια έχει υλική υπόσταση.

Συμπεράσματα

Η θεωρία της σχετικότητας προσέγγισε τις απόψεις της μυστα­γωγικής φιλοσοφίας αλλά μέχρι ένα σημείο: Δεν ανακάλυψε ακόμα την συνεχή ου­σία, από σφάλμα του Einstein, ο οποίος είχε αρνηθεί να δεχθεί την ύπαρξη του αιθέρος (συνεχούς ουσίας) την οποία δεχότανε ο Maxwell ο οποίος διατύπωσε την ηλεκτρομα­γνητική θεωρία. Η εισαγωγή της έννοιας του αι­θέρος (συνεχούς ουσίας), θα ερμηνεύσει πολλά σκοτεινά σημεία της θεω­ρίας της σχετικότητας π.χ. το γιατί η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή προς κάθε κατεύθυνση ανεξάρτητα από την κίνηση της φωτεινής πηγής…..

Λυκόφρων

 

---

[1]  ^{ο όρος Κόσμος δεν ταυτίζεται με τους όρους Φύση, Άπειρο και Σύμπαν (Οι όροι Φύση, Άπειρο και Σύμπαν είναι ταυτόσημοι).}

[2]  ^{Η χρήση της λέξεως ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ με την έννοια κατασκευάζω κάτι εκ του μηδενός (άποψη η οποία απηχεί τις θέσεις των βιβλικών θρησκειών) είναι ανεπιτυχής γιατί η λέξη «δημιουργώ» κλπ κατά το λεξικό του Καρμπολά (αλλά και άλλων εγκύρων λεξικών) σημαίνει εκτελώ δημόσιο έργο. Στην περίπτωση που αναφερόμαστε στην Φύση θα ήταν ακριβέστερο να χρησιμοποιείται η λέξη Εκδήλωση  ή (το πλέον επιτυχές) ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ (Σ. Νάγου 3Β, σελ 14)}

[3] ^{Βασίζεται σε εργασίες του Αδ.’. Σπ. Νάγου.}

[4] ^{Η έννοια του Χάους και μάλιστα ως ύπαρξης εκ της οποίας προήλθαν τα πάντα δηλαδή ως την προ της εμφανίσεως της Φύσεως ύπαρξη, την αποδέχονται όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Ο Ησίοδος στην θεογονία του αναφέρει ως πρώτη ύπαρξη το Χάος και εξ αυτού την εμφάνιση της ΓΗΣ (δηλαδή της υλικής ουσίας ή άλλως μεριστής ή ατομικής ουσίας) και του ΈΡΩΤΟΣ (δηλαδή της μη υλικής ουσίας από την δράση της οποίας γίνονται τα πάντα ή άλλως της αμέριστης ή συνεχούς ουσίας).}

[5] ^{Οι όροι «Φύση», «Ενεργητικό Μορφικό Άπειρο», «Παν» και «Σύμπαν» είναι ταυτόσημοι. Επίσης ταυτόσημοι είναι οι όροι «Χάος», «Άμορφο Άπειρο», «ανεκδήλωτο Παν» και «ανεκδήλωτο Σύμπαν»}

[6] ^{Την έρευνα του Χάους την πραγματοποιούμε έμμεσα με εφαρμογή του Νόμου της ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ, ο οποίος μας επιτρέπει να θεωρήσουμε ότι η εκ του Χάους εκπορευθήσα ουσία της Φύσεως έχει αναλογικότητα με την κατάσταση του Χάος εκ του οποίου προήλθε. Ο Νόμος αυτός της αναλογικότητας είναι γνωστός και από τον Σμαράγδινό Πίνακα που βρέθηκε στην Αίγυπτο και ο οποίος αναφέρει ότι «το προς τα κάτω αναλογεί τω προς τα άνω και το προς τα άνω είναι ανά­λογο τω προς τα κάτω προς επιτέλεση των θαυμασίων του Ενός μόνον πράγματος». Συνεπώς η κατάσταση του Χάους γίνεται νοητή από την με­ταφορά της ουσίας του στο ενεργητικό μορ­φικό Άπειρο (την Φύση) ως τα ΆΤΟΜΑ της ατομι­κής ουσίας τα οποία έχουν κέντρο (τον Νόμο της Κινήσεως) και περι­φέρεια (τον Νόμο της Ζωής). Με την εφαρμογή του Νόμου της Αναλογικότητας, θεωρούμε ότι το ΧΑΟΣ συγκροτείται από κέντρο (την ΚΙ­ΝΗΣΗ) και από περιφέρεια (την ΖΩΗ).}

[7] ^{Για την έννοια της «Ζωής» ή νόμου της ζωής, ιδέ στο θέμα 24 «Πυθαγόρειος Αριθμολογία», μέρος Β’ οι μονάδες.}

[8] ^{Η ΕΝΤΡΟΠΙΑ είναι ένα μέγεθος που προέρχεται από την διατύ­πωση του δευτέρου θερμοδυναμικού αξιώματος, σύμ­φωνα με το οποίο η μεταβολή που γίνεται σε ένα σύστημα έχει ως αποτέλεσμα την αύ­ξηση της εντροπίας. Η αύξηση της εντροπίας συνδέεται με την αύ­ξηση της «αταξίας» που εμφανί­ζεται σε ένα σύστημα δηλαδή την αύ­ξηση του καταμερισμού και της πολυπλοκότητας ενός συστήμα­τος. Η επιστήμη θεωρεί ότι η εντροπία ήταν μηδέν στο αρχικό άτομο από το οποίο προήλθε το Σύ­μπαν και ότι με την δημιουργία και εξέλιξη του σύμπαντος η εντροπία συνεχώς αυξάνει καθώς αυξά­νει η «ατα­ξία» στο Σύμπαν δηλαδή ο καταμερισμός και πολυπλοκότητα του Σύμπα­ντος. Το λόγιο των εσωτεριστών «τάξη από το Χάος” δηλαδή ότι η τάξη που υπάρχει στο Σύμπαν προήλθε από το χάος δεν υπονοεί ότι κατ΄ αντιδιαστολή θα πρέπει να θεωρή­σουμε ότι στο Χάος υπάρχει αναγκα­στικά αταξία. Η απόδοση στο Χάος της έννοιας ότι εκεί υπάρ­χει η μεγίστη αταξία είναι αυθαίρετη και λανθασμένη.  Το λόγιο «τάξη από το χάος» κατά την γνώμη μου υπονοεί ότι αυτή η τάξη δη­λαδή αυτή η νομοτέλεια που υπάρχει στο Σύμπαν προήλθε από το Χάος στο οποίο όλες οι ουσίες υπάρ­χουν σε ανεκδήλωτη κατάσταση και όχι σε αταξία. Επίσης είναι παρερμηνεία να θεωρήσουμε ότι η «αταξία» που συνεπάγεται την αύξηση της εντροπίας στο σύ­μπαν (κατά την άποψη της επιστήμης) δεικνύει σύγκρουση απόψεων επι­στήμης και φιλοσοφίας γιατί η επιστήμη με την έννοια αταξία εννοεί την πολυπλοκότητα και πολλαπλότητα στο Σύμπαν που δεν σημαίνει ότι αυτή η πολυπλοκότητα και πολλαπλότητα στο Σύμπαν (που συ­νεχώς αυξάνει) οδηγεί σε χειροτέρευση. Αντίθετα η αύξηση της πολυ­πλοκότητας και πολλαπλότητας έχουν ως αποτέλεσμα την εξέλιξη του Σύμπα­ντος στον άπειρο χρόνο.}

[9] ^{Το αρχικό άτομο αντιστοιχεί στο χάος της εσωτερικής φιλοσο­φίας.}

[10] ^{Ο ΑΙΘΕΡΑΣ  (τον οποίο ως  όρο χρησιμοποιούσαν και οι αρχαίοι έλληνες φι­λόσο­φοι) είναι η Αμέριστη ή Συνεχής ουσία.}

[11] ^{Η συγκρότηση αυτή όλων των δομών του σύμπαντος είναι αποτέλεσμα του ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΌ­ΤΗΤΑΣ.}

[12] ^{Οι απόψεις αυτές πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο περαιτέρω έρευνας .}

 

Ενέργεια από τον χώρο

 ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΡΩΝΑ: Η ΜΗΧΑΝΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΕΙΚΙΝΗΤΗ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ. ΑΠΛΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΑΝΤΛΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΟΥΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΘΕΡΑ Ή ΣΥΝΕΧΗ ΟΥΣΙΑ Ή ΜΟΝΑΔΑ ΤΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΥΣ. Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΕΧΕΙ ΩΣ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ 

Αυστραλοι ερευνητες ισχυριζονται οτι ανακαλυψαν μηχανη που κινειται με μαγνητες και μπορει να δουλευει ασταματητα 24 ωρες, 365 μερες τον χρονο πρακτικα επ απειρον χωρις ιχνος καυσιμου. ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΦΕΥΡΕΙ Ο ΤΕΣΛΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ. Η καινουργια αυτη ενεργεια ονομαζεται zero point energy, ειναι δοκιμασμενη απο ανεξαρτητους καθηγητες πανεπιστημιου οτι κανει αυτο που ισχυριζοντε οι εφευρετες της οτι κανει και αναμενετε αμεσα η μαζικη παραγωγη της.Υπολογιζεται οτι μια μηχανη του ενος kw θα στοιχιζει 5.000 δολαρια αν και αυτη η τιμη αναμενετε να πεσει κατα πολυ οταν βγει στην μαζικη παραγωγη.Υπαρχουν πληροφοριες στο ιντερνετ αναλυτικες πως μπορειτα να κατασκευασετε μονοι σας την μηχανη στο piratebay αρκει να χτυπησετε energy from the vacuum. Ειναι ενα ντοκυμαντερ 4 ωρων με αναλυτικοτατες πληροφοριες. Η κατασκευη ειναι σχετικα απλη για ολους και δεν θα σας στοιχισει πανω απο 1000 ευρω σε υλικα.
http://www.youtube.com/watch?v=efCelx7qe_M

http://www.youtube.com/watch?v=F4qjZocje0c

ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΟ ΑΧΕΡΩΝΤΑ

 Ο Αχέρων ποταμός, ο δρόμος για τον κάτω κόσμο.. το σκοτεινό βασίλειο του θεού Πλούτωνα ή αλλιώς Άδη που σημαίνει αόρατος στα αρχαία ελληνικά από το ᾍδης ή Ἅιδης. Η ονομασία του ποταμού Αχέροντα προέρχεται από τη λέξη «άχος» που σημαίνει θλίψη, αναφερόμενη στη θλίψη του θανάτου και κατά άλλη ερμηνεία σημαίνει χωρίς χαρά, λύπη… το νόημα πάντως παραμένει ίδιο…

Για χρόνια οι άνθρωποι της περιοχής δεν είχαν φανταστεί ότι κάτω από τον ορθόδοξο ναό βρισκόταν θαμμένος ένας πραγματικός θησαυρός, το πιο γνωστό νεκρομαντείο του αρχαίου κόσμου το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.

 Η υπόγεια αίθουσα του Νεκρομαντείου. Η υπόγεια αυτή αίθουσα λοιπόν έκανε στην πραγματικότητα, όπως θα έλεγε κάποιος της ακουστικής, «εξομοίωση ανοικτού χώρου», δηλαδή αν και βρισκόσουν σε έναν περίκλειστο χώρο οι κατασκευαστές είχαν καταφέρει, με χρόνους αντήχησης, μετρημένους σήμερα, από 0,3 ως 0,4 του δευτερολέπτου, να σου δίνεται η εντύπωση ότι γύρω σου είναι το απέραντο κενό….
Είχα σκοπό να ξανακάνω αυτό το ταξίδι και επιτέλους ήλθε η ώρα. Σε δύο μέρες θα βρίσκομαι στον Άδη. Μη κλάνετε μέντες, πρόκειται για εξόρμηση στον ποταμό Αχέροντα και στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα όπου και θα παραμείνουμε για λίγες μέρες στον Κάτω Κόσμο του Άδη. Το έχω ξανακάνει σας λέω. χαχαχα

Θα τα ξαναπούμε μόλις επιστρέψω, αν επιστρέψω.. μπουουουού
Μέχρι τότε πάρτε μερικές πληροφορίες για το φοβερό αυτό μέρος.

Ποταμός Αχέρων: Μυθολογία

Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας αποτελεί τον ποταμό εκείνο, τον διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά, ενώ αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση του Μένιππου, τον οποίο αναφέρει ο Λουκιανός, ως τον μοναδικό που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει.
Στο δρόμο του ο ποταμός διασταυρωνόταν με τους Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, στο σημείο όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο προωθούσε την επικοινωνία με τις ψυχές. Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων συναποτελούσαν τους τρεις ποταμούς του Άδη, και οι τρείς με θλιβερά ονόματα (Αχέρων = χωρίς χαρά, Πυριφλεγέθων = πύρινος, Κωκυτός = θρήνος) συμβολίζοντας την θλίψη και τους θρήνους του θανάτου και δίνοντας το συμβολισμό της πύρινης κολάσεως, όπως διατηρείται και σήμερα στην Χριστιανική θρησκεία.

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τα νερά του ποταμού ήταν πικρά καθώς ένα “στοιχειό” (τέρας) που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία που μαρτυρά την συνέχεια αυτής στην σύγχρονη πλέον λαϊκή παράδοση είναι το εξής: Κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.

Νεκρομαντείο Αχέροντα

Το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα βρίσκεται στο χωριό Μεσοπόταμος, του Νομού Πρεβέζης, στο σημείο όπου έσμιγε ο ποταμός Αχέρων με τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα, στις βορειοδυτικές όχθες της Αχερουσίας Λίμνης, η οποία αποτελούσε την είσοδο του κόσμου των ψυχών. Είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου, στον οποίο κατέληγαν οι επισκέπτες από το Ακρωτήρι Χειμέριο του χωριού Αμμουδιά, για να επικοινωνήσουν με τις ψυχές των αγαπημένων τους προσώπων. Ο Όμηρος στην Οδύσσεια περιγράφει αναλυτικά την περιοχή κατά την κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη.

Μέθοδος μαντείας

Καταλυτικός για τη μαντεία ήταν ο ρόλος των ιερέων, οι οποίοι επεδίωκαν συζητήσεις με τους επισκέπτες για να γνωρίσουν τις προθέσεις τους και να δώσουν τις ανάλογες απαντήσεις, καθώς και η ιεροτεσλετία που ακολουθούνταν. Υπέβαλαν τους επισκέπτες σε ψυχολογικές και σωματικές δοκιμασίες είτε με τη δαιδαλώδη, επιβλητική κατασκευή του μαντείου και τις σκοτεινές γεμάτες υγρασία αίθουσες είτε με δίαιτα και με τη βοήθεια κυάμων (= κουκιά) που μασούσαν ώστε να θολώνουν το μυαλό τους και να εξάπτουν τη φαντασία τους.

Για να λάβει ο επισκέπτης απάντηση από την ψυχή έπρεπε να τελέσει προσφορές και να τη βγάλει από τη λήθη δίνοντάς της να πιει αίμα. Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Ομήρου σύμφωνα με την οποία η μάνα του Οδυσσέα δεν τον αναγνώρισε παρά μόνο όταν ήπιε από το αίμα της προσφοράς.

Οι ψυχές θεωρούνταν άυλες σαν σκιές. Τα “είδωλα” των ψυχών τα ανέβαζαν οι ιερείς με σιδερένιους μοχλούς από την υπόγεια αίθουσα. Στο τέλος οι πιστοί αποχωρούσαν από άλλη έξοδο ώστε να μην έρθουν σε επαφή με τους επόμενους επισκέπτες εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μυστικότητα. Η οποιαδήποτε μαρτυρία του χρησμού αποτελούσε βλασφημία και οδηγούσε ακόμα και σε θάνατο.

Σχεδιάγραμμα του Νεκρομαντείου και διαδικασία μύησης.

Μόλις ο επισκέπτης διέσχιζε την είσοδο του νεκρομαντείου βρισκόταν στην υπαίθρια αυλή (1). Οι ιερείς τον υποδέχονταν και τον οδηγούσαν στα δωμάτια υποδοχής (2) που βρισκόταν δίπλα. Εκεί υπήρχαν και άλλα δωμάτια τα οποία ήταν βοηθητικοί χώροι ή χώροι προσωπικού (2).

Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι ιερείς του νεκρομαντείου ήταν να πάρουν πληροφορίες για το λόγο της επίσκεψης, την οικονομική και την κοινωνική κατάσταση του επισκέπτη και στη συνέχεια τον οδηγούσαν στο νότιο τμήμα της αυλής όπου βρισκόταν τα δωμάτια παραμονής και προδιαίτησης (3). Εκεί παρέμειναν οι επισκέπτες για να προετοιμαστούν για τη δοκιμασία που θα ακολουθούσαν.

Μετά την προετοιμασία τους, ο ιερέας τούς οδηγούσε μέσα από τις δύο πύλες (4) & (5) στα υπνοδωμάτια (6). Εδώ οι επισκέπτες υποβάλλονταν σε ειδική δίαιτα με κουκιά, χοιρινό λίπος και όστρακα, ουσίες που προκαλούσαν αναστάτωση στον οργανισμό τους. Όταν έκρινε ο ιερέας ότι κάποιος ήταν έτοιμος, τον οδηγούσε στον ανατολικό διάδρομο μέσα από την τρίτη πύλη (8). Πριν από αυτό όμως επισκεπτόταν το λουτρό (7) όπου έριχνε μια πέτρα δεξιά του για να εξορκίσει το κακό και έπλενε τα χέρια του στο λουτήρα (ένα πιθάρι με νερό).

Μετά το πλύσιμο των χεριών ο επισκέπτης οδηγούνταν στο τελευταίο βόρειο δωμάτιο παραμονής (9) για άγνωστο χρονικό διάστημα όπου η δίαιτα ήταν αυστηρότερη και με τις συνεχείς προσευχές αλλά και τις διηγήσεις του ιερέα μέσα στο σκοτάδι, οι αισθήσεις άρχισαν να υπολειτουργούν οδηγώντας τον σε μια κατάσταση παραισθήσεων.

Τελικά με οδηγό τον ιερέα, ο επισκέπτης έβγαινε στον ανατολικό διάδρομο (10) όπου θυσίαζε ένα ζώο (συνήθως πρόβατο) και κατευθύνονταν στην πύλη (11) του νότιου διαδρόμου.

Ο νότιος διάδρομος (12) ήταν δαιδαλώδης σαν λαβύρινθος με τρεις τοξωτές πύλες που είχαν σιδερένιες πόρτες με καρφιά ώστε να ενισχύει την αίσθηση του κάτω κόσμου. Εδώ πρόσφεραν στους θεούς άλευρα (άλφιτα) μέσα σε πήλινες λεκάνες που τις έσπαζαν επιτόπου.

Η τελευταία πύλη ήταν η είσοδος του ιερού (13) επίσης σιδερόφρακτη και οδηγούσε στην κεντρική αίθουσα του ιερού (14), μιά αίθουσα μεγέθους 15 Χ 4,25 μ. δεξιά και αριστερά της οποίας υπήρχαν από τρία δωμάτια τα οποία ήταν αποθηκευτικοί χώροι (15) για δημητριακά και προσφορές των επισκεπτών.

Εδώ στην κεντρική αίθουσα (14) γινόταν οι «χοές» δηλ. προσφορές σε υγρή μορφή, όπως γάλα, μέλι, κρασί και αίμα θυσιασμένων ζώων, που χύνονταν στο πλακόστρωτο δάπεδο για να εξευμενίσουν τους θεούς του κάτω κόσμου. Μετά από αυτό, σ’ αυτό το χώρο εμφανιζόταν και οι «σκιές» των νεκρών και μιλούσαν στον επισκέπτη.

Στο τέλος ο επισκέπτης οδηγούνταν στην έξοδο (16) του ανατολικού διαδρόμου για να μη συναντηθεί με τους άλλους που ακόμα προετοιμαζόταν. Δεν έπρεπε να πει σε κανέναν τι είδε και τι έζησε γιατί θεωρούνταν βλασφημία.

Θνητοί στον Άδη.

Ο Οδυσσέας για να πάρει χρησμό από την ψυχή του μάντη Τειρεσία για το γυρισμό του στην Ιθάκη.

Ο Ορφέας για να ζητήσει πίσω την αγαπημένη του Ευρυδίκη με όπλο τη λύρα του.

Οι απεσταλμένοι του Περίανδρου για να μάθουν για τον κρυμμένο θησαυρό από τη γυναίκα του Μέλισσα.

Ο Ηρακλής κατά τον 12ο άθλο που αφορούσε τον Κέρβερο.

Ο Θησέας με το φίλο του Πειρίθου, για να αρπάξουν την Περσεφόνη θέλοντας να παντρευτούν κόρες θεών.

 

GEORGE CARLIN

(Η γυναίκα του “έφυγε”…και ο George την ακολούθησε την ίδια χρονιά, τον Ιούλιο του 2008).                                

Στον George Carlin (όσοι δεν τον γνωρίζουν, ήταν κωμικός στις δεκαετίες τού ‘70 και τού ΄80) η πλούσια ψυχική του διάθεση τού επέτρεπε να γράφει δυναμικά αλλά και διαχρονικά μηνύματα όπως το παρακάτω επειδή ό,τι έλεγε και έγραφε έβγαινε σαν… χείμαρρος μέσα από την καρδιά του.

Το μήνυμα τού George Carlin.

Το παράδοξο των καιρών μας είναι, ότι:

Ενώ έχουμε οικοδομήσει ουρανοξύστες, η διάθεση μας είναι χαμηλή, όσο ένα μονόροφο σπίτι. 

Ενώ έχουμε κατασκευάσει δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, είμαστε στενόμυαλοι και οι  αντιλήψεις μας πιο στενές κι’ από ένα σοκάκι. 

Ενώ καταναλώνουμε περισσότερα, διαθέτουμε λιγότερα. 

Ενώ αγοράζουμε περισσότερα, τ’ απολαμβάνουμε λιγότερο.

Ενώ έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, οι οικογένειές μας είναι μικρότερες. 

Ενώ έχουμε στη διάθεσή μας περισσότερες ευκολίες, ο ελεύθερος χρόνος μας είναι ανύπαρκτος.

Ενώ υπάρχουν περισσότερα διπλώματα, και περισσότερες γνώσεις, η κοινή λογική είναι δυσεύρετη όπως λιγότερη είναι και η κρίση. 

Ενώ υπάρχουν περισσότεροι ειδικοί, τα προβλήματα είναι περισσότερα.

Ενώ υπάρχουν περισσότεροι γιατροί, η υγεία τού σύγχρονου ανθρώπου (πνευματική και σωματική) είναι αρρωστημένη και εξαρτάται από κάθε είδους φάρμακα και ψυχοφάρμακα.  

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε σπάταλα, αλλά τσιγκουνευόμαστε το γέλιο. 

Οδηγούμε γρήγορα, αλλά σκεφτόμαστε αργά, Η κάθε είδους πείνα μας εξοργίζει και μας κάνει να οδηγάμε απερίσκεπτα με τα ηχεία στο… διαπασών.

Ξενυχτάμε, τάχα, για να χαλαρώσουμε, αλλά το πρωί ξυπνάμε πιο κουρασμένοι και κακό- κέφι..  Δεν έχουμε χρόνο για διάβασμα, αλλά αρκετό για την τηλεόραση και πολύ λίγο για να προσευχηθούμε.

Έχουμε πολλαπλασιάσει την περιουσία μας εις βάρος των αξιών. 

Πολυλογούμε, ακατάπαυστα, αγαπάμε σπάνια και μισούμε…. συχνότατα.

Έχουμε μάθει πως να επιβιώνουμε, αλλά όχι να ζούμε.

Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια.

Πήγαμε -ήρθαμε στο φεγγάρι, αλλά υπάρχει πρόβλημα προκειμένου να διασχίσουμε τον δρόμο για να συναντήσουμε τον νέο μας γείτονα. 

Κατακτήσαμε το διάστημα, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να κατακτήσουμε τον εαυτό μας. 

Κάνουμε μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα.

Προσπαθούμε να καθαρίσουμε την ατμόσφαιρα, έχοντας δηλητηριασμένη την ψυχή μας.

Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι τις προκαταλήψεις μας.

Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά επιτυγχάνουμε λιγότερα. 

Μάθαμε να βιαζόμαστε, αλλά όχι να υπομένουμε και να… επιμένουμε. 

Κατασκευάσαμε περισσότερα computers για να αποθηκεύουμε πληροφορίες, να παράγουμε περισσότερα αντίγραφα, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Βρισκόμαστε στην εποχή των γρήγορων τροφών, αλλά και τής αργής χώνευσής τους. 

Είμαστε μεγαλόσωμοι, αλλά μικρόσωμοι στην προσωπικότητα. έχουμε μεγάλα έσοδα και επιφανειακές σχέσεις. 

Ζούμε στην εποχή των δύο μισθών, αλλά περισσοτέρων διαζυγίων, πολυτελή σπίτια, αλλά διαλυμένα σπίτια.

Χρησιμοποιούμε σερβιέτες τής μιας χρήσης, αλλά έχουμε πετάξει στα σκουπίδια την ηθική ενώ οι γνωριμίες μας διαρκούν μια βραδιά. 

Οι περισσότεροι πάσχουν από παχυσαρκία και προσπαθούν με χάπια να βρουν τη χαρά, την ησυχία, μα και τον θάνατο.  

Είναι η εποχή τής επίδειξης, μα όχι τής σύνεσης.

Στις μέρες μας η τεχνολογία μπορεί να σου φέρει αυτό το γράμμα στην οθόνη τού Υπολογιστή σου όπου και μπορείς να επιλέξεις αν θα το κρατήσεις ή θα το πετάξεις στα σκουπίδια διαγράφοντάς το μ’ ένα “κλικ”.

Μην ξεχνάς, να διαθέτεις περισσότερο χρόνο για τους αγαπημένους σου επειδή δεν πρόκειται να είναι για πάντα κοντά σου.

Μην ξεχνάς ν’ ανοίγεις τη ζεστή σου αγκαλιά σε όποιον βρίσκεται δίπλα σου επειδή αυτή είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείς να δώσεις από τα βάθη τής καρδιά σου χωρίς να σου κοστίσει μια… δεκάρα.

Να θυμάσαι να λες, πάντα στον σύντροφό σου «Σ’ αγαπώ» και σ’ όποιον αγαπάς, με ζέστη και αίσθηση. ΄Ενα φιλί κι’ ένα αγκάλιασμα “μαντάρει” κάθε σχίσιμο που βγαίνει από μέσα από την πληγωμένη σου ψυχή.

Να θυμάσαι να κρατάς το χέρι τού αγαπημένου σου και να απολαμβάνεις τη στιγμή επειδή κάποια μέρα το πρόσωπο αυτό δεν θα βρίσκεται δίπλα σου.

Διέθετε χρόνο για την αγάπη και τον καλό λόγο, όπως επίσης και για κάθε καλή σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΡΕΤΗΣ

Πράξη αρετής είναι κάθε πράξη η οποία υπαγορεύεται από τις λειτουργίες της φύσεως των όντων και από τις λειτουργίες της φύσεως του περιβάλλοντος αυτών και εκτελείται υπό  του ανθρώπου.

Πράξη αρετής είναι η υπό του ανθρώπου εκπλήρωση του καθήκοντός του να αγαπά τους ομοίους του, να ενδιαφέρεται για την πρόοδό τους και να αναγνωρίζει τα φυσικά τους δικαιώματα επί της διανοητικής τους και ηθικής τους προόδου.

Πράξη αρετής είναι ο υπό του ανθρώπου σεβασμός της ελευθερίας της σκέψεως και της βουλήσεως των άλλων προς ελευθέρα αυτοδιάθεση χωρίς αυτό να διασπά την ενότητα του συνόλου των ατόμων της ανθρώπινης κοινωνίας.

Πράξη αρετής είναι η υπό του ανθρώπου εκπλήρωση του καθήκοντός να διαφωτίζει τους άλλους και να παρέχει προς αυτούς τα μέσα ώστε η διανόησή τους εναρμονίζεται προς την διανόηση των άλλων.

Πράξη αρετής είναι η υπό του ανθρώπου προστασία της ατομικής ελευθερίας των άλλων χωρίς αυτό να έχει ως σκοπό την ατομική υποδούλωση των άλλων.

 Πράξη αρετής είναι το να εργάζεται ο άνθρωπος αλλά χωρίς να υπερβαίνει τα όρια των φυσικών του δυνάμεων και να μην θέτει δια της αργίας σε παθητικότητα τις φυσικές του δυνάμεις.

Πράξεις αρετής είναι το να μην δημιουργεί ο άνθρωπος φόβο στον εαυτό του και στους άλλους, το να μην προσηλώνεται δια της βουλήσεώς του σε δόγματα που δημιουργήθηκαν από την ασθενή διανόηση ανθρώπων το να μην γεννά στην διανόησή του προλήψεις και δεισιδαιμονίες που δεσμεύουν την εκδήλωση των ψυχικών του δυνάμεων προς λειτουργία και σχηματισμό υπ’ αυτών της αληθούς γνώσεως.

Πράξη αρετής είναι το να το να μην υποτάσσει ο άνθρωπος την διανόησή του στις διαθέσεις των άλλων εκτός αν όλες οι διανοήσεις συμφωνούν δια της χωρίς εμπόδια ενεργείας τους.

Πράξη αρετής είναι το να εκπληρώνει ο άνθρωπος τις επιθυμίες του εφόσον αυτές φέρουν χαρακτήρα φυσικό και δεν καταστρατηγούν τις ηθικές αρχές επί βλάβη των άλλων.

Πράξη αρετής είναι το να συντρέχει τους άλλους στην φυσική και πνευματική τους ζωή όταν αυτοί δεν μπορούν να εργάζονται συνεπεία βλάβης της οργανικής τους φύσεως. Κανείς των ανθρώπων δεν πρέπει να αποκληρώνεται των μέσων συντηρήσεως της ζωής του διότι η αποκλήρωση αυτή καταστρέφει τους ενωτικούς δεσμούς των κοινωνικών ατόμων.

Πράξεις αρετής είναι εν γένει εκείνες οι οποίες δεν γίνονται το αίτιο της μη φυσιολογικής λειτουργίας των οργανικών φύσεων των ανθρώπων, της μη εκδήλωσης σε λειτουργία των ψυχικών δυνάμεων, την μη ήρεμης ζωής τους, την αναπτύξεως της διανοήσεώς τους, της μη διαταραχής των αισθητηρίων τους οργάνων, της μη στερήσεως των οργανικών φύσεων των ανθρώπων και την μη υποδουλώσεως της ελευθέρας βουλήσεως και θελήσεως.

Πράξεις αρετής είναι εν γένει εκείνες οι οποίες δεν συνταράσσουν τις ανθρώπινες κοινωνίες δια της μη εκπληρώσεως των καθηκόντων των ανθρώπων συνεπεία της οποίας γίνονται αρνητικές οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και διασπάται η κοινωνική ενότητα η οποία εξυπηρετεί την πρόοδο όλων.

Πράξεις αρετής είναι εν γένει εκείνες δια των οποίων εκπληρώνονται οι νόμοι της φύσεως δια των οποίων ανανεώνεται το ανθρώπινο γένος και δι’ αυτού εξελίσσονται οι ψυχές της φύσεως οι οποίες έφθασαν και ενεργούν σε ανθρώπινους οργανισμούς.

ΠΕΡΙ ΙΔΕΩΝ

Η ΨΥΧΗ ερχόμενη στο Είναι της από τις ου­σίες της Φύσεως αποτελεί την εμφανίσει του νοη­τικού Σταθ­μού της Φύσης. Τον σταθμό αυτόν τον διαδέ­χο­νται άπειροι σταθμοί. Τους σταθμούς αυτούς τους δια­κρί­νουμε: α) στην επέκταση της δημιουρ­γίας των Ιδεών που είναι τα χαρακτηριστικά ιδιώ­ματα της ψυ­χής και β) στον άπειρο και ατελεύτητο πολλαπλασια­σμό τους. 

 

Το πνεύμα προ της διαμόρφωσης των κό­σμων υπήρχε σε δυναμική μόνον κατάσταση στην αΐδια ου­σία από την οποία έγι­ναν οι κόσμοι δη­λαδή δεν είχε καμιά από τις ιδιότητες με τις οποίες το γνωρίζουμε. Το πνεύμα προ του σχηματισμού των ορ­γανισμών δια των οποίων εμφανίζε­ται στον Φυ­σικό κόσμο δεν είχε ούτε νοητικό ούτε συναισθη­ματικό Είναι αλλά απέκτησε Νοη­τικό και Συναισθη­ματικό Είναι μέσω των μορφών με τις οποίες συλ­λειτούρ­γησε και μέσω των οποίων ήλθε σ΄ επαφή με τα καθό­λου γεγο­νότα της Φύσης. Τέλος το πνεύμα δεν ήταν δυ­νατόν χω­ρίς όργανα και αισθη­σιακό σύστημα να αποκτήσει Ιδεο­λογικό Είναι γιατί το ιδεολογικό Είναι γίνεται από τις σχηματισμέ­νες ιδέες και ο σχη­ματισμός των ιδεών δεν δύναται να γίνει χω­ρίς αι­σθησιακά όργανα. Συ­νεπώς το Ιδεολο­γικό και Συναισθηματικό Είναι γίνονται στην ουσία της ψυχής μόνον με τα όρ­γανα των αι­σθή­σεων.

 

Τα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ είναι ψυχικά γεγονότα του περιεχομένου της συνειδήσεως και εκδηλώνονται ως ευαρέσκεια ή δυσαρέσκεια σε διαφόρους βαθμούς εντάσεως και γενικότερα είναι η όλη ψυχική κατάσταση ή εκδήλωση η δημιουργούμενη εκ του εκάστοτε καθολικού περιεχομένου του ψυχικού βίου. Τα συναισθήματα εκδηλώνονται εκ της ανθρώπινης ψυχής, κάθε ψυχής μπορώ να ισχυρισθώ. Οι ψυχικές δυνάμεις για να εκδηλώνονται πρέπει να λαμβάνουν έννοια γνωστική, γιατί χωρίς αυτήν την έννοια δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν συναισθήματα εν ενεργεία. Ποτέ στην ανθρώπινη φύσει δεν δύναται να υπάρξει και ενεργεί συναίσθημα χωρίς περιεχόμενο γνωστικής ιδιότητος, αδιάφορο αν η γνωστική του ιδιότητα είναι φωτεινή ή όχι. Δια να κατανοηθεί αυτό αρκεί να πούμε ότι τα συναισθήματα χωρίς την γνωστική τους ιδιότητα δεν μπορούν να γίνουν γνωστά ως συναισθήματα ούτε μπορούμε να υπαγάγουμε τα συναισθήματα στην κατηγορία των ιδεών, γιατί τότε δεν θα ελάμβαναν διαφορετική ονομασία των ιδεών. Θα είχαμε τότε μόνον ιδέας και σύνθεση αυτών σε γνώσεις και όχι συγκεκριμένη κατηγορία συναισθημάτων ως επίσης και αισθημάτων τα οποία επίσης οφείλουμε να διακρίνομε αυτών και περί του πως αυτά γίνονται και έρχονται εις το Είναι αυτών. (παραδείγματα συναισθημάτων: χαρά-λύπη, φόβος–αφοβία, αισιοδοξία-απαισιοδοξία κλπ σε όλους τους βαθμούς εντάσεώς τους).

 

Οι ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ είναι δυνάμεις του πνεύματος οι οποίες βρίσκονται σε δυναμική κατά­σταση και ενεργοποιούνται όταν το πνεύμα λειτουρ­γεί σε συνδυασμό με συγκροτημένα όργανα όπως εί­ναι το σύνολο του οργανι­σμού των όντων ανεξάρτητα από τον βαθμό εξέλιξης του οργανι­σμού στην οντολο­γική κλίμακα. Για περισσότερες πληροφορίες ιδέ και στο θέμα 25 «οι πέντε αισθήσεις»

 

Τι είναι ιδέες.

Όπως οι Νόμοι της Φύσεως είναι δυναμικές εκ­δηλώ­σεις των ουσιών της μη νοητικής φύσεως έτσι και οι ιδέες είναι δυνάμεις της ψυχής και Νό­μοι της νοητι­κής πνευματικής φύσης. Όπως εκ των λειτουρ­γούντων Νόμων της μη νοητικής φύσεως εξαρτάται η προαγωγή και η εξέλιξη των ουσιών της μη νοητικής φύσεως έτσι και εκ των Ιδεών (δηλαδή εκ του ιδεολο­γικού Είναι της ψυχής) εξαρτάται η προαγωγή και εξέλιξη της ψυ­χής. Συνεπώς οι ιδέες είναι ψυχικές δυνάμεις οι οποίες εκδηλώνονται από την ουσία της ψυχής του όντος και είναι αποτέλεσμα της επαφής του με τις κα­θόλου μορφές του περιβάλλοντός του. Η επαφή αυτή γίνεται με την βοήθεια του οργανισμού του όντος και ο σχηματισμός των ιδεών στην ουσία της ψυχής γίνεται με την βοήθεια της διανοίας του.

 

Ο σχηματισμός των ιδεών.

Ο σχηματισμός των ιδεών και η σύνθεση αυτών σε έννοιες προκύπτει από την αντικειμενική ύπαρξη των πραγμάτων. Όργανο προς σχηματισμό των ιδεών, όπως είδαμε, είναι η διάνοια του ανθρώπου, η οποία λαμβάνει πληροφορίες δια του αισθησιακού συστήματος. Συνεπώς ο σχηματισμός των ιδεών βασίζεται στο αισθησιακό σύστημα και στην διάνοια και δεν υπάρχει άλλο μέσο για τον σχηματισμό των ιδεών. Η σύνθεση των ιδεών σε έννοιες και γνώσεις βασίζεται στις εξ αντικειμένου ιδέες και δια της αναγωγής των σκέψεων φθάνει στον σχηματισμό των θεωριών. Εφόσον η λειτουργία των αισθήσεων και της διανοίας είναι φυσιολογική τότε η αναγωγή των σκέψεων φθάνει σε θετικά αποτελέσματα. Η επιστήμη λειτουργεί κατά παρόμοιο τρόπο, γι’ αυτό και τα επιστημονικά συμπεράσματά της από γνωστικής απόψεως είναι πραγματικά. Επίσης και η φιλοσοφία στην ίδια βάση στηρίζεται με την διαφορά ότι τα συμπεράσματά της είναι ευρύτερα και προχωράει δια της συνθέσεως των αντιλήψεων και ιδεών στην εξερεύνηση των αιτίων της εκπορεύσεως των κόσμων.

 

Η μυσταγωγική φιλοσοφία δέχεται ότι τα όργανα των αισθήσεων του ανθρώπου και τα όργανα της διανοήσεώς του είναι κατασκευασμένα από ουσίες του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ο άνθρωπος ζει με αποτέλεσμα τα όργανα αυτά μπορούν να αντιληφθούν παραστάσεις και αντιλήψεις ανάλογες των ουσιών αυτού του περιβάλλοντος. Συνεπώς η γνώση του ανθρώπου είναι σχετική προς τις λειτουργίες του ουσιαστικού Είναι του περιβάλλοντός του. Η γνώση αυτή, με βάση τον νόμο της αναλογικότητας, μπορεί μεν να φθάσει στον σχηματισμό εννοιών άλλων κόσμων όμως ουδέποτε μπορεί να φθάσει στην αντίληψη του ουσιαστικού αιτίου της δημιουργίας και της εξ αυτού διάπλαση και διαμόρφωση των κόσμων.

 

Η μυσταγωγική φιλοσοφία αρνείται να δεχθεί ότι το Άπειρος κατόρθωσε να διαπλάσει νοητικά όντα μόνο στον πλανήτη Γη. Η αντίληψη ότι μόνο στη γη υπάρχουν νοητικά όντα θεωρείται από την μυσταγωγική φιλοσοφία ως άποψη που μόνον περιορισμένες αντιλήψεως διάνοιες μπορούν να ισχυρισθούν. Συνεπώς θεωρεί ως βέβαιο ότι υπάρχουν νοητικά όντα ανάλογα προς αυτά της Γης αλλά και υπέρτερα αυτών ευρισκόμενα σε κόσμους αναλόγου προς αυτά περιβάλλοντος.

 

Ιδεες εξ αντικειμένου και Ιδεες υποκειμενι­κές.

Οι σχη­μα­τιζόμενες στην διάνοια ιδέες μπορούν να χωρι­σθούν σε δύο κα­τηγορίες: στις εξ αντικειμένου ιδέες και στις υποκει­μενικές ιδέες. Οι εξ αντικειμένου ιδέες είναι πρωτογενείς ενώ οι υποκειμενικές ιδέες είναι δευτερογενείς ιδέες.

 

Για να σχηματισθεί εξ αντικειμένου ιδέα πρέ­πει αυτή να αναφέρεται στον σχήμα του αντικειμέ­νου ή στην μορφή του. Το σχήμα και η μορφή προσδιορί­ζεται και διακρίνεται από τον αριθμό των γραμμών. Η μορφή έχει ως επιπλέον δυνατότητα το ότι μπορεί να αποτε­λείται από πολλά σχήματα. Κάθε σχήμα μπορεί να έχει περισσότερες γω­νίες ενώ μια γωνία ορισμένες γραμμές. Οι σχέσεις αυτές μας οδηγούν στο να κατα­νοή­σουμε ότι κάθε εξ αντικειμένου ιδέα διαφέρει από τις άλλες επίσης εξ αντικειμένου ιδέες. Αυτό δεί­χνει ότι κάθε ιδέα είναι ειδικός αριθμός. Οι ιδέες ως αριθμοί ακο­λουθούν την αύ­ξηση της κλίμακας των αριθμών και αυτό αποτελεί κατα­φανή απόδειξη ότι οι ιδέες επεκτείνονται απείρως (χωρίς τέρμα) όπως οι αριθμοί επεκτείνο­νται χωρίς τέρμα.

 

Οι υποκειμενικές ιδέες προκύπτουν από τις εξ αντι­κειμένου ιδέες και επε­κτείνονται και αυτές απεί­ρως εφ’ όσον βασίζονται επί στερεών εξ αντικει­μένου ιδεών. Αν δεν βασίζονται επί στερεών εξ αντικειμένου ιδεών τότε είναι ψευδείς ιδέες και υπόκει­νται σε φθορά. Επίσης όταν μια ιδέα αναφέρεται σε πράγμα της Φύσεως ή σε σχέσεις αυτού του πράγματος προς άλλα πράγματα της Φύσεως τότε είναι αληθείς ιδέα, άλλως είναι ψευδής ιδέα.

 

Η σύνθεση των ιδεών σε έννοιες και σε γνώσεις εξαρτάται από τις εξ αντικειμένου ιδέες και δια της αναγωγής φθάνει στον σχηματισμό των θεωριών. Συνεπώς όταν η λειτουργία των αισθήσεων και της διανοήσεως είναι φυσιολογική τότε και η αναγωγή των σκέψεων φθάνει σε θετικά αποτελέσματα.

 

Υπάρχουν νοητικά όντα τα οποία έχουν την ικανότητα (που προέρχεται από την φύση τους) να διεισδύουν δια των ακτίνων της νοήσεώς τους εκεί όπου η δημιουργία ακόμα συνεχίζεται με αποτέλεσμα να σχηματίζουν άμεση αντίληψη του τελουμένου έργου της θείας δημιουργίας. Όπως το Άπειρο συνέχεται από κόσμους και κάθε κόσμος έχει άμεση ή έμμεση σχέση με τους άλλους κόσμους, έτσι και τα όντα των κόσμων αυτών έχουν άμεση ή έμμεση σχέση μεταξύ τους. αποτέλεσμα αυτού είναι τα όντα της Γης να γίνονται δέκτες ιδεών άλλων όντων υπέρτερων ευρισκομένων σε υπέρτερους κόσμους. Σε αυτήν την επίδραση βασίζεται η μυσταγωγική φιλοσοφία προκειμένου να εξερευνήσει τον σχηματισμό των ιδεών σχετικά με την κοσμογονία και σ’ αυτό διαφέρει από την επιστήμη και τις κοινές φιλοσοφικές θεωρίες.

 

 Πέραν αυτών υπάρχουν και οι ιδέες οι οποίες αφορούν ηθικές αρχές όπως η περί ελευθερίας, η περί δικαιοσύνης κλπ.

 

«Τύποι» των ιδεών ή το «εν δυνάμει Είναι» των ιδεών.

Ορισμένοι θεώρησαν ότι ο Πλάτων υποστήριξε την άποψη ότι οι Ιδέες προϋπήρξαν των πραγμάτων της Φύσεως. Ο Πλά­των, ο οποίος πα­ρερ­μηνεύθηκε σ’ αυτό το θέμα, λέγει ότι «των πραγμά­των της φύσεως προϋπήρξαν οι τυποι των ιδεών» και όχι οι «εν ενεργεία» ιδέες. Τύποι των ιδεών εί­ναι το ανεκδήλωτο Είναι των ιδεών (ή άλλως το «εν δυνάμει Είναι» των ιδεών) δηλαδή οι ιδέες σε ανεκδήλωτη (ή άλλως σε δυναμική) κατά­σταση και όχι αυτές καθ’ αυτές οι ιδέες. Οι τύποι των ιδεών προϋπήρξαν των πραγ­μάτων της Φύσεως και όχι οι εκδηλωμένες (εν ενεργεία) ιδέες. Γιατί οι μεν τύποι των ιδεών, ως ανεκδήλωτες (εν δυνάμει) ιδέες εντός των ουσιών δεν έχουν ούτε γνωστική ούτε συνειδητή ιδιό­τητα και κατά αυτό το σημείο διαφέρουν προς τις εκδηλωμένες (εν ενεργεία) ιδέες του νοητικού αυτών οι οποίες έχουν και γνωστική και συνειδητή ιδιότητα. Συνεπώς οι Ιδέες δεν προϋπήρ­ξαν των πραγμά­των της Φύσεως γιατί δεν εί­ναι δυνα­τόν να γίνει και πα­ραμείνει Ιδέα που να μην αναφέ­ρεται σε πράγμα της Φύσης ή σε σχέσεις αυτού του πράγματος προς άλλα πράγματα της Φύσεως.

 

Ο Πλάτων, ως μύστης, ομίλησε επίσης και περί καθαρής γνώσεως και αναμνήσεως των ιδεών. Αυτό σημαίνει ότι ο Πλάτων δεχότανε όχι μόνον την ύπαρξη των ψυχών αλλά και την εξέ­λιξή τους δια των ενσωματώσεων σε διαφόρους οργανισμούς. Συνεπώς η μεν καθαρή γνώση αναφέρεται στις σχέσεις των ψυ­χών προς άλλες θειότερες, από πλευράς γνώσεων, ψυχές από τις οποίες προέρχονται αυτές οι γνώσεις ενώ η ανάμνηση των ιδεών αναφέρεται σε προγενέστερες ενσαρκώσεις.

 

Στην ουσία της Φύσεως οι εκδηλωμένες (εν ενεργεία) δυνά­μεις υπήρξαν σε δυναμική (ανεκδήλωτη) κατάσταση  προ της δια­πλάσεως της Φύσεως σε μορφές. Η μεταφορά αυτών των δυνά­μεων από την ανεκδήλωτη (εν δυνάμει) κατάσταση στην εκδηλω­μένη (εν ενεργεία) κατάσταση εμφανίζει τις λειτουργίες και τις με­ταμορφώσεις των κόσμων που διαπλάστηκαν και είναι η αιτία των ανελίξεων των κόσμων. Μέσα στην ουσία της Φύσεως υπάρχουν άπειροι και ατελεύτητοι δυνάμεις οι οποίες θα εκδηλώνονται ατε­λεύτητα στο άπειρο χρόνο. Αντίστοιχα και οι τύποι των ιδεών είναι άπειροι και ατελεύτητοι με αποτέλεσμα και οι ιδέες που θα εκδη­λωθούν στο άπειρο χρόνο να είναι ατελεύτητες. Αυτό αποτελεί το θείο μυστικό των ουσιών της Φύσεως το οποίο τις χαρακτηρίζει αϊδιες και ατελεύτητες στις εκδηλώσεις τους.

 

Το ιδεολογικό περιεχομενο της Ψυχή

Ψυχή είναι η φυσική εκείνη εμφάνιση η οποία έχει αφ’ εαυ­τής την δύ­ναμη της νόησης, είναι το πραγμα­τικό Ον το οποίο έχει δική του έννοια περί της ύπαρ­ξής του, είναι τέλος η Συνείδηση αφού Ψυχή και Συ­νείδηση είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ πρέπει να ση­μειω­θεί ότι εκείνο που ελέγχει τις σκέψεις και τις πρά­ξεις μας όταν αυτές δημιουρ­γούν για μας τους ίδιους ή για τους άλλους θλίψεις, πίκρες, δοκιμασίες κλπ δεν είναι η Συνείδηση αλλά αυτό που γίνεται μέσα στην Συνεί­δηση, από τη λει­τουργία της Συνεί­δησης και σύμφωνα με το ποσό των ιδεών που υπάρχουν στην συνείδηση δηλ. στην ουσία της ψυχής.

 

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί και πάλι ότι οι ιδέες (οι οποίες αποτελούν το γνωσιολογικό πε­ριε­χόμενο της συνείδησης) είναι αυτές που ελέγ­χουν τις πράξεις μας όταν αυ­τές αναφέρονται σε γε­γονότα μη φυσικά και σε πρά­ξεις που αναι­ρούν τον πραγματικά εκπληρούμενο από την ψυχή σκοπό.

 

Η ουσία της ψυχής δεν είναι άσχετη με τις ου­σίες της φύσεως. Έγινε από τις ου­σίες της φύσεως και λειτουργεί στον κόσμο των ου­σιών της Φύσης. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Ψυχής, που τις δια­κρίνουμε με την έννοια των Ιδεών, έχουν άμεση σχέση προς τις ουσίες της Φύσης. Αν δια­χω­ρίσουμε την ουσία της Ψυχής από τις κοσμικές ου­σίες τότε γί­νεται ακατανόητη και η φύση της ψυχής και ο σκοπός τον οποίο πληροί η ψυχή με την δη­μιουργία των Ιδεών. Αν πάλι αποξενώ­σουμε τις Ιδέες της Ψυχής από την καθόλου λειτουργία της Φύσης και από την ανα­φορά τους προς τις λειτουρ­γίες αυτές τότε γίνεται ακατανόητη η έννοια των Ιδεών γιατί δεν θα είχαν αντικειμενικό σκοπό αφού ο αντικειμενικός τους σκο­πός θα ήταν έξω από την ουσία της Φύσεως και τις λει­τουργίες της. Στην περίπτωση όμως αυτή θα έπρεπε ο άνθρωπος να μην έχει την τάση να επεκτείνει τις Ιδέες του αλλά να τις αποφεύγει και να απομονώ­νεται η δια­νόησή του παρατη­ρούσα πάντοτε προς το εσωτε­ρικό της δη­λαδή προς την ψυχή από την οποία εκπορεύτηκε η διανόηση.

 

Οι Ιδέες της Ψυχής αποτελούν την βάση της γνώσεως των κόσμων και των μορφών τους ως και για την λειτουργία των φυσικών νόμων. Με την γνώση αυτήν οι ψυχικές δυνάμεις εκτείνονται σε ενέργειες και με αυτές συλλαμβάνουν τα πρότυπα της λειτουργίας των φυ­σικών νόμων που αποτελούν τις βάσεις της δημιουργίας των πνευματικών Νόμων δηλαδή εκείνα τα πρότυπα που πληρούν τους σκοπούς της δημιουργίας. Συνεπώς η ψυχή χωρίς το ιδεολο­γικό αυτής πε­ριεχό­μενο δεν μπορεί να κατανοήσει τον πε­ριβάλλο­ντα αυτήν κόσμο ούτε μπορεί να προαχθεί και εξελιχθεί. Επίσης το ιδεολο­γικό Είναι της Ψυχής ουδέ­ποτε χάνεται αφού ότι γίνεται στην φύση δεν μπο­ρεί να χάσει το Είναι του και οι δημιουργούμε­νες νέες ιδέες έχουν ως βάσεις τους τις προγενέστερες ιδέες. Οι βά­σεις αυτές των ιδεών ουδέ­ποτε ανατρέ­πο­νται γιατί σε ενάντια περίπτωση θα ανατρεπότανε το όλο. Η ψυχή μας είναι συνέχεια των γεγονότων της ουσίας της ψυ­χής, τον ρου της οποίας στον άπειρο χρόνο τίποτε δεν μπορεί να ανακόψει.

 

Πως εμπλουτιζεται το ιδεολογικο περιεχομενο της ψυχης.

Η διάνοια είναι η περιφέρεια της ψυχής δηλαδή είναι μέρος της ψυχής. Οι ιδέες οι οποίες σχηματίστηκαν στην διάνοια αν εί­ναι αληθείς ιδέες προκαλούν την εκδήλωση των αντιστοίχων Τύ­πων των ιδεών δηλαδή την εκδήλωση στο «εν ενεργεία Είναι» των «εν δυνάμει Είναι» ιδεών που υπάρχουν στην ουσία της ψυχής, με αποτέλεσμα τον εμπλουτισμό του ιδεολογικού Είναι της ψυχής.

 

Το «εν δυνάμει Είναι» σημαίνει εκείνο που βρίσκεται σε ανεκδήλωτη κατάσταση. Το «εν ενεργεία Είναι» σημαίνει εκείνο που βρίσκεται σε εκδηλωμένη κατάσταση.

 

Οι ιδέες οι οποίες εκδηλώθηκαν στην ουσία της ψυχής αποτελούν τις αθάνατες Ιδέες([1]) της Ψυχής και αποτελούν δυνά­μεις της ψυχής. Οι αθάνατες Ιδέες δεν χάνονται με τον θάνατο του οργανισμού και στην νέα του ενσάρκωση ο άνθρωπος έχει ως βάση της περαιτέρω προόδου του αυτές τις αθάνατες Ιδέες.

 

Η ανάπτυξη αληθών ιδεών

Ο μύστης για δημιουργήσει αληθείς ιδέες πρέ­πει να βελτιώ­σει την ψυχή του κατάσταση και να απαλλαγεί από τα πάθη εκείνα που του δη­μιούρ­γησε η μη φυσική του ζωή και το σκοτεινό περι­βάλλων στο οποίο ζει. Οι μεμυημένοι στις αλήθειες της φύσης οφείλουν να γνω­ρίζουν ότι κανένας δεν κατόρθωσε να υπερβεί τα όρια που χωρίζουν την αγνή πνευματική φύση από την αν­θρώ­πινη χωρίς να αποκαθαρθεί από τα πάθη του. Ο αποκαθαρμός της φύσης του μεμυημέ­νου από τα πάθη της ανθρώπι­νης φύσης θα αφήσει την διάνοιά του ελεύθερη και απόλυτη σε βαθμό ώστε να διεισδύσει στις εσωτε­ρικές λειτουργίες του πνεύμα­τος του οπότε απο­κτά ομαλές λειτουργίες και σχέσεις μεταξύ του πνεύμα­τός του και της εξωτερι­κής του διά­νοιας (δη­λαδή αποκτά την αυτο­γνωσία) ώστε να έρ­χονται στην διάνοιά του όλα τα γεγονότα και οι λει­τουργούντες νόμοι του πνεύματός του. τότε στην κα­τάσταση αυτή (δηλαδή της αυτογνωσίας) ο σχηματι­σμός στην διά­νοιά του των ιδεών εκ των αντικειμενι­κών παραστά­σεων βοηθείται από το πνεύμα του σε βαθμό ώστε οι ιδέες αυτές να έχουν διπλό αντικεί­μενο: α) εκείνο της εξωτερικής όψης που αποτελεί την πα­ράσταση στην αισθησιακή αντίληψη και β) εκείνο της εσωτερικής όψης που αποτελεί την έν­νοια των Νόμων με τους οποίους γίνεται η λειτουρ­γία του πνεύματος και οι σχέσεις του προς την ορ­γανική του φύση. Με τον τρόπο αυτό θα έχει το πνεύμα ως αντικείμενο έρευ­νας τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική όψη όλων των φαι­νομένων κάθε φύσης.

 

Ο μύστης για να βρίσκεται σε αρμονία προς τον χα­ρακτηρι­σμό του ως μύστου δεν πρέπει να πα­ραμελεί καμιά των δυο πη­γών γνώσης γιατί η πα­ρα­μέληση της μίας εξ αυτών καθιστά ανέ­φικτη την εξα­κρίβωση της αλή­θειας. Η μονομερής εξέταση της μίας ή της άλλης πηγής προς απόκτηση της γνώσης των αληθειών της φύσεως και του πνεύμα­τος τον προάγει όχι μόνον στο σχηματι­σμό πεπλα­νημένων ιδεών αλλά επιπλέον και στην δη­μιουργία δι’  αυτών πίστεως η οποία λαμβάνει την έννοια του πάθους.

 

Ο ουσιαστικά αμύητος που αγνοεί τους νό­μους της εσωτε­ρικής όψης της Φύσεως δεν μπο­ρεί να γνωρίζει ούτε τον σκοπό του ούτε τα μέσα εκείνα με τα οποία πληρούται αυτός ο σκοπός. Αμύητος ουσιαστικά είναι αυτός που είτε δεν έχει μυηθεί σε κάποιο μυσταγωγικό σκήνωμα είτε έχει μεν μυηθεί αλλά δεν κατάλαβε τίποτε και πιστεύει ότι τα μυσταγωγικά σκηνώματα έχουν προορισμό να προσφέρουν ελεημοσύνες ή να ασχολούνται με φθηνή “φιλοσοφία” που μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή γιατί το αντικείμενό της δεν σχετίζεται με την εξωτερική και εσωτερική όψη της Φύσεως

 

Όταν ο άνθρωπος γνωρίσει τους Νόμους του λειτουρ­γούντος πνεύμα­τος και την συνεργασία τους προς τους Νόμους της λει­τουργούσης ανθρώ­πι­νης φύ­σης,  όταν η διάνοιά του έλθει σε επαφή προς την ου­σία της ψυ­χής του, τότε το πνεύμα του καθίστα­ται αυ­τοσυνεί­δηση και ο άνθρωπος δικαι­ούται να ισχυρι­σθεί ότι απέκτησε το “γνώθι  σ’ αυτόν” . Ο σχηματι­σμός των Ιδεών του μύστου είναι διαφορε­τικός του σχηματι­σμού των Ιδεών του αμύ­ητου γιατί του μεν μύστου στηρίζεται στις εξωτερικές και εσω­τερι­κές λει­τουργίες των φαινομένων ενώ του αμύητου μόνον στις εξωτερι­κές εκδηλώ­σεις τους.

---

 

[1]  οι οποίες προς διάκριση γράφονται με το με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο (δηλαδή ως εξής: Ιδέες)

 

Η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ (ΝΑΓΟΥ)

Η Θεά του Κάλλους είναι μία από τας πλέον ζωηράς αλ­ληγορικάς παραστάσεις της Ελληνικής Θρησκείας. Αναφέρεται εις γεγονότα της δημιουργίας των μορφών της Φύσεως, της αν­θρωπίνης υπάρξεως και εις τας λειτουργίας του δρώντος υπε­ράνω ημών πνεύματος. Ότι αναφέρεται εις τους νόμους τούτους της Φύσεως θα διακρίνωμεν ευθύς ως εξετάσωμεν την γενεο­λογίαν της.

Η Αφροδίτη, κατά τας παραδόσεις των αρχαίων Ελλήνων ήτο θυγάτηρ του Ουρανού και της Θαλάσσης, του Ουρανού και της Ημέρας, του Κρόνου και της Ευρυνόμης, του Διός και της Διώνης. Επίσης ελέγετο, ότι προήλθεν εξ ωού περιστεράς, πε­σόντος εξ ουρανού εις την Γην. Κατά την πρώτην εκδοχήν εγεν­νήθη εκ του αφρού της θαλάσσης, όταν ερρίφθησαν εντός αυ­τής τα αποκοπέντα υπό της φοβεράς Άρπηος του Κρόνου μό­ρια της ανδρότητος του Ουρανού. Ευθύς μετά την γέννησίν της πλέουσα επί των κυμάτων εντός οστράκου, έφθασε το πρώτον εις Κύθηρα και έπειτα εις Κύπρον, όπου περιεποιούντο αυτήν ως τροφοί αι Ώραι.

Κατά τους αρχαίους μύστας τα αποκοπέντα μόρια της αν­δρότητος του Ουρανού συμβολίζουν σπερματικόν τύπον, ο οποίος μεταφερόμενος διά της ουσίας του αιθέρος εις την θά­λασσαν, αποκτά εκεί μορφήν. Ο Κρόνος εικονίζει τον Χρόνον και η Άρπη τα διά του Χρόνου εμφανιζόμενα σπέρματα του Ου­ρανού. Επίστευον, δηλαδή, ότι αι δυναμικαί ιδιότητες, αι προκα­λούσαι τηv σύστασιν των μορφών προέρχονται εκ των επιδρά­σεων του Ουρανού προς την Γην, και ότι αι επιδράσεις αύται δίδουν προς την ουσίαν της Γης, με την βοήθειαν του φωτός της ημέρας, τον τόνον να ενεργή κατά τρόπον .συντελούντα εις την διάπλασίν της και εις την κατά μέρος οργάνωσίν της εις μορφάς.

Η δημιουργική αύτη εργασία, κατά τους αρχαίους μύστας, εγένετο τη βοηθεία της ουσίας του αιθέρος. Πως όμως δεν γνωρίζομεν σήμερον. Ίσως τα κατερχόμενα εξ ουρανού προς την Γην κύματα του αιθέρος μίγνυνται με τα μη συναποτελέσα­ντα ακόμη μορφάς υλικά άτομα. Εκ της μίξεως δε επέρχεται η συνεργασία των, ή αν τούτο δεν γίνεται, τα εξ Ουρανού κύματα επιδρούν κατά τοιούτον τρόπον επί του υπάρχοντος μεταξύ των υλικών ατόμων αιθέρος ώστε να τον εξαναγκάζουν εις ωρισμέ­νας ενεργείας, συντρεχούσας την συγκρότησιν των μορφών. Τα εξ ουρανού προερχόμενα κύματα είναι διαφόρου εντάσεως. Είναι ανάλογα προς την θέσιν και την κίνησιν των διαφόρων σωμάτων του πλανητικού μας συστήματος, τα οποία κινούνται συνεχώς. Επί πλέον ο αιθήρ ο οποίος συνδέει τα άτομα της ύλης, δεν ενεργεί εις εκάστη μορφήν με την ιδίαν έντασιν και τον ίδιον τρόπον. Διά τον λόγον αυτόν χωρίζεται και διακρίνεται η ειδικότης των μορφών, ο ατομικός των τύπος, ο διαιωνιζόμενος και εξελισσόμενος εις την Φύσιν. Τον ατομικόν τούτον μορφικόν τύπον συμβολίζει η Θεά του Κάλλους. Ο συμβολιζόμενος υπό της Θεάς Αφροδίτης τύπος των μορφών είναι εκείνο το οποίον διακρίνομεν εις τους διαιωνιστι­κούς πυρήνες και ειδικότερον εκείνο το οποίον συνδέει τα υλικά στοιχεία, τα αποτελούντα αυτάς. Δεν είναι όμως το πρωταρχι­κόν πυρ, το αλληγορούμενον υπό του Θεού Διός, αλλά μία από τας θαυμασιωτέρας εμφανίσεις του.

Ετέρα εμφάνισις του πρωταρχικού πυρός είναι η μετά των υλικών στοιχείων επαφή του, εκ της οποίας έρχεται εις το Είναι του το υλικόν πυρ, το αλληγορούμενον υπό του Θεού Ηφαί­στου, συζύγου της Θεάς του Κάλλους.

Κατά τας δοξασίας των αρχαίων μυστών, όλαι αι αλλοιώ­σεις των μορφικών πλασμάτων και οι μετασχηματισμοί των στοιχείων τα οποία αποτελούν αυτά, οφείλονται κυρίως εις τας δύο διαφορετικάς από απόψεως ενεργείας, εμφανίσεις του πρωταρχικού πυρός, τας αλληγορουμένας υπό των Θεών Ηφαίστου και Αφροδίτης. Τούτο δε καταφαίνεται εάν προσέξω­μεν τας αλληγορίας των Θεών Διός, Ήρας, Ηφαίστου, Άρεως, Αφροδίτης και των τέκνων της, Έρωτος και Αρμονίας.

Η συνεργασία του Θεού Διός, πρωταρχικού πυρός, και της Θεάς Ήρας, υλικής ουσίας, έχει ως αποτέλεσμα τα υλικόν πυρ, τον Θεόν Ήφαιστον και την παραγομένην κίνησιν, τον Θεόν Άρην. Ακολούθως η συνεργασία της κινήσεως, του Θεού Άρεως, και του τύπου των μορφών, της Θεάς ‘Αφροδίτης, δη­μιουργεί τα τέκνα των Έρωτα και Αρμονίαν. Τα δύο αυτά τέκνα των Θεών έρχονται εις το Είναι των εκ της αδιαχωρίστου πλέον ενώσεως της κινήσεως και του μορφικού τύπου, ή καλλίτερον, εκ της ενεργείας του τύπου των μορφών και της κινήσεως των υλικών στοιχείων, των συντρεχόντων εις την δημιουργίαν της υλικής μορφής.  Δια την επίτευξιν των μεγάλων τούτων αποτελεσμάτων της Θεάς Αφροδίτης και του Θεού Άρεως τα μέγισται υποβοηθεί ο Θεός Ήφαιστος δια της ισχύος του. Περιβάλλει αμφοτέρους τους Θεούς με το χρυσούν του δίκτυον το οποίον αλληγορεί, ότι μετά την εκδήλωσιν του υλικού πυρός ουδέποτε θα επέλθει χωρισμός μεταξύ του τύπου των μορφών και της κινήσεως των υλικών στοιχείων. Αντιθέτως τα δύο ταύτα αμοιβαίως θα εξελίσ­σωνται εις Θειοτέρας ενεργείας και θα δημιουργούν τελειοτέ­ρους κόσμους.

Τα ανωτέρω εικάζομεν και εκ σωζομένου αποσπάσματος ύμνου των Ορφικών προς την Θεάν του Κάλλους, ο οποίος λέ­γει: «πάντα γαρ εκθέσεν έστιν, υποζεύξατο δε κόσμον και κρα­τείς τρισσών Μοιρών γέννος δε πάντα, όσα τ’ εν Ουρανώ έστι και εν γαίη πολυκάρπω εν πόντω τε βυθώ τε, σεμνή βάκχοιο πάρεδρε».[1]

Και ο Αισχύλος εις τας «Δαναΐδας» του λέγει περί της Θεάς του Κάλλους τα εξής: «Ερά μεν αγνός ουρανός τρώσαι χθόνα. Ερως δε γαίαν λαμβάνειν γάμου τυχείν, όμβρος, δ’ απ’ ευναέντος ουρανού πεσών, έκυσε γαίαν, η δε τίκτεται βροτοίς, μήλων τε βοσκός και βίον Δημήτριον.[2]

Η Θεά του Κάλλους, κατ’ άλλην παράδοσιν, προήλθεν εξ ωού περιστεράς, πεσόντος εξ ουρανού εις την Γην. Κατά τους αρχαίους μύστας το ωόν της περιστεράς συμ­βολίζει ακτίνα αγνού φωτός η οποία εισχωρήσασα εις την λει­τουργίαν της ψυχής των όντων και συνδυασθείσα με τας ιδικάς της δυνάμεις, επέτυχε την δημιουργίαν του τύπου του ανθρωπί­νου οργανισμού. Διά της ακτίνος του φωτός τούτου η ψυχή κα­τώρθωσε vα φέρη περισσότερον προς τον οργανιομόν τας δυ­νάμεις της, αι οποίαι διεμόρφωοαν τα κέντρα της νοήσεως, τα συντελέσαντα εις την διάπλασιν των αισθήσεων. Τώρα ποία είναι τα κύματα του ουρανίου φωτός, τα οποία έφερον το δώρον τούτο προς την ψυχήν της Γης, δια να δυνηθή να εμφανίση εαυτήν εις την εις την ανθρωπίνην μορφήν, και να εξωτερικεύση τας θαυμασίας ιδιότητας του πλέον διανοουμένου όντος της Φύσεως; Τούτο δεν το γνωρίζω. Εάν όμως συνδυά­σωμεν τα νοήματα της ερμηνευθείσης εν αρχή γενεαλογίας, με τα νοήματα της παρούσης, ακοπώτερον θα κατανοήσωμεν την έννοιαν, την οποίαν έχουν επί της ανθρωπίνης υπάρξεως οι Θεοί Άρης και Ήφαιστος, ως και την έννοιαν της συνεργασίας των μετά της Θεάς του Κάλλους. Η τοιαύτη δε κατανόησις θα μας προαγάγη προς σαφή διάγνωσιν του ρόλου, τον οποίον υποδύονται επί της ανθρωπίνης μορφής τα τέκνα της Θεάς του Κάλλους και του Θεού Άρεως, ο Έρως και η Αρμονία.

Η Αφροδίτη, κατά την Ελληνικήν παράδοσιν, είναι και θυ­γάτηρ του Θεού Διός και της Νύμφης Διώνης. Η αλληγορία της παραδόσεως ταύτης αναφέρεται εις τον πνευματικόν κόσμον, διότι περιγράφει, την Φύσιν των Θεών και τας σχέσεις των προς τας νύμφας, ψυχάς της Γης. Προ παντός εικονίζει τα έργον του μεταμορφουμένου Θεού του Ολύμπου Διός, το αναφερόμενον εις τας προσπαθείας του, όπως δώση προς την ψυχήν της Γης το φώς δια να ελευθερωθή εκ του σκό­τους του Άδου. Τούτο προσεπάθουν να κατανοήσουν καλώς οι Έλληνες μύσται. Διότι άνευ της γνώσεως των υπό της γενεαλογίας ταύ­της εικονιζομένων καθίστατο αδύνατος η κατανόησις της τύχης της ανθρωπίνης ψυχής πέραν του ανθρωπίνου κόσμου. Αλλ’ ίνα η κατανόησίς των συντελεσθή πλήρως έδει οι μύσται να μά­θουν πρότερον σαφώς την όλην λειτουργίαν της ανθρωπίνης ψυχής επί του ανθρωπίνου οργανισμού, και να διακρίνουν τας τάσεις και προσπαθείας της, όπως ελευθερωθή του ανθρωπί­νου περιβάλλοντος.

Την πραγματικήν σημασίαν των εικονιζομένην υπό της Θεάς του Κάλλους εν τη γενεαλογία ταύτη μαντεύομεν μόνον. Διότι διά να κατανοήση τις την έννοιάν των, θα απητείτο μακρά και εμπεριστατωμένη μύησις την οποίαν θα έπρεπε να καθοδη­γούν πεφωτισμένοι Ιεροφάνται των αληθειών της Φύσεως.

Το τέκνον του Θεού Διός και της νύμφης Διώνης είναι προωρισμένον να κατανοηθή μόνον υπό των ανθρώπων εκεί­νων, οι οποίοι προσήγγισαν και διέγνωσαν τας λειτουργίας της πνευματικής Φύσεως και τας σχέσεις της προς τον διέποντα τους κόσμους Θεόν. Γνωρίζομεν όμως όλοι μας, ότι η Θεά του Κάλλους είναι η πρόγονος του Θεού Διονύσου, είναι η μήτηρ της Νύμφης Αρμονίας, συζύγου του βασιλέως Κάδμου του εικο­νίζοντος εν τη Ελληνική παραδόσει το Φως του Ηλίου, συνεπεία του οποίου ενεργεί ο νοητικός ανθρώπινος κόσμος και ευρίσκει η ψυχή του φυσικού κόσμου την οδόν των ατελευτήτων μετα­μορφώσεών της.

Η Θεά Αφροδίτη ηνωμένη μετά του Άρεως, και περιβε­βλημένη μετ’ αυτού υπό του χρυσού δικτύου του Θεού Ήφαί­στου, ου μόνον φανερώνει την δημιουργίαν της πνευματικής ατομικότητος, αλλά και την εσαεί αναλλοίωτον διατήρησίν της εις τον άπειρον κόσμον εικονίζει το θεμέλιον επί του οποίου στηρίζονται αι μεταμορφώσεις του πνεύματος εις τον άπειρον χρόνον, δυνάμει των οποίων και η νόησις και η συναισθηματι­κότης του εντείνονται. Το τέκνον της Θεάς Αφροδίτης και του Θεού Άρεως, ο Έρως, ο επί του πνευματικού επιπέδου ενεργών, αποτελεί την θαυμαοιωτέραν εικόνα του ανελισσομένου νοητικού κόσμου, του καθισταμένου ολονέν Θειοτέρου, αλλά και το εξασφαλiζον μέσον της άνευ τέρματος προόδου του πνεύματος της Φύσεως.

Η Θεά Αφροδίτη απέκτησε και άλλο περίλαμπρον τέκνον μετά του Θεού του πνεύματος Ερμού, τον Ερμαφρόδιτον. Η έννοια του Ερμαφροδίτου βεβαίως δεν είναι εκείνη, την οποίαν διακρίνομεν εις τας ανωμάλους ενεργείας της ζωϊκής Φύσεως, αλλ’ άλλη, αναφερομένη εις τας εκδηλώσεις του προαχθέντος ανθρωπίνου πνεύματος. Η συγκέντρωσις των ιδιοτήτων του άρρενος και του θήλεος εις μίαν ανθρωπίνην ή πνευματικήν προσωπικότητα, είναι ίσως η απαρχή της αποθεώσεως.

Ανέφερα τα περί της Θεάς του Κάλλους με την πεποίθη­σιν, ότι υπάρχουν αλήθειαι, τας οποίας πρέπει οι ελευθέρως σκεπτόμενοι να ερευνήσουν. Η δε τοιαύτη έρευνα, έχω την βε­βαιότητα, ότι θα αποδώση μέγιστα ωφελήματα, ου μόνον θα μας δημιουργήση την σκέψιν ν’ απονείμωμεν την προσήκουσαν ευλάβειαν προς τους γίγαντας του αρχαίου Ελληνικού πνεύμα­τος, οι οποίοι έφεραν τόσον επιτυχώς Θείας γνώσεις περί Φύ­σεως και πνεύματος εις την επιφάνειαν της ανθρωπίνης σκέ­ψεως, αλλά και θα μας ωθήση να χωρήσωμεν εις το επίπεδον της διανοήσεως των προγόνων μας.

Τα μεγαλουργήματα του ανθρωπίνου πνεύματος δεν πρέπει να μας αφήνουν ασυγκίνητους, διότι αυτά και μόνα εξα­σφαλίζουν την πρόοδον του πνεύματος ημών και μας ωθούν εις την οδόν της γαλήνης και της ευδαιμονίας.

Δημοσιεύθηκε εις το περιοδικό «Πυθαγόρας» το 1930

---

[1] «Διότι όλα από σε προέρχονται, όλον δε τον κόσμον υπήγαγες υπό τον ζυγόν σου και είσαι κυρίαρχος των τριών Μοιρών, εγέννας δε όλα, και όσα είναι εις τον ουρανόν και εις την πολύκαρπον Γην, και εις την θάλασσαν και εις τον βυθόν, σεμνή πάρεδρε του Βάκχου».

[2] «Επιθυμεί μεν ο αγνός (καθαρός) αιθήρ να γονιμοποιήση την Γην, επιθυμία δε την Γην καταλαμβάνει να τύχη του γάμου. Όμβρος δε από του ερώντος Ουρανού πεσών κατέστησε την Γην καρποφόρον. Αύτη δε γεννά εις τους θνητούς βοσκάς προβάτων και βίον της Δήμητρος (σιτηρά)».