ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

ΠΕΡΙ ΙΔΕΩΝ

Posted by lykofron στο 27/10/2009

Η ΨΥΧΗ ερχόμενη στο Είναι της από τις ου­σίες της Φύσεως αποτελεί την εμφανίσει του νοη­τικού Σταθ­μού της Φύσης. Τον σταθμό αυτόν τον διαδέ­χο­νται άπειροι σταθμοί. Τους σταθμούς αυτούς τους δια­κρί­νουμε: α) στην επέκταση της δημιουρ­γίας των Ιδεών που είναι τα χαρακτηριστικά ιδιώ­ματα της ψυ­χής και β) στον άπειρο και ατελεύτητο πολλαπλασια­σμό τους. 

Το πνεύμα προ της διαμόρφωσης των κό­σμων υπήρχε σε δυναμική μόνον κατάσταση στην αΐδια ου­σία από την οποία έγι­ναν οι κόσμοι δη­λαδή δεν είχε καμιά από τις ιδιότητες με τις οποίες το γνωρίζουμε. Το πνεύμα προ του σχηματισμού των ορ­γανισμών δια των οποίων εμφανίζε­ται στον Φυ­σικό κόσμο δεν είχε ούτε νοητικό ούτε συναισθη­ματικό Είναι αλλά απέκτησε Νοη­τικό και Συναισθη­ματικό Είναι μέσω των μορφών με τις οποίες συλ­λειτούρ­γησε και μέσω των οποίων ήλθε σ΄ επαφή με τα καθό­λου γεγο­νότα της Φύσης. Τέλος το πνεύμα δεν ήταν δυ­νατόν χω­ρίς όργανα και αισθη­σιακό σύστημα να αποκτήσει Ιδεο­λογικό Είναι γιατί το ιδεολογικό Είναι γίνεται από τις σχηματισμέ­νες ιδέες και ο σχη­ματισμός των ιδεών δεν δύναται να γίνει χω­ρίς αι­σθησιακά όργανα. Συ­νεπώς το Ιδεολο­γικό και Συναισθηματικό Είναι γίνονται στην ουσία της ψυχής μόνον με τα όρ­γανα των αι­σθή­σεων.

Τα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ είναι ψυχικά γεγονότα του περιεχομένου της συνειδήσεως και εκδηλώνονται ως ευαρέσκεια ή δυσαρέσκεια σε διαφόρους βαθμούς εντάσεως και γενικότερα είναι η όλη ψυχική κατάσταση ή εκδήλωση η δημιουργούμενη εκ του εκάστοτε καθολικού περιεχομένου του ψυχικού βίου. Τα συναισθήματα εκδηλώνονται εκ της ανθρώπινης ψυχής, κάθε ψυχής μπορώ να ισχυρισθώ. Οι ψυχικές δυνάμεις για να εκδηλώνονται πρέπει να λαμβάνουν έννοια γνωστική, γιατί χωρίς αυτήν την έννοια δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν συναισθήματα εν ενεργεία. Ποτέ στην ανθρώπινη φύσει δεν δύναται να υπάρξει και ενεργεί συναίσθημα χωρίς περιεχόμενο γνωστικής ιδιότητος, αδιάφορο αν η γνωστική του ιδιότητα είναι φωτεινή ή όχι. Δια να κατανοηθεί αυτό αρκεί να πούμε ότι τα συναισθήματα χωρίς την γνωστική τους ιδιότητα δεν μπορούν να γίνουν γνωστά ως συναισθήματα ούτε μπορούμε να υπαγάγουμε τα συναισθήματα στην κατηγορία των ιδεών, γιατί τότε δεν θα ελάμβαναν διαφορετική ονομασία των ιδεών. Θα είχαμε τότε μόνον ιδέας και σύνθεση αυτών σε γνώσεις και όχι συγκεκριμένη κατηγορία συναισθημάτων ως επίσης και αισθημάτων τα οποία επίσης οφείλουμε να διακρίνομε αυτών και περί του πως αυτά γίνονται και έρχονται εις το Είναι αυτών. (παραδείγματα συναισθημάτων: χαρά-λύπη, φόβος–αφοβία, αισιοδοξία-απαισιοδοξία κλπ σε όλους τους βαθμούς εντάσεώς τους).

Οι ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ είναι δυνάμεις του πνεύματος οι οποίες βρίσκονται σε δυναμική κατά­σταση και ενεργοποιούνται όταν το πνεύμα λειτουρ­γεί σε συνδυασμό με συγκροτημένα όργανα όπως εί­ναι το σύνολο του οργανι­σμού των όντων ανεξάρτητα από τον βαθμό εξέλιξης του οργανι­σμού στην οντολο­γική κλίμακα. Για περισσότερες πληροφορίες ιδέ και στο θέμα 25 «οι πέντε αισθήσεις»

Τι είναι ιδέες.

Όπως οι Νόμοι της Φύσεως είναι δυναμικές εκ­δηλώ­σεις των ουσιών της μη νοητικής φύσεως έτσι και οι ιδέες είναι δυνάμεις της ψυχής και Νό­μοι της νοητι­κής πνευματικής φύσης. Όπως εκ των λειτουρ­γούντων Νόμων της μη νοητικής φύσεως εξαρτάται η προαγωγή και η εξέλιξη των ουσιών της μη νοητικής φύσεως έτσι και εκ των Ιδεών (δηλαδή εκ του ιδεολο­γικού Είναι της ψυχής) εξαρτάται η προαγωγή και εξέλιξη της ψυ­χής. Συνεπώς οι ιδέες είναι ψυχικές δυνάμεις οι οποίες εκδηλώνονται από την ουσία της ψυχής του όντος και είναι αποτέλεσμα της επαφής του με τις κα­θόλου μορφές του περιβάλλοντός του. Η επαφή αυτή γίνεται με την βοήθεια του οργανισμού του όντος και ο σχηματισμός των ιδεών στην ουσία της ψυχής γίνεται με την βοήθεια της διανοίας του.

Ο σχηματισμός των ιδεών.

Ο σχηματισμός των ιδεών και η σύνθεση αυτών σε έννοιες προκύπτει από την αντικειμενική ύπαρξη των πραγμάτων. Όργανο προς σχηματισμό των ιδεών, όπως είδαμε, είναι η διάνοια του ανθρώπου, η οποία λαμβάνει πληροφορίες δια του αισθησιακού συστήματος. Συνεπώς ο σχηματισμός των ιδεών βασίζεται στο αισθησιακό σύστημα και στην διάνοια και δεν υπάρχει άλλο μέσο για τον σχηματισμό των ιδεών. Η σύνθεση των ιδεών σε έννοιες και γνώσεις βασίζεται στις εξ αντικειμένου ιδέες και δια της αναγωγής των σκέψεων φθάνει στον σχηματισμό των θεωριών. Εφόσον η λειτουργία των αισθήσεων και της διανοίας είναι φυσιολογική τότε η αναγωγή των σκέψεων φθάνει σε θετικά αποτελέσματα. Η επιστήμη λειτουργεί κατά παρόμοιο τρόπο, γι’ αυτό και τα επιστημονικά συμπεράσματά της από γνωστικής απόψεως είναι πραγματικά. Επίσης και η φιλοσοφία στην ίδια βάση στηρίζεται με την διαφορά ότι τα συμπεράσματά της είναι ευρύτερα και προχωράει δια της συνθέσεως των αντιλήψεων και ιδεών στην εξερεύνηση των αιτίων της εκπορεύσεως των κόσμων.

Η μυσταγωγική φιλοσοφία δέχεται ότι τα όργανα των αισθήσεων του ανθρώπου και τα όργανα της διανοήσεώς του είναι κατασκευασμένα από ουσίες του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ο άνθρωπος ζει με αποτέλεσμα τα όργανα αυτά μπορούν να αντιληφθούν παραστάσεις και αντιλήψεις ανάλογες των ουσιών αυτού του περιβάλλοντος. Συνεπώς η γνώση του ανθρώπου είναι σχετική προς τις λειτουργίες του ουσιαστικού Είναι του περιβάλλοντός του. Η γνώση αυτή, με βάση τον νόμο της αναλογικότητας, μπορεί μεν να φθάσει στον σχηματισμό εννοιών άλλων κόσμων όμως ουδέποτε μπορεί να φθάσει στην αντίληψη του ουσιαστικού αιτίου της δημιουργίας και της εξ αυτού διάπλαση και διαμόρφωση των κόσμων.

Η μυσταγωγική φιλοσοφία αρνείται να δεχθεί ότι το Άπειρος κατόρθωσε να διαπλάσει νοητικά όντα μόνο στον πλανήτη Γη. Η αντίληψη ότι μόνο στη γη υπάρχουν νοητικά όντα θεωρείται από την μυσταγωγική φιλοσοφία ως άποψη που μόνον περιορισμένες αντιλήψεως διάνοιες μπορούν να ισχυρισθούν. Συνεπώς θεωρεί ως βέβαιο ότι υπάρχουν νοητικά όντα ανάλογα προς αυτά της Γης αλλά και υπέρτερα αυτών ευρισκόμενα σε κόσμους αναλόγου προς αυτά περιβάλλοντος.

Ιδεες εξ αντικειμένου και Ιδεες υποκειμενι­κές.

Οι σχη­μα­τιζόμενες στην διάνοια ιδέες μπορούν να χωρι­σθούν σε δύο κα­τηγορίες: στις εξ αντικειμένου ιδέες και στις υποκει­μενικές ιδέες. Οι εξ αντικειμένου ιδέες είναι πρωτογενείς ενώ οι υποκειμενικές ιδέες είναι δευτερογενείς ιδέες.

Για να σχηματισθεί εξ αντικειμένου ιδέα πρέ­πει αυτή να αναφέρεται στον σχήμα του αντικειμέ­νου ή στην μορφή του. Το σχήμα και η μορφή προσδιορί­ζεται και διακρίνεται από τον αριθμό των γραμμών. Η μορφή έχει ως επιπλέον δυνατότητα το ότι μπορεί να αποτε­λείται από πολλά σχήματα. Κάθε σχήμα μπορεί να έχει περισσότερες γω­νίες ενώ μια γωνία ορισμένες γραμμές. Οι σχέσεις αυτές μας οδηγούν στο να κατα­νοή­σουμε ότι κάθε εξ αντικειμένου ιδέα διαφέρει από τις άλλες επίσης εξ αντικειμένου ιδέες. Αυτό δεί­χνει ότι κάθε ιδέα είναι ειδικός αριθμός. Οι ιδέες ως αριθμοί ακο­λουθούν την αύ­ξηση της κλίμακας των αριθμών και αυτό αποτελεί κατα­φανή απόδειξη ότι οι ιδέες επεκτείνονται απείρως (χωρίς τέρμα) όπως οι αριθμοί επεκτείνο­νται χωρίς τέρμα.

Οι υποκειμενικές ιδέες προκύπτουν από τις εξ αντι­κειμένου ιδέες και επε­κτείνονται και αυτές απεί­ρως εφ’ όσον βασίζονται επί στερεών εξ αντικει­μένου ιδεών. Αν δεν βασίζονται επί στερεών εξ αντικειμένου ιδεών τότε είναι ψευδείς ιδέες και υπόκει­νται σε φθορά. Επίσης όταν μια ιδέα αναφέρεται σε πράγμα της Φύσεως ή σε σχέσεις αυτού του πράγματος προς άλλα πράγματα της Φύσεως τότε είναι αληθείς ιδέα, άλλως είναι ψευδής ιδέα.

Η σύνθεση των ιδεών σε έννοιες και σε γνώσεις εξαρτάται από τις εξ αντικειμένου ιδέες και δια της αναγωγής φθάνει στον σχηματισμό των θεωριών. Συνεπώς όταν η λειτουργία των αισθήσεων και της διανοήσεως είναι φυσιολογική τότε και η αναγωγή των σκέψεων φθάνει σε θετικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν νοητικά όντα τα οποία έχουν την ικανότητα (που προέρχεται από την φύση τους) να διεισδύουν δια των ακτίνων της νοήσεώς τους εκεί όπου η δημιουργία ακόμα συνεχίζεται με αποτέλεσμα να σχηματίζουν άμεση αντίληψη του τελουμένου έργου της θείας δημιουργίας. Όπως το Άπειρο συνέχεται από κόσμους και κάθε κόσμος έχει άμεση ή έμμεση σχέση με τους άλλους κόσμους, έτσι και τα όντα των κόσμων αυτών έχουν άμεση ή έμμεση σχέση μεταξύ τους. αποτέλεσμα αυτού είναι τα όντα της Γης να γίνονται δέκτες ιδεών άλλων όντων υπέρτερων ευρισκομένων σε υπέρτερους κόσμους. Σε αυτήν την επίδραση βασίζεται η μυσταγωγική φιλοσοφία προκειμένου να εξερευνήσει τον σχηματισμό των ιδεών σχετικά με την κοσμογονία και σ’ αυτό διαφέρει από την επιστήμη και τις κοινές φιλοσοφικές θεωρίες.  Πέραν αυτών υπάρχουν και οι ιδέες οι οποίες αφορούν ηθικές αρχές όπως η περί ελευθερίας, η περί δικαιοσύνης κλπ.

«Τύποι» των ιδεών ή το «εν δυνάμει Είναι» των ιδεών.

Ορισμένοι θεώρησαν ότι ο Πλάτων υποστήριξε την άποψη ότι οι Ιδέες προϋπήρξαν των πραγμάτων της Φύσεως. Ο Πλά­των, ο οποίος πα­ρερ­μηνεύθηκε σ’ αυτό το θέμα, λέγει ότι «των πραγμά­των της φύσεως προϋπήρξαν οι τυποι των ιδεών» και όχι οι «εν ενεργεία» ιδέες. Τύποι των ιδεών εί­ναι το ανεκδήλωτο Είναι των ιδεών (ή άλλως το «εν δυνάμει Είναι» των ιδεών) δηλαδή οι ιδέες σε ανεκδήλωτη (ή άλλως σε δυναμική) κατά­σταση και όχι αυτές καθ’ αυτές οι ιδέες. Οι τύποι των ιδεών προϋπήρξαν των πραγ­μάτων της Φύσεως και όχι οι εκδηλωμένες (εν ενεργεία) ιδέες. Γιατί οι μεν τύποι των ιδεών, ως ανεκδήλωτες (εν δυνάμει) ιδέες εντός των ουσιών δεν έχουν ούτε γνωστική ούτε συνειδητή ιδιό­τητα και κατά αυτό το σημείο διαφέρουν προς τις εκδηλωμένες (εν ενεργεία) ιδέες του νοητικού αυτών οι οποίες έχουν και γνωστική και συνειδητή ιδιότητα. Συνεπώς οι Ιδέες δεν προϋπήρ­ξαν των πραγμά­των της Φύσεως γιατί δεν εί­ναι δυνα­τόν να γίνει και πα­ραμείνει Ιδέα που να μην αναφέ­ρεται σε πράγμα της Φύσης ή σε σχέσεις αυτού του πράγματος προς άλλα πράγματα της Φύσεως.

Ο Πλάτων, ως μύστης, ομίλησε επίσης και περί καθαρής γνώσεως και αναμνήσεως των ιδεών. Αυτό σημαίνει ότι ο Πλάτων δεχότανε όχι μόνον την ύπαρξη των ψυχών αλλά και την εξέ­λιξή τους δια των ενσωματώσεων σε διαφόρους οργανισμούς. Συνεπώς η μεν καθαρή γνώση αναφέρεται στις σχέσεις των ψυ­χών προς άλλες θειότερες, από πλευράς γνώσεων, ψυχές από τις οποίες προέρχονται αυτές οι γνώσεις ενώ η ανάμνηση των ιδεών αναφέρεται σε προγενέστερες ενσαρκώσεις. Στην ουσία της Φύσεως οι εκδηλωμένες (εν ενεργεία) δυνά­μεις υπήρξαν σε δυναμική (ανεκδήλωτη) κατάσταση  προ της δια­πλάσεως της Φύσεως σε μορφές. Η μεταφορά αυτών των δυνά­μεων από την ανεκδήλωτη (εν δυνάμει) κατάσταση στην εκδηλω­μένη (εν ενεργεία) κατάσταση εμφανίζει τις λειτουργίες και τις με­ταμορφώσεις των κόσμων που διαπλάστηκαν και είναι η αιτία των ανελίξεων των κόσμων. Μέσα στην ουσία της Φύσεως υπάρχουν άπειροι και ατελεύτητοι δυνάμεις οι οποίες θα εκδηλώνονται ατε­λεύτητα στο άπειρο χρόνο. Αντίστοιχα και οι τύποι των ιδεών είναι άπειροι και ατελεύτητοι με αποτέλεσμα και οι ιδέες που θα εκδη­λωθούν στο άπειρο χρόνο να είναι ατελεύτητες. Αυτό αποτελεί το θείο μυστικό των ουσιών της Φύσεως το οποίο τις χαρακτηρίζει αϊδιες και ατελεύτητες στις εκδηλώσεις τους.

Το ιδεολογικό περιεχομενο της Ψυχή

Ψυχή είναι η φυσική εκείνη εμφάνιση η οποία έχει αφ’ εαυ­τής την δύ­ναμη της νόησης, είναι το πραγμα­τικό Ον το οποίο έχει δική του έννοια περί της ύπαρ­ξής του, είναι τέλος η Συνείδηση αφού Ψυχή και Συ­νείδηση είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ πρέπει να ση­μειω­θεί ότι εκείνο που ελέγχει τις σκέψεις και τις πρά­ξεις μας όταν αυτές δημιουρ­γούν για μας τους ίδιους ή για τους άλλους θλίψεις, πίκρες, δοκιμασίες κλπ δεν είναι η Συνείδηση αλλά αυτό που γίνεται μέσα στην Συνεί­δηση, από τη λει­τουργία της Συνεί­δησης και σύμφωνα με το ποσό των ιδεών που υπάρχουν στην συνείδηση δηλ. στην ουσία της ψυχής.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί και πάλι ότι οι ιδέες (οι οποίες αποτελούν το γνωσιολογικό πε­ριε­χόμενο της συνείδησης) είναι αυτές που ελέγ­χουν τις πράξεις μας όταν αυ­τές αναφέρονται σε γε­γονότα μη φυσικά και σε πρά­ξεις που αναι­ρούν τον πραγματικά εκπληρούμενο από την ψυχή σκοπό.

Η ουσία της ψυχής δεν είναι άσχετη με τις ου­σίες της φύσεως. Έγινε από τις ου­σίες της φύσεως και λειτουργεί στον κόσμο των ου­σιών της Φύσης. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Ψυχής, που τις δια­κρίνουμε με την έννοια των Ιδεών, έχουν άμεση σχέση προς τις ουσίες της Φύσης. Αν δια­χω­ρίσουμε την ουσία της Ψυχής από τις κοσμικές ου­σίες τότε γί­νεται ακατανόητη και η φύση της ψυχής και ο σκοπός τον οποίο πληροί η ψυχή με την δη­μιουργία των Ιδεών. Αν πάλι αποξενώ­σουμε τις Ιδέες της Ψυχής από την καθόλου λειτουργία της Φύσης και από την ανα­φορά τους προς τις λειτουρ­γίες αυτές τότε γίνεται ακατανόητη η έννοια των Ιδεών γιατί δεν θα είχαν αντικειμενικό σκοπό αφού ο αντικειμενικός τους σκο­πός θα ήταν έξω από την ουσία της Φύσεως και τις λει­τουργίες της. Στην περίπτωση όμως αυτή θα έπρεπε ο άνθρωπος να μην έχει την τάση να επεκτείνει τις Ιδέες του αλλά να τις αποφεύγει και να απομονώ­νεται η δια­νόησή του παρατη­ρούσα πάντοτε προς το εσωτε­ρικό της δη­λαδή προς την ψυχή από την οποία εκπορεύτηκε η διανόηση.

Οι Ιδέες της Ψυχής αποτελούν την βάση της γνώσεως των κόσμων και των μορφών τους ως και για την λειτουργία των φυσικών νόμων. Με την γνώση αυτήν οι ψυχικές δυνάμεις εκτείνονται σε ενέργειες και με αυτές συλλαμβάνουν τα πρότυπα της λειτουργίας των φυ­σικών νόμων που αποτελούν τις βάσεις της δημιουργίας των πνευματικών Νόμων δηλαδή εκείνα τα πρότυπα που πληρούν τους σκοπούς της δημιουργίας. Συνεπώς η ψυχή χωρίς το ιδεολο­γικό αυτής πε­ριεχό­μενο δεν μπορεί να κατανοήσει τον πε­ριβάλλο­ντα αυτήν κόσμο ούτε μπορεί να προαχθεί και εξελιχθεί. Επίσης το ιδεολο­γικό Είναι της Ψυχής ουδέ­ποτε χάνεται αφού ότι γίνεται στην φύση δεν μπο­ρεί να χάσει το Είναι του και οι δημιουργούμε­νες νέες ιδέες έχουν ως βάσεις τους τις προγενέστερες ιδέες. Οι βά­σεις αυτές των ιδεών ουδέ­ποτε ανατρέ­πο­νται γιατί σε ενάντια περίπτωση θα ανατρεπότανε το όλο. Η ψυχή μας είναι συνέχεια των γεγονότων της ουσίας της ψυ­χής, τον ρου της οποίας στον άπειρο χρόνο τίποτε δεν μπορεί να ανακόψει.

Πως εμπλουτιζεται το ιδεολογικο περιεχομενο της ψυχης.

Η διάνοια είναι η περιφέρεια της ψυχής δηλαδή είναι μέρος της ψυχής. Οι ιδέες οι οποίες σχηματίστηκαν στην διάνοια αν εί­ναι αληθείς ιδέες προκαλούν την εκδήλωση των αντιστοίχων Τύ­πων των ιδεών δηλαδή την εκδήλωση στο «εν ενεργεία Είναι» των «εν δυνάμει Είναι» ιδεών που υπάρχουν στην ουσία της ψυχής, με αποτέλεσμα τον εμπλουτισμό του ιδεολογικού Είναι της ψυχής. Το «εν δυνάμει Είναι» σημαίνει εκείνο που βρίσκεται σε ανεκδήλωτη κατάσταση. Το «εν ενεργεία Είναι» σημαίνει εκείνο που βρίσκεται σε εκδηλωμένη κατάσταση. Οι ιδέες οι οποίες εκδηλώθηκαν στην ουσία της ψυχής αποτελούν τις αθάνατες Ιδέες([1]) της Ψυχής και αποτελούν δυνά­μεις της ψυχής. Οι αθάνατες Ιδέες δεν χάνονται με τον θάνατο του οργανισμού και στην νέα του ενσάρκωση ο άνθρωπος έχει ως βάση της περαιτέρω προόδου του αυτές τις αθάνατες Ιδέες.

Η ανάπτυξη αληθών ιδεών

Ο μύστης για δημιουργήσει αληθείς ιδέες πρέ­πει να βελτιώ­σει την ψυχή του κατάσταση και να απαλλαγεί από τα πάθη εκείνα που του δη­μιούρ­γησε η μη φυσική του ζωή και το σκοτεινό περι­βάλλων στο οποίο ζει. Οι μεμυημένοι στις αλήθειες της φύσης οφείλουν να γνω­ρίζουν ότι κανένας δεν κατόρθωσε να υπερβεί τα όρια που χωρίζουν την αγνή πνευματική φύση από την αν­θρώ­πινη χωρίς να αποκαθαρθεί από τα πάθη του. Ο αποκαθαρμός της φύσης του μεμυημέ­νου από τα πάθη της ανθρώπι­νης φύσης θα αφήσει την διάνοιά του ελεύθερη και απόλυτη σε βαθμό ώστε να διεισδύσει στις εσωτε­ρικές λειτουργίες του πνεύμα­τος του οπότε απο­κτά ομαλές λειτουργίες και σχέσεις μεταξύ του πνεύμα­τός του και της εξωτερι­κής του διά­νοιας (δη­λαδή αποκτά την αυτο­γνωσία) ώστε να έρ­χονται στην διάνοιά του όλα τα γεγονότα και οι λει­τουργούντες νόμοι του πνεύματός του. τότε στην κα­τάσταση αυτή (δηλαδή της αυτογνωσίας) ο σχηματι­σμός στην διά­νοιά του των ιδεών εκ των αντικειμενι­κών παραστά­σεων βοηθείται από το πνεύμα του σε βαθμό ώστε οι ιδέες αυτές να έχουν διπλό αντικεί­μενο: α) εκείνο της εξωτερικής όψης που αποτελεί την πα­ράσταση στην αισθησιακή αντίληψη και β) εκείνο της εσωτερικής όψης που αποτελεί την έν­νοια των Νόμων με τους οποίους γίνεται η λειτουρ­γία του πνεύματος και οι σχέσεις του προς την ορ­γανική του φύση. Με τον τρόπο αυτό θα έχει το πνεύμα ως αντικείμενο έρευ­νας τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική όψη όλων των φαι­νομένων κάθε φύσης.

Ο μύστης για να βρίσκεται σε αρμονία προς τον χα­ρακτηρι­σμό του ως μύστου δεν πρέπει να πα­ραμελεί καμιά των δυο πη­γών γνώσης γιατί η πα­ρα­μέληση της μίας εξ αυτών καθιστά ανέ­φικτη την εξα­κρίβωση της αλή­θειας. Η μονομερής εξέταση της μίας ή της άλλης πηγής προς απόκτηση της γνώσης των αληθειών της φύσεως και του πνεύμα­τος τον προάγει όχι μόνον στο σχηματι­σμό πεπλα­νημένων ιδεών αλλά επιπλέον και στην δη­μιουργία δι’  αυτών πίστεως η οποία λαμβάνει την έννοια του πάθους.

Ο ουσιαστικά αμύητος που αγνοεί τους νό­μους της εσωτε­ρικής όψης της Φύσεως δεν μπο­ρεί να γνωρίζει ούτε τον σκοπό του ούτε τα μέσα εκείνα με τα οποία πληρούται αυτός ο σκοπός. Αμύητος ουσιαστικά είναι αυτός που είτε δεν έχει μυηθεί σε κάποιο μυσταγωγικό σκήνωμα είτε έχει μεν μυηθεί αλλά δεν κατάλαβε τίποτε και πιστεύει ότι τα μυσταγωγικά σκηνώματα έχουν προορισμό να προσφέρουν ελεημοσύνες ή να ασχολούνται με φθηνή “φιλοσοφία” που μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή γιατί το αντικείμενό της δεν σχετίζεται με την εξωτερική και εσωτερική όψη της Φύσεως

Όταν ο άνθρωπος γνωρίσει τους Νόμους του λειτουρ­γούντος πνεύμα­τος και την συνεργασία τους προς τους Νόμους της λει­τουργούσης ανθρώ­πι­νης φύ­σης,  όταν η διάνοιά του έλθει σε επαφή προς την ου­σία της ψυ­χής του, τότε το πνεύμα του καθίστα­ται αυ­τοσυνεί­δηση και ο άνθρωπος δικαι­ούται να ισχυρι­σθεί ότι απέκτησε το “γνώθι  σ’ αυτόν” . Ο σχηματι­σμός των Ιδεών του μύστου είναι διαφορε­τικός του σχηματι­σμού των Ιδεών του αμύ­ητου γιατί του μεν μύστου στηρίζεται στις εξωτερικές και εσω­τερι­κές λει­τουργίες των φαινομένων ενώ του αμύητου μόνον στις εξωτερι­κές εκδηλώ­σεις τους.


[1]  οι οποίες προς διάκριση γράφονται με το με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο (δηλαδή ως εξής: Ιδέες)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: