ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Posted by lykofron στο 30/01/2010

Ο θάνατος προβλημάτισε και προβληματίζει το ανθρώπινο γένος από την αυγή της ανθρωπότητας. Ως αδυσώπητος καταλύτης της ανθρώπινης ευτυχίας παραμονεύει σε κάθε βήμα, από την στιγμή της γεννήσεως μας και μας καθιστά φοβισμένους αλλά και αδύναμους μπροστά στην ακατάλυτη παντοδυναμία του. Η ιδέα της μετενσαρκώσεως προέκυψε από τον φόβο του θανάτου καθώς και από τον, συνεπεία αυτού, φόβο της ολικής και οριστικής εκμηδενίσεως της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Ως μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου θεωρούμε την, μετά τον θάνατο, επαναφορά του στην ζωή με έναν νέο οργανισμό. Αν αυτός ο νέος οργανισμός είναι οργανισμός ανθρώπου ή ζώου ή ακόμα και φυτού, τότε μιλάμε για μετεμψύχωση, αν όμως είναι μόνον οργανισμός ανθρώπου τότε μιλάμε για μετενσάρκωση.

Η μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου έχει άμεση σύνδεση με τον νόμο της εξελίξεως, γιατί μέσω της διαδικασίας των πολλών ενσαρκώσεων η ψυχή εξελίσσεται από την κατωτέρα ζωική μορφή στον άνθρωπο (για το περιβάλλον της Γης), αλλά και πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου χωρίς πέρας.

Ο θάνατος αποτέλεσε το αίτιο εμφανίσεως όλων σχεδόν των θρησκειών και των σωτηριολογικών τους δογμάτων. Οι βιβλικές θρησκείες διδάσκουν τους οπαδούς τους ότι η πίστη καθώς και η τήρηση των κανόνων που αυτές διδάσκουν εγγυώνται την συνέχεια της προσωπικότητάς τους στον «παράδεισο», δηλαδή σε έναν χώρο μη δυνάμενο να εντοπιστεί από τους εν ζωή ευρισκομένους, για την ύπαρξη του οποίου η μόνη αψευδής απόδειξη είναι η «πίστη» και το κύρος αυτών που «αποκαλύπτουν» την ύπαρξή του. Ο Αποκρυφισμός αλλά και πολλές θρησκείες στον φόβο της ολικής και οριστικής εκμηδενίσεως της προσωπικότητας του ανθρώπου λόγω του θανάτου, αντιτάσσουν την άποψη της Μετενσαρκώσεως ή Μετεμψυχώσεως, δηλαδή την άποψη των διαδοχικών επιβιώσεων (ενσαρκώσεων) επάνω στη γη, με αποτέλεσμα το εγώ κάθε ανθρώπου με έναν νέο οργανισμό (σαν ένα νέο ένδυμα) να επανέρχεται πάνω στην γη και ζει μια νέα ζωή με νέο οργανισμό.

Στις μυστηριακές παραδόσεις της Ινδίας, της Αιγύπτου και της αρχαίας Ελλάδας αποτελούσε τον πυρήνα κάθε διδασκαλίας. Με την μετενσάρκωση ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Πλάτων αλλά οι βάσεις της προέρχονται από τους Πυθαγορείους και τους Ορφικούς. Η ιδέα αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σήμερα στον Ινδουισμό και τον Βουδισμό και αποτελεί το βασικό πιστεύω των θεοσοφιστών, ενώ ο χριστιανισμός την αποκρούει. Η Μπαγκαβάντ Γκιτά, το ιερό βιβλίο των Βραχμάνων, αναφέρει: «Εκείνου που γεννιέται είναι βέβαιος ο θάνατος, καθώς και εκείνου που πεθαίνει, η γέννηση». Και συνεχίζει: «Όπως ο άνθρωπος πετάει τα παλιά του ρούχα για να φορέσει αλλά καινούργια, έτσι και ή ψυχή εγκαταλείπει τα παλιά σώματα, για να πάρει αλλά νεώτερα».

Μετενσάρκωση και μετεμψύχωση

Οι δεχόμενοι την έννοια της μετεμψυχώσεως θεωρούν ότι μια ψυχική ατομικότητα εξελίσσεται μέσω όλων των ζωικών μορφών, ξεκινώντας απ’ τους οργανισμούς των φυτών, συνεχίζοντας σε οργανισμούς ζώων και όταν η εξέλιξή της ψυχικής αυτής ατομικότητας ξεπεράσει κάποιο όριο τότε ενσαρκώνεται σε οργανισμούς ανθρώπων. Όμως αν οι πράξεις της ψυχικής αυτής ατομικότητας δεν συνάδουν με τον ανθρώπινο οργανισμό, τότε σε επόμενη ενσάρκωση λαμβάνει οργανισμό ζώου ή φυτού. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε παλινδρόμηση της πορείας της ψυχής και σε κατώτερους οργανισμούς.

Οι δεχόμενοι την έννοια της μετενσαρκώσεως θεωρούν ότι μια ψυχική ατομικότητα εξελίσσεται μέσω όλων των ζωικών μορφών. Σχετικά υπάρχουν δυο υποπεριπτώσεις:

 α) Κάθε ψυχική ατομικότητα αρχικά εξελίσσεται μέσω οργανισμών φυτών, κατόπιν ζώων και όταν η εξέλιξή της ψυχικής αυτής ατομικότητας ξεπεράσει κάποιο όριο τότε ενσαρκώνεται μόνον σε οργανισμούς ανθρώπων, διότι σε αυτή την πορεία της ψυχής δεν υπάρχει οπισθοδρόμηση σε κατώτερους οργανισμούς, αλλά μια διαρκής προς τα πρόσω πορεία.

β) Κάθε ψυχική ατομικότητα αρχικά εξελίσσεται μέσω ζώων και όταν η εξέλιξή της ξεπεράσει κάποιο όριο τότε ενσαρκώνεται μόνον σε οργανισμούς ανθρώπων. Η θεώρηση αυτή δεν δέχεται ότι υπάρχει διέλευση μέσω οργανισμών φυτών και υποστηρίζει ότι τα φυτά εξαρτώνται από την ψυχή της Φύσεως. Βεβαίως δεν είμεθα σε θέση να αποδείξουμε την ορθότητα της μια ή της άλλης υποπερίπτωσης. Την αποδοχή της μιας ή της άλλης εκδοχής θα την επιλέξει καθένας μόνος του.

Συνεπώς η βασική διαφορά μεταξύ μετενσαρκώσεως και μετεμψυχώσεως είναι η θεώρηση της πρώτης ότι η μετενσάρκωση είναι αποτέλεσμα και μόνον του Νόμου της Εξελίξεως και η πίστη στην προς τα πρόσω πορεία των πάντων.

Αποδείξεις της μετενσαρκώσεως.

Το θέμα της αποδοχής ή μη της εννοίας της μετενσαρκώσεως μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο με άμεσες αποδείξεις όσο και με έμμεσες. Στην Καινή Διαθήκη γίνεται μνεία στην μετενσάρκωση, η οποία θεωρείται ως αυτονόητη από μαθητές του Ιησού (βλέπε κατά Ματθαίο κεφ. ΙΑ παρ. 9-15, κεφ. ΙΣΤ παρ. 13-17, κεφ. ΙΖ παρ. 10-13  κατά Μάρκο κεφ. Η παρ. 27-30, κεφ. Θ παρ. 11-13,  Κατά Λουκά κεφ. Θ παρ. 18-20, κατά Ιωάννη κεφ. Θ παρ. 2) .Όμως ο Χριστιανισμός, όπως τον διαμόρφωσε το ιερατείο, την απορρίπτει. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε σε άρθρο του Παν. Αναγνώστου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ιλισός τόμος 1981 σελ. 213.

ΑΜΕΣΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ (ή κατ’ άλλους ενδείξεις) α) Οι αναδρομές σε προηγούμενες ενσαρκώσεις, στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί ο ενδιαφερόμενος από ορισμένους ψυχοερευνητές με την μέθοδο του υπνωτισμού. Με τις αναδρομές μπορούν οι περισσότεροι άνθρωποι να οδηγηθούν σε προηγούμενες επιβιώσεις κατά τρόπο απλό και με τις προδρομές σε επόμενες και β) Οι αναμνήσεις από προηγούμενες ενσαρκώσεις που έχουν ορισμένοι άνθρωποι για τις οποίες υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία.

ΕΜΜΕΣΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ έχουμε όλοι από την πείρα της ζωής. Άλλοι άνθρωποι είναι αρτιμελείς και υγιείς, ενώ άλλοι σωματικά δύσμορφοι ή με σοβαρές διαταραχές της υγείας, κάποιες φορές μάλιστα από την παιδική τους ηλικία. Άλλοι γεννιούνται σε πλούσιες οικογένειες και έχουν εξασφαλισμένη άνετη οικονομική διαβίωση, ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της φτώχειας και της ανέχειας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Αυτές οι ανισότητες είναι ακατανόητες γι’ αυτούς που πιστεύουν στην ύπαρξη ενός Θεού δίκαιου και πανάγαθου (Εβραίοι, Χριστιανοί, Μωαμεθανοί). Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι οι ανισότητες αυτές είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής του Νόμου της Ειμαρμένης.

Η μετενσάρκωση εξηγεί με λογικό τρόπο τις τεράστιες διαφορές πού παρουσιάζουν οι άνθρωποι στην ηθική και πνευματική ανάπτυξη τους, ενώ βιολογικώς λειτουργούν ομοιότυπα. Ποια άβυσσος χωρίζει έναν πρωτόγονο άνθρωπο, με ζωώδη αισθήματα και ασθενική διάνοια ή έναν συνειδητό κακούργο, από έναν εξελιγμένο άνθρωπο με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση και αγνό χαρακτήρα, που έμφυτα αποστρέφεται το κακό; Η κολοσσιαία αυτή διαφορά μπορεί να εξηγηθεί μόνον με την διαφορετική ηλικία των ψυχών και το πλήθος των ενσαρκώσεων. Οι θεωρίες της κληρονομικότητας και της επιδράσεως του περιβάλλοντος δεν αρκούν για να εξηγήσουν τις ψυχικές και πνευματικές διαφορές, όταν είναι τόσο μεγάλες και μάλιστα όταν παρουσιάζονται μεταξύ αδελφών πού ανατράφηκαν μαζί. Τέλος, πώς αλλιώς μπορούν να εξηγηθούν οι καταπληκτικές κλίσεις και ικανότητες ορισμένων, με επιδόσεις που ξεφεύγουν από τις αντίστοιχες των μέσων ανθρώπων (όπως παιδιά-θαύματα σαν τον Μότσαρτ) χωρίς την αποδοχή της Μετενσάρκωσης;

Δεν είναι λοιπόν η κληρονομικότητα και το περιβάλλον πού διαμορφώνουν τον ένα σε κακούργο και τον άλλο σε εξελιγμένο άνθρωπο! Είναι διαφορά πνευματικής ηλικίας, διαφορά βαθμού εξελίξεως, διαφορά αριθμού ενσαρκώσεων.

Η μνήμη των προηγούμενων ενσαρκώσεων

Οι απορρίπτοντες την θεωρία της μετενσαρκώσεως έχουν (δικαιολογημένα) ως βασικό επιχείρημα την έλλειψη ανάμνησης των προηγουμένων ενσαρκώσεων. Συνεπώς είναι αναγκαίο να δούμε που βρίσκονται αποθηκευμένα τα γεγονότα των προηγουμένων ενσαρκώσεων, που αποθηκεύονται το γεγονότα της ζωής μας κατά την διάρκεια της ενσαρκώσεως και πότε μπορούμε να γνωρίσουμε τα γεγονότα των προηγουμένων ενσαρκώσεων.

Η κάθε ψυχική ατομικότητα έχει κέντρο και περιφέρεια. Στο κέντρο της αποθηκεύονται τα γεγονότα των προηγουμένων ενσαρκώσεων (δηλαδή εδώ υπάρχει η μνήμη των προηγουμένων ενσαρκώσεων) ενώ στην περιφέρεια, η οποία συνδέεται με τον εγκέφαλο του φυσικού σώματος και αποτελεί την διάνοια του ανθρώπου, αποθηκεύονται όλα τα γεγονότα της τρέχουσας ενσαρκώσεως. Η σύνδεση του κέντρου με την περιφέρεια της ψυχής γίνεται μέσω της συνεχούς ουσίας. Η σύνδεση αυτή στους συνηθισμένους ανθρώπους είναι ατελής. Έτσι από την περιφέρεια έρχονται προς το κέντρο τα διάφορα γεγονότα που αποθηκεύονται και προκαλούν την εκδήλωση των αληθών ΙΔΕΩΝ, ενώ από το κέντρο της ψυχής, στο οποίο είναι αποθηκευμένα τα γεγονότα των προηγουμένων ενσαρκώσεων, έρχονται προς την περιφέρεια μόνον οι «τάσεις» οι οποίες αποτελούν το καταστάλαγμα της πείρας που αποκτήθηκε κατά τις προηγούμενες ενσαρκώσεις.

Η διαμόρφωση της προσωπικότητας.

Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου στην κάθε ενσάρκωσή της επηρεάζεται α) από το εξωτερικό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον που ζει, β) από την εκπαίδευση και γενικά τις γνώσεις που έχει αποκτήσει αλλά και τα γεγονότα της ζωής του και γ) (και σπουδαιότερο) από τις «τάσεις» που προέρχονται από το κέντρο της ψυχής του και οι οποίες  είναι αποτέλεσμα των ιδεών, των αισθημάτων και των συναισθημάτων που έχουν αναπτυχθεί στο κέντρο της ψυχικής αυτής ατομικότητας σε προηγούμενες ενσαρκώσεις. Συνεπώς κατά την διάρκεια που η ψυχή έχει οργανισμό (δηλαδή βρίσκεται «εν ζωή») συγκεντρώνει την πείρα που αποκτάει η προσωπικότητα και αυτή η πείρα σχηματίζει τον χαρακτήρα του ανθρώπου η οποία τελικά αποθηκεύεται στο κέντρο της ψυχής με αποτέλεσμα να επηρεάσει τον σχηματισμό της νέας του προσωπικότητας στις προσεχείς του νέες ενσαρκώσεις. Η μνήμη όμως των προηγουμένων ενσαρκώσεων υπάρχει καταγεγραμμένη στο κέντρο της ψυχικής ατομικότητας και γίνεται προσιτή στην διάνοια του ανθρώπου μόνον όταν γίνει πλήρης σύνδεση του κέντρου της ψυχής με την περιφέρεια αυτής που αποτελεί την διάνοια.

Έτσι η προσωπικότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει τίποτε από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις γιατί δεν έχει παρελθόν για να έχει μνήμη αυτού του παρελθόντος, ζει μια καινούργια ζωή και κατόπιν τερματίζει την ύπαρξη της. Η λειτουργία της μνήμης της προσωπικότητας διαρκεί όσο και η ζωή του υλικού σώματος και τελειώνει με τη διάλυσή του στο τέλος της ενσαρκώσεως. Συνεπώς ο άνθρωπος ξαναγυρίζοντας στη Γη με μια νέα ενσάρκωση, έχει μια καινούργια προσωπικότητα και είναι ελεύθερος από το φορτίο της μνήμης των προηγουμένων ενσαρκώσεων, οι οποίες θα του δημιουργούσαν προβλήματα ηθικής τάξεως και συμπεριφοράς, εάν ενθυμείτο τις αποτυχίες του και τα σφάλματά του. Όμως η προσωπικότητα επηρεάζεται από το περιεχόμενο της ψυχής του με αποτέλεσμα η γενικότερη συμπεριφορά της νέας προσωπικότητας του ανθρώπου να εμφανίζει το εξελικτικό του επίπεδο, αυτό που σχετίζεται με την ψυχική του προϊστορία. Έτσι η προσωπικότητα του ανθρώπου φέρνει έμφυτα έναν χαρακτήρα, μία ψυχοσύνθεση, που είναι αποτέλεσμα της πείρας που συγκέντρωσε στις προηγούμενες ενσαρκώσεις, χωρίς να έχει γνώση των γεγονότων που προκάλεσαν αυτή την πείρα, αφού δεν έχει καμία μνήμη αυτών των γεγονότων.

Ο νόμος της περιοδικότητος (σε πρώτη προσέγγιση).

Η μετενσάρκωση ακολουθεί τον νόμο της περιοδικότητας. Έτσι, σύμφωνα με τον νόμο αυτόν, την ημέρα διαδέχεται η νύχτα και την νύχτα η ημέρα, το καλοκαίρι το διαδέχεται το φθινόπωρο, ο χειμώνας και η άνοιξη και κατόπιν έρχεται πάλι το καλοκαίρι. Τα δένδρα ανθοφορούν, καρποφορούν και κατόπιν πέφτουν τα φύλλα τους, για να επαναλάβουν την ίδια διαδικασία τον άλλο χρόνο. Τον ίδιο νόμο ακολουθεί και η ζωή την οποία διαδέχεται θάνατος και τον θάνατον και πάλι ζωή. Το ίδιο, σε μικρογραφία, επαναλαμβάνεται καθημερινά στην ζωή μας κατά την διάρκεια μιας ημέρας όπου την εγρήγορση την διαδέχεται ο ύπνος και τον ύπνο το ξύπνημα, με την εγρήγορση και τις δραστηριότητες της καινούργιας ημέρας.

Έτσι την ημέρα της ζωής διαδέχεται η νύκτα του θανάτου κατά την οποία η ψυχή αναπαύεται και προετοιμάζεται για την καινούργια ημέρα, την νέα της ενσάρκωση, πλουτισμένη όμως με την πείρα όλων των προηγουμένων ενσαρκώσεων. Συνεπώς είναι συνέχεια των προηγουμένων ενσαρκώσεων και η συνέχεια αυτή προσδιορίζει τις ικανότητες της νέας προσωπικότητας πού γεννιέται. Οι ικανότητες αυτές είναι η ποιότητα και δύναμη της νοήσεως, η λεπτότητα και ένταση του συναισθηματικού κόσμου, η κατάσταση του φυσικού σώματος κλπ. Έτσι έχουμε μεν μια νέα προσωπικότητα η οποία έρχεται στον κόσμο, αλλά πίσω από τη νέα αυτή προσωπικότητα υπάρχει πάντοτε η ίδια ψυχική ατομικότητα η οποία ζει μια καινούργια ημέρα της ζωής της, για να πλουτισθεί με καινούργια πείρα και  να προσθέσει νέες ιδέες και συναισθήματα στην ύπαρξη της.

Εξελικτικά επίπεδα της ψυχής

Όλες οι ανθρώπινες ψυχές βαδίζουν προς την τελειότητα ακολουθώντας μια ανοδική εξέλιξη. Αλλά δεν βρίσκονται όλες μαζί στο ίδιο επίπεδο της ατέλειωτης κλίμακας της εξελίξεως.

Οι ψυχές πού βρίσκονται στην αρχή της εξελίξεως τους ενσαρκώνονται σε σώματα αγρίων ή σε καθυστερημένα άτομα των πολιτισμένων κοινωνιών. Οι νοητικές τους λειτουργίες είναι υποτυπώδεις, οι επιθυμίες τους βίαιες και πρωτόγονες. Χρειάζονται πολλές ενσαρκώσεις για να πραγματοποιήσει η ψυχή μια μικρή πρόοδο στην εξέλιξή της.

Οι κάπως περισσότερο εξελιγμένες ψυχές είναι και αυτές με μικρή ηθική ανάπτυξη, με κατώτερη νοητική ικανότητα, δεν έχουν φαντασία και πρωτοβουλία. Χρειάζονται πολλές ακόμη ενσαρκώσεις για να σημειωθεί μία αισθητή εξέλιξή τους. Σε αυτήν την βαθμίδα εξελίξεως βρίσκονται τα εννέα δέκατα των ανθρώπων. Το γεγονός αυτό εξηγεί τους πολέμους και την κατάσταση αγριότητας και βαρβαρότητας που επικρατεί, καθώς οι άνθρωποι αυτής της βαθμίδας είναι σκληροί και ανάλγητοι για τον πόνο των συνανθρώπων τους, συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στη συσσώρευση αγαθών (τα οποία όμως δεν μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από μια ενσάρκωση) και αδιαφορούν για τα πνευματικά αγαθά πού διαρκούν για πολλές ενσαρκώσεις και είναι εκείνα πού χρησιμεύουν στην ψυχή και όχι στην πρόσκαιρη προσωπικότητα.

Οι περισσότερο εξελιγμένες ψυχές αποτελούν τη μικρή μειονότητα των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εκδηλώσει πολλές ιδέες και πλούτο συναισθημάτων. Σ’ αυτούς η ηθική συνείδηση είναι ανεπτυγμένη και ο διανοητικός ορίζοντας απλώνεται μακριά. Δεν ασχολούνται αποκλειστικά με τον εαυτό τους και το ενδιαφέρον τους στρέφεται σε ζητήματα που απασχολούν μεγάλες ομάδες ανθρώπων και το φυσικό περιβάλλον. Είναι φυσιολάτρες και σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκληροί με τους άλλους. Συμμετέχουν αυθόρμητα στον πόνο των συνανθρώπων τους και αποβλέπουν σε μια ιδανική τελειότητα που προσπαθούν να την πραγματοποιήσουν. Τους ανθρώπους αυτούς τους βλέπουμε είτε ως μεγάλους επιστήμονες είτε ως ανθρωπιστές είτε ως φιλοσόφους είτε ως μεγάλους καλλιτέχνες είτε τέλος ως απλούς ανθρώπους με αλτρουιστικές τάσεις που διάγουν μια ήρεμη και καθαρή ζωή. Χρησιμοποιούν επωφελώς κάθε ενσάρκωση, αποκομίζοντας απ’ αυτήν πολύτιμη πείρα, που τους επιτρέπει να πραγματοποιήσουν αισθητή πρόοδο στην εξέλιξη τους.

Τέλος, οι ψυχές που πλησιάζουν στο τέρμα της εξελίξεως στο ανθρώπινο επίπεδο είναι εκείνες πού αντελήφθησαν βαθιά ότι σκοπός της επίγειας ζωής δεν είναι η μάταιη συσσώρευση πρόσκαιρων αγαθών, αλλά ο αγώνας και η αυτοθυσία για τους άλλους, η απρόσωπη και ανιδιοτελής αγάπη προς όλους και η αφιέρωση στην αναζήτηση της Αλήθειας και στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Ενσαρκώνονται σε εξαιρετικά άτομα πού ξεχωρίζουν όχι από τη φανταχτερή προσωπικότητα τους, αλλά από την εσωτερική ευγένεια τους, από τα μεγάλα τους έργα, από την απέραντη αγάπη τους, από τις αυθόρμητες πράξεις αυτοθυσίας πού πρόθυμα εκτελούν. Αυτοί έχουν φθάσει πλέον στο τέρμα της εξελίξεως τους στο ανθρώπινο επίπεδο όπου εκλείπει  η αναγκαιότητα των περαιτέρω ενσαρκώσεων (μία τέτοια ύπαρξη υπήρξε ο αείμνηστος Σπυρίδων Νάγος).

Ομιλία γενομένη στην ΘΕΟΣΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ (στοά Αθηνά) στις 23.11.2009

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: