ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΓΗ

Posted by lykofron στο 13/02/2010

Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι περισσότεροι άνθρωποι, επηρεασμένοι από τις εβραιογενείς θρησκείες, πίστευαν ότι ο θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα και όλα τα είδη των ζώων που βρίσκονται στην γη. Η άποψη αυτή αμφισβητήθηκε από την επιστήμη με βάση τις παρατηρήσεις παλαιοντολόγων και βιολόγων αλλά και με βάση πειράματα, όπως το πείραμα των Stanley Miller και Harold Urey, οι οποίοι μπόρεσαν να παράγουν οργανικές ενώσεις υπό συνθήκες όμοιες με αυτές που υπήρχαν στην γη προ δυο περίπου δισεκατομμυρίων ετών.

Οι επιστημονική έρευνα έδειξε ότι η ζωή στην Γη είναι αποτέλεσμα αυθόρμητης γενέσεως και μακράς εξελικτικής διαδικασίας και απαιτήθηκαν, για να φθάσει στο σημερινό επίπεδο και στον άνθρωπο, μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Ο πρώτος ο οποίος μίλησε για την εξέλιξη της ζωής στην Γη ήταν ο Δαρβίνος ο οποίος τον 19ον αιώνα διατύπωσε την περίφημη θεωρία περί εξελίξεως των ειδών. Κατά τον Δαρβίνο τα ζώα και τα φυτά που υπάρχουν στην Γη είναι αποτέλεσμα αργής και σταθερής εξελίξεως απλών και πρωτογόνων μορφών ζωής οι οποίες μεταλλάχθηκαν γενετικά με την πάροδο εκατομμυρίων ετών. Η θεωρεία αυτή του Δαρβίνου είναι παγκοσμίως αποδεκτή από όλη την επιστημονική κοινότητα. Αυτή η διεθνής αναγνώριση της θεωρίας της εξελίξεως των ειδών είχε ως αποτέλεσμα να αναγνωρισθεί ο Κάρολος Δαρβίνος, από απλός θεολόγος και φυσιοδίφης, ως ο μεγαλύτερος βιολόγος στην ιστορία της ανθρωπότητας που κυριολεκτικά άλλαξε τις αντιλήψεις των ανθρώπων και τους απήλλαξε από τον θρησκευτικό φανατισμό. Μπορούμε να ειπούμε, χωρίς δισταγμό, ότι η σημερινή πρόοδος της επιστήμης σε όλους τους τομείς οφείλεται στην επιτυχία της θεωρίας του Δαρβίνου με την οποία (θεωρία) αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά ευθέως η θεοκρατική αντίληψη των βιβλικών θρησκειών του «είπε και εγένετο».

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΦΥΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

Οι οπαδοί των βιβλικών θρησκειών του «είπε και εγένετο» έχουν διατυπώσεις μια σχετική αντίπαλη θεωρία, την θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού. Η θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού βασίζεται στην καθαρώς θεολογική άποψη των εβραιογενών θρησκειών του «είπε και εγένετο» του εξωκοσμικού θεού (ο οποίος θεωρείται ότι διαθέτει ανώτερη νοημοσύνη) και, συνεπώς, είναι αυθαίρετη και αναπόδεικτη.

Σύμφωνα με την θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού τόσο το Σύμπαν όσο και η ζωή πάνω στην Γη είναι περίπλοκη και δεν είναι δυνατόν να είναι αποτέλεσμα τυχαίας εξελίξεως αλλά αποτέλεσμα μιας ανώτερης νοημοσύνης η οποία με έναν «ευφυή σχεδιασμό» δημιούργησε τα πάντα. Η ζωή είναι πράγματι περίπλοκη αλλά για να φθάσει σ’ αυτήν την περίπλοκη δομή της πέρασαν περίπου δυο δισεκατομμύρια χρόνια συνεχούς εξελίξεως μέσω της διαδικασίας της φυσικής επιλογής όπως παρατηρεί ο Δαρβίνος.

Η θεωρία του «ευφυούς σχεδιασμού» της ζωής στην Γη από κάποια «ανώτερη ευφυΐα» που πιστεύουν οι οπαδοί των εβραιογενών θρησκειών δεν αποδεικνύεται και είναι μόνον θέμα τυφλής πίστεως. Αυτή η θεωρία δεν μας εξηγεί: α) Γιατί πολλές μορφές ζωής εξαφανίσθηκαν προ πολλών χιλιάδων ετών και σήμερα βρίσκουμε μόνον τα απολιθώματά τους; β) γιατί η «ανώτερη ευφυΐα» (σαν ανώτερη που την θεωρούν) δεν προέβλεψε εξ υπ’ αρχής μόνον ανώτερες μορφές ζωής και τι χρειάζονται οι κατώτερες μορφές ζωής; Σχετικά με το τελευταίο θα απαντήσουν ότι οι κατώτερες μορφές ζωής έγιναν για να εξυπηρετούν τις διατροφικές κλπ ανάγκες των μορφών ανώτερης ζωής! Η άποψη αυτή (να εξυπηρετούν κλπ) δεν δείχνει σχεδιασμό από «ανώτερη αφυΐα» αλλά την διαδικασία της σκληρής ανάγκης επιβίωσης η οποία δεν έχει ούτε συναισθηματισμούς ούτε ανωτερότητες και, για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ, υποθέστε ότι η «ανώτερη ευφυΐα» αποφασίζει ξαφνικά να φέρει στην γη ένα άλλο ισχυρότερο και ανώτερο είδος ζωής για το οποίο ο άνθρωπος να αποτελεί μέρος της διατροφής του και να το χρησιμοποιεί παράλληλα ως υποζύγιο. Τότε αυτοί που πιστεύουν στον «ευφυή σχεδιασμό» από «ανώτερη ευφυΐα» πως θα τους φαινότανε να περιμένουν πότε θα αποφασίσει το ανώτερο του ανθρώπου είδος ζωής να σας φάει και πότε να τους χρησιμοποιήσει σε εργασίες του όπως ο άνθρωπος κάνει π.χ. με τα βόδια κλπ! Νομίζω ότι περαιτέρω απασχόληση με το θέμα του ευφυούς σχεδιασμού δεν έχει νόημα.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗΣ ΓΕΝΕΣΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

Κατά αυτήν την θεωρία η ζωή είναι αποτέλεσμα αυθόρμητης συνθέσεως οργανικών ουσιών πριν από δύο δισεκατομμύρια χρόνια στην πρώιμη γη οφειλομένης στις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην γη και ιδιαίτερα στην ατμόσφαιρά της. Πειράματα όμως που έγιναν (π.χ. το πείραμα Miller) απέδειξαν ότι είναι δυνατός ο σχηματισμός κατά αυθόρμητο τρόπο απλών οργανικών ενώσεων όπως π.χ. αμινοξέων. Τα αμινοξέα([1]) είναι οι δομικοί λίθοι των πρωτεϊνών. Οι πρωτεΐνες πραγματοποιούν πολλές λειτουργίες στην ενόργανη ζωή π.χ. μερικές πρωτεΐνες ενεργούν ως καταλύτες, άλλες είναι αντισώματα για το ανοσοποιητικό σύστημά μας κλπ. Επίσης οι πρωτεΐνες είναι οι δομικοί λίθοι των μορίων DNA και RNA (νουκλεϊνικά οξέα). Το RNA και το DNA είναι, ως γνωστό, οι γενετικοί κώδικες των οργανισμών όλων των όντων στη γη είναι δηλαδή οι κώδικες της ζωής.

Το ερώτημα που γεννιέται σχετικά με την γένεση της ζωής είναι: «ποίο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που πρέπει να έχει μια οργανική χημική ένωση ώστε να θεωρείται ότι έχει ζωή έστω με την πιο πρωτόγονη μορφή της». Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι α) η δυνατότητα αφομοιώσεως ουσιών εκ του περιβάλλοντος και β) η δυνατότητα αναπαραγωγής της δηλαδή η αυτόματη σύνθεση μιας ίδιας οργανικής χημικής ένωσης από αυτήν και τέτοια δυνατότητα έχουν τα μόρια RNA και το DNA (νουκλεϊνικά οξέα).

Η συγκρότηση οργανικών ουσιών στην αρχέγονη γη δεν αρκεί για να λύσει το πρόβλημα της πρώτης ζωής στην γη γιατί πρέπει να λυθεί και το πρόβλημα της συγκροτήσεως των πρωτεϊνών και κατ’ ακολουθία των μορίων RNA και DNA. Για να σχηματισθεί μια πρωτεΐνη απαιτείται η δράση ενός ενζύμου αλλά για παραχθεί ένα ένζυμο απαιτείται η ύπαρξη μίας πρωτεΐνης. Όλος ο μεταβολισμός εξαρτάται από τα ένζυμα και κάθε ένζυμο είναι μια πρωτεΐνη. Αλλά οι πρωτεΐνες είναι συντεθειμένες από τις πληροφορίες που κωδικοποιούνται στο RNA που μεταφράζονται σε mRNA αλλά και η σύνθεση του DNA απαιτεί τις πρωτεΐνες. Έτσι οι πρωτεΐνες δεν μπορούν να γίνουν χωρίς νουκλεϊνικά οξέα και τα νουκλεϊνικά οξέα δεν μπορούν να γίνουν χωρίς πρωτεΐνες. Η ανακάλυψη όμως ότι ορισμένα μόρια RNA αναπτύσσουν και ενζυματική δραστηριότητα παρέχει μια πιθανή λύση. Αυτά τα μόρια RNA αποκαλούνται ριβοζύμες (ribozymes) και ενσωματώνουν τα δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα που απαιτούνται από τη ζωή: την αποθήκευση των πληροφοριών και την δυνατότητα να ενεργήσουν ως καταλύτες. Στο ΣΧΗΜΑ 1 φαίνεται η διαδικασία συνθέσεως ενός μικρού μήκους διπλού μορίου ριβοζύμης (ribozymes) από μόρια ολιγονουκλεοτιδών ([2]) (oligonucleotides) με την βοήθεια καταλύτη. Το ερώτημα που γεννιέται είναι: η απλοϊκή αυτή σύνθεση θα μπορούσε να παραγάγει γνωστά μορία RNA και DNA (νουκλεϊνικά οξέα) που υπάρχουν σήμερα στους οργανισμούς; Η απάντηση είναι ότι από τότε που σχηματίσθηκαν αυτές οι απλοϊκές μορφές μέχρι σήμερα έχουν περάσει περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια συνεχούς εξελικτικής διαδικασίας, δηλαδή πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε οι απλοϊκές αυτές μορφές που γίνονται εύκολα στο εργαστήριο να εξελιχθούν στις σύγχρονες μορφές.

Σχήμα 1

Κατά τα τελευταία χρόνια οι μελέτες στρέφονται σε σύνθεση αμινοξέων που υπάρχουν σε γονίδια πρωτογόνων μορφών ζωής που θεωρούνται ως οι Τελευταίοι Καθολικοί Πρόγονοι (Last Universal Ancestor ή LUA) όλων των υπαρχόντων ειδών της ζωής. Οι μελέτες αυτές έδειξαν ότι τα αμινοξέα αυτά ανήκουν στην κατηγορία εκείνη που εύκολα παράγονται με το πείραμα Miller και Urey. Εξ αυτού συνάγεται ότι ο αρχικός γενετικός κώδικας βασίστηκε σε μικρότερο αριθμό αμινοξέων και μάλιστα αυτών που ήταν διαθέσιμα κατά την προβιοτική (prebiotic[3]) περίοδο της γης.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗ.

Όταν η Γη διαμορφώθηκε πριν από 4,6 δισεκατομμύρια έτι περίπου στην επιφάνειά της δεν υπήρχε τότε κανένα είδος ζωής γιατί οι συνθήκες στην επιφάνειά της δεν το επέτρεπαν. Με την πάροδο περίπου δυο δισεκατομμυρίων ετών ο φλοιός της Γη ψύχθηκε και στερεοποιήθηκε αλλά ήταν ακόμα σε πολύ υψηλή θερμοκρασία και κανένα είδος ζωής δεν ήταν δυνατόν να εμφανισθεί. Αυτή ήταν η πρώτη περίοδος της εξελικτικής πορείας της Γης.

Ακολούθως με την πάροδο πολλών εκατομμυρίων ετών, όταν η θερμοκρασία του φλοιού της Γης έφθασε σε ορισμένα σημεία της σε θερμοκρασία κάτω των 100ο C τότε εμφανίσθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την εκδήλωση της πλέον πρωτόγονης μορφής της ζωής. Κατά την περίοδο αυτήν εμφανίσθηκαν οι πρώτες θάλασσες. Τα σύννεφα που κάλυπταν τον ουρανό ήταν φορτισμένα ηλεκτρικά και οι εκκενώσεις τους ήταν πάρα πολύ συχνές και πολύ μεγαλύτερες σε ένταση από ότι είναι σήμερα. Αυτή ήταν η δεύτερη περίοδος της εξελικτικής πορείας της Γης.

Σχετικά με την ατμόσφαιρα της πρώιμης Γης κατά την δεκαετία του ’30 ο Oparin στη Ρωσία και ο Haldane στην Αγγλία είχαν επισημάνει ότι οι οργανικές ενώσεις που απαιτούνται για την ζωή δεν θα μπορούσαν να είχαν διαμορφωθεί στη γη εάν η ατμόσφαιρα ήταν πλούσια σε οξυγόνο (όπως είναι σήμερα) γιατί το οξυγόνο παρεμποδίζει τις αντιδράσεις που μετασχηματίζουν απλά οργανικά μόρια σε σύνθετα. Έτσι οι Oparin και Haldane συμπέραναν ότι η ατμόσφαιρα της πρώιμης γης, πρέπει να ήταν όμοια με αυτήν των εξωτερικών πλανητών δηλαδή να περιείχε πολύ λίγο ή καθόλου οξυγόνο (O2) και να ήταν πλούσια σε υδρογόνο (H2) και ενώσεις που μπορούν να προκύψουν από τα άτομα του υδρογόνου με άτομα άνθρακος και αζώτου όπως το μεθάνιο (CH4) και την αμμωνία (NH3).

Η ατμόσφαιρά της πρώιμης γης περιείχει κυρίως υδρογόνο (Η2), υδρατμούς (Η2Ο), διοξείδιο του άνθρακος (CO2), μονοξείδιο του άνθρακος (CO) και άζωτο (Ν2). Αυτό εικάζεται από το γεγονός ότι α) τα αέρια των ηφαιστείων περιλαμβάνουν μεθάνιο (CH4), διοξείδιο του άνθρακος (CO2), μονοξείδιο του άνθρακος (CO), άζωτο (Ν2) και αμμωνία (ΝΗ3) και β) ότι η υπεριώδης (UV) ακτινοβολία καταστρέφει το μεθάνιο (CH4) και την αμμωνία (ΝΗ3) με αποτέλεσμα αυτά τα μόρια να είναι βραχύβια. Επίσης η υπεριώδης (UV) ακτινοβολία δημιουργεί φωτόλυση (photolysis) στο νερό (Η2Ο) το οποίο διασπάται σε ιόντα Η+ και ΟΗ τα οποία αντιδρούν χημικά με το μεθάνιο (CH4) και την αμμωνία (ΝΗ3) με αποτέλεσμα να δίδουν διοξείδιο του άνθρακος (CO2) και υδρογόνο (Η2). Στην πράξη όμως αν το μίγμα των αερίων του πειράματος των Stanley Miller και Harold Urey αποτελεστεί από διοξείδιο του άνθρακος (CO2), μονοξείδιο του άνθρακος (CO), άζωτο (Ν2) και άτομα υδρογόνου Η (όπου τα άτομα Η προέρχονται από τους υδρατμούς) δίδει τα ίδια αποτελέσματα με το αρχικό πείραμα των Miller και Urey. Στην πράξη, προκειμένου να παραχθούν αρωματικά αμινοξέα υπό τους όρους πρώιμης γης είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν λιγότεροι αέρια λιγότερο πλούσια σε υδρογόνο. Τα περισσότερα από τα φυσικά αμινοξέα, οι πουρίνες (purines), οι πυριμιδίνες (pyrimidines) και τα σάκχαρα έχουν παραχθεί σε παραλλαγές του πειράματος Miller.

Κατά την δεύτερη περίοδος της εξελικτικής πορείας της Γης οι συνθήκες που επικρατούσαν θυμίζουν περίπου της κατάσταση που υποθέτουμε ότι επικρατεί σήμερα τον πλανήτη Αφροδίτη στην οποία η ύπαρξη ζωής με την σημερινή μορφή είναι αδιανόητη, όμως η εκδήλωση μιας πολύ πρωτόγονης ζωής ήταν τότε δυνατή όπως απέδειξαν οι Stanley Miller και Harold Urey με το περίφημο πείραμά τους.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Μέχρι την δεκαετία του ‘50 οι επιστήμονες αναζητούσαν μια επιστημονικά τεκμηριωμένη απάντηση σχετικά με την προέλευση της αρχής της ζωής. Σχετικά διατυπώθηκαν δύο θεωρίες οι οποίες προσπαθούν να εξηγήσουν την  εκδήλωση της ζωής από μη οργανικές ουσίες:

Το πείραμα Miller και η εξ αυτού συνεπαγόμενη θεωρία της αυθόρμητης γενέσεως (spontaneous generation) της ζωής κατά την περίοδο της πρώιμης γης και

Η θεωρία της πανσπερμίας (panspermia).

Το πείραμα Miller

Οι ιδέες του Oparin και Haldane ενέπνευσαν το πείραμα του Stanley Miller. Ο Stanley Miller, ένας μεταπτυχιακός σπουδαστής εργαζότανε στο εργαστήριο του Harold Urey στο πανεπιστήμιο του Σικάγου και έκανε αυτό το πείραμα για να διευκρινίσει τις χημικές αντιδράσεις που εμφανίσθηκαν στο δεύτερο στάδιο της εξελικτικής πορείας της γη. Το πείραμα των Stanley Miller και Harold Urey στο πανεπιστήμιο του Σικάγου βασίστηκε στην υπόθεση ότι η πλέον πρωτόγονη μορφή της ζωής εκδηλώθηκε κατά την προαναφερθείσα περίοδο με βάση την αβιοτική (abiotic[4]) σύνθεση των οργανικών ουσιών.

Οι εν λόγω επιστήμονες, το 1953 έκαναν ένα πείραμα το οποίο άλλαξε την προσέγγιση της επιστημονικής έρευνας σχετικά με την προέλευση της ζωής.

Το πείραμα αυτό έγινε ως εξής: Δημιούργησαν, σε μικρογραφία, τις συνθήκες που επικρατούσαν στην επιφάνεια και την ατμόσφαιρα της Γης (ΣΧΗΜΑ 2) κατά την δεύτερη περίοδος της εξελικτικής πορείας της. Έτσι έβαλε στην συσκευή υδρογόνο (Η2), ύδωρ (Η2Ο), μεθάνιο (CH4), μονοξείδιο του άνθρακος (CO) και αμμωνία (ΝΗ3) γιατί θεώρησαν ότι αυτή ήταν η σύνθεση που είχε η ατμόσφαιρα της Γης κατ’ εκείνη την περίοδο. Οι υδρατμοί (Η2Ο), που παραγόντουσαν σε μία θερμαινόμενη σφαιρική φιάλη (η οποία αντιπροσώπευε τον «ωκεανό» της γης κατ’ εκείνη την περίοδο), μαζί με τα αέρια (Η2, CO, ΝΗ3 και CH4) κατευθύνονταν σε έναν χώρο όπου μέσω δυο ηλεκτροδίων είχαμε συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις. Κατόπιν τα αέρια ψυχόντουσαν επέστρεφαν στην αρχική σφαιρική φιάλη (τον «ωκεανό») Ακολουθούσε κατόπιν νέος κύκλος κ.ο.κ.

Σχήμα 2 Σχηματική παράσταση της συσκευής του Μίλλερ

Μετά από μια εβδομάδα συνεχούς λειτουργίας της συσκευής αυτής οι Stanley Miller και Harold Urey βρήκαν ότι στο μίγμα του νερού υπήρχαν οργανικές ενώσεις στις οποίες είχε δεσμευθεί τουλάχιστον το 10 έως 15% του άνθρακα που υπήρχε στο σύστημα. Επίσης 2% του άνθρακα είχε μετατραπεί σε αμινοξέα([5]) στα οποία συμπεριλαμβανόντουσαν τα 19 από τα 21 βασικά αμινοξέα των ζωντανών κυττάρων που υπάρχουν στους οργανισμούς των ζώων. Επίσης υπήρχαν δυο τύποι αμινοξέων: δεξιόστροφα και αριστερόστροφα σε ίση αναλογία. Βεβαίως θα αντιτείνει κανείς: πως από αυτά τα αποτελέσματα φθάσαμε στην δημιουργία του DNA και του RNA των κυττάρων. Η απάντηση είναι ότι αυτό το αποτέλεσμα το είχαμε μόνον σε μια εβδομάδα. Όμως από την εποχή αυτών των συνθηκών μέχρις ότου εμφανισθούν DNA και του RNA με δυνατότητα αναπαραγωγής του τύπου τους πέρασαν πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια.

Το προαναφερθέν πείραμα ενέπνευσε και άλλους ερευνητές να κάνουν άλλα παρεμφερή πειράματα. Έτσι το 1961 Joan Oro διαπίστωσε ότι αμινοξέα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και από υδροκυάνιο (HCN) και αμμωνία διαλυμένων σε ύδωρ. Πέραν αυτού διαπίστωσε ότι μεταξύ των άλλων σε μεγαλύτερη ποσότητα υπήρχε η αδενίνη, η οποία είναι μία από τις τέσσαρες αζωτούχες ενώσεις που μετέχουν στην σύνθεση του RNA και του DNA Παρόμοια πειράματα με διαφορετικές πηγές ενέργειας και με διαφορετικά μίγματα αερίων έχουν οδηγήσει σε αμινοξέα πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον μερικές από τις οργανικές ενώσεις μπορούσαν να είχαν παραχθεί στην πρόωρη ατμόσφαιρα της Γης.

Αξιοσημείωτο είναι ότι μόλις προστεθεί στην ατμόσφαιρα του μίγματος των αερίων οξυγόνο τότε δεν παράγεται κανένα οργανικό μόριο, λόγω της οξειδωτικής δράσεως του οξυγόνου. Αυτό σημαίνει ότι σ’ αυτήν την αρχέγονη ατμόσφαιρα δεν υπήρχε οξυγόνο ή ήταν σε ελαχίστη ποσότητα. Η εμφάνιση του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα σε μεγάλη αναλογία (όπως είναι σήμερα) έγινε πολύ αργότερα και οφείλεται στην αναγωγική δράση των φυτών επί του διοξειδίου του άνθρακος της ατμόσφαιρας.

Η θεωρία της πανσπερμίας (panspermia[6]).

 Αξιοσημείωτο είναι ότι οργανικές ενώσεις, παρόμοιες με αυτές που παρήχθησαν με το πείραμα του Miller, βρέθηκαν και σε υπολείμματα από ανθρακούχους μετεωρίτες που έπεσαν στην γη παρά την υψηλή θερμοκρασία που αναπτύχθηκε κατά την διέλευσή τους μέσω της ατμοσφαίρας. Εξ αυτού συμπεραίνουν οι επιστήμονες ότι η ύπαρξη  οργανικών ενώσεων δεν είναι απίθανο να προέρχεται από το εξωτερικό διάστημα καθ’ ολοκληρίαν ή εν μέρει[7] κατά την προβιοτική (prebiotic) περίοδο του πλανήτη μας. Συγκεκριμένα βρέθηκαν τα εξής:

Μετεωρίτης Murchison. Αυτός ο μετεωρίτης, ο οποίος έπεσε κοντά στο Murchison της Αυστραλίας στις 28 Σεπτεμβρίου του 1969, περιείχε πάνω από 90 αμινοξέα από τα οποία τα 19 βρίσκονται σε όλες τις οργανικές ενώσεις της ζωής στην γη αλλά περιείχε και ενώσεις που δεν υπάρχουν στις σύγχρονες μορφές της ζωής στη γη.

Μετεωρίτης ALH84001([8]), περιείχε όχι μόνο ποικίλα οργανικά μόρια, συμπεριλαμβανομένων των πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων, αλλά επίσης και στοιχεία μικροοργανισμών που δεν καταστράφηκαν κατά την διέλευση του μετεωρίτη μέσω της γήινης ατμόσφαιρας. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η θερμοκρασία στο εσωτερικό του μετεωρίτη δεν ξεπέρασαν τους 40ο C κατά την διέλευσή δια της γήινης ατμόσφαιρας, δηλαδή θερμοκρασίας που θα επέτρεπε την επιβίωση βακτηριδίων στο εσωτερικό ενός τέτοιου μετεωρίτη. 

Οργανικά μόρια στο εξωτερικό διάστημα: Οι αστρονόμοι, που χρησιμοποιούν την υπέρυθρη φασματοσκοπία, έχουν προσδιορίσει ποικίλα οργανικά μόρια στο διάστημα, όπως μεθάνιο (CH4), μεθανόλη (CH3OH), φορμαλδεΰδη (HCHO), πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες κλπ ως επίσης και ανόργανες ενώσεις όπως το διοξείδιο του άνθρακα (CO2), μονοξείδιο άνθρακα (CO), αμμωνία (NH3), σουλφίδιο υδρογόνου (Η2S), και υδροκυάνιο (HCN).

Πειράματα σε συνθήκες του εξωτερικού διαστήματος: Έχουν γίνει πειράματα και υπάρχουν και σχετικές ανακοινώσεις για παραγωγή αμινοξέων και άλλων οργανικών ενώσεων με τη λήψη ενός μίγματος μορίων που είναι γνωστό ότι υπάρχουν στο έξω της γης διάστημα όπως: αμμωνία (NH3), μονοξείδιο άνθρακα (CO), μεθανόλη (CH3OH), ύδωρ (Η2Ο), πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, υδρόθειο (H2S) και υδροκυάνιο (HCN) το οποίο (μίγμα) εκτίθεται σε θερμοκρασία του διαστήματος (κοντά σε απόλυτο μηδέν) και με έντονη υπεριώδη ακτινοβολία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Εκ των προαναφερθέντων οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η ζωή στην γη υπήρξε αποτέλεσμα μακράς εξελίξεως και φυσικής επιλογής. Για να φθάσει η ζωή στην σύγχρονη μορφή της και απαιτήθηκαν μερικά δισεκατομμύρια χρόνια, όπως ορθά προέβλεψε ο Δαρβίνος και οι μετέπειτα με την περίφημη θεωρία της εξελίξεως των ειδών με βάση την φυσική επιλογή που προήλθε από την συνεχή μεταβολή των συνθηκών στη επιφάνεια της γης.

Τα ανωτέρω εκτεθέντα γεννούν πλήθος από ερωτήματα όπως: τα όντα που υπάρχουν στην γη λειτουργούν κατά τρόπο καθαρά μηχανικό με βάση μόνον την λειτουργία του εγκεφάλου τους (όπως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής) ή μήπως έχουν και αυτό που ονομάζουμε ψυχή; Αλλά αν δεχθούμε την ύπαρξη ψυχής τότε τι είναι ψυχή και πως αυτή συγκροτήθηκε; Επίσης τι έγινε πρώτο: η ψυχή και αυτή δημιούργησε τον οργανισμό ή ο οργανισμός γεννήθηκε πρώτος και κατόπιν ήλθε η ψυχή για να τον κατοικήσει; Στα ερωτήματα αυτά δεν είναι δυνατόν να  δοθούν επιστημονικές απαντήσεις και μάλιστα στο θέμα της υπάρξεως ή μη της ψυχής και της λογικής νοήσεως που διαθέτει ο άνθρωπος, αλλά και της ζωικής νοήσεως των ανωτέρων θηλαστικών. Απαντήσεις σχετικά δίδει ο εσωτερισμός και μάλιστα, κατά την προσωπική μου άποψη, ο εσωτερισμός ο οποίος βασίζεται στις δοξασίες των πυθαγορείων και του Πλάτωνα.

Σχετικά με το θέμα της ψυχής ο Πλάτων στον διάλογό του ΤΙΜΑΙΟΣ, σχετικά με την δημιουργία της ψυχής, αναφέρει (34C) ότι ο Θεός συνέστησε την ψυχή πριν από το σώμα και έτσι η ψυχή είναι πρεσβυτέρα του σώματος και ως προς την σύστασή της και ως προς την αρετή ώστε να κυριαρχεί αυτού (του σώματος) και να το διευθύνει και εκείνο να τον υπακούει. Επομένως (κατά τον Πλάτωνα, ο οποίος απηχεί απόψεις πυθαγορείων) πρώτα έγινε η ψυχή και κατόπιν ο οργανισμός. Περισσότερα επ’ αυτών μπορεί να βρει ο αναγνώστης στα εξής δημοσιεύματά μου: α) τεύχος 38 του ΙΧΩΡ (Οκτώβριος 2003), τεύχος 52 του ΙΧΩΡ (Ιανουάριος 2005) και β) μια πλήρη ολοκληρωμένη εικόνα στο βιβλίο μου «Πυθαγορείων Εσωτερισμός».

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

http://www.chem.duke.edu/~jds/cruise_chem/Exobiology/miller.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Miller_experiment

http://www.geocities.com/CapeCanaveral/Lab/2948/orgel.html

http://users.rcn.com/jkimball.ma.ultranet/BiologyPages/A/AbioticSynthesis.html

ΣΤΥΛ. ΤΑΚΑ Πυθαγορείων Εσωτερισμός, Έκδοση «ΕΥΑΝΔΡΟΣ» 2006


[1] Τα αμινοξέα στην γλώσσα της χημείας είναι καρβοξιλικά οξέα τα οποία έχουν μια αμινική ομάδα (-ΝΗ2). Υπάρχουν περισσότερα από 500 αμινοξέα που εμφανίζονται στη φύση, αλλά μόνο 21 χρησιμοποιούνται στη βιολογική ζωή που είναι γνωστή στη γη. Από αυτά τα 21, τα σταθερότερα αμινοξέα είναι τα αλειφατικά οξέα: γλυκίνη, αλανίνη, βαλίνη, ισολευκίνη, και λευκίνη. Ο γενικότερος τύπος ενός αμινοξέος είναι RCH(NH2)COOH,

[2] Όταν η αδενίνη συνδέεται με το DNA, διαμορφώνει έναν δεσμό με ένα άλλο μόριο αποκαλούμενο Thymine, στην άλλη πλευρά του σκέλους DNA. Αυτοί οι δεσμοί που δίνουν στο DNA τη δομή διπλών ελίκων του και είναι η «διαταγή» στις νουκλεοτίδες ώστε να τοποθετούνται και σχηματίζουν το DNA που επιτρέπει την ποικιλομορφία μεταξύ όλων των οργανισμών. Η σημασία της αδενίνης στο RNA είναι παρόμοια με αυτήν του DNA. Εκτός από το DNA και το RNA, η αδενίνη αποτελεί επίσης ένα σημαντικό τμήμα του τριφωσφορικού άλατος αδενοσίνης, ή ATP. Το τριφωσφορικό αυτό άλας αδενοσίνης είναι η αζωτούχα ΑΔΕΝΙΝΗ βάσεων. Αυτό το μόριο (αδενοσίνη) είναι σημαντικό επειδή έχει τη δυνατότητα να προσθέτει μια ομάδα φωσφορικού άλατος σε άλλα μόρια. Αυτή η μεταφορά μιας ομάδας φωσφορικού άλατος επιτρέπει την απελευθέρωση ενέργειας η οποία χρησιμοποιείται από τα κύτταρα και κατ’ επέκταση στους οργανισμούς για την διαβίωσης τους. Αυτός είναι ο λόγος που η αζωτούχα αδενίνη είναι τόσο σημαντική στην ζωή. Η ΑΔΕΝΙΝΗ είναι ένα από τα σημαντικότερα οργανικά μόρια για τη ζωή όπως την ξέρουμε σήμερα γιατί είναι ένα αναπόσπαστο τμήμα του DNA, του RNA, και του ATP.

 [3] Η λέξη prebiotic ή ελληνικά προβιοτική (διεθνής όρος) είναι ελληνική που προέρχεται από τις λέξεις βίος-βιώνω (ζωή-ζω) και το επίρρημα προ και σημαίνει την περίοδο προ της εκδήλωσης ζωής στην Γη.

[4] Η λέξη abiotic ή ελληνικά αβιοτική (διεθνής όρος) είναι ελληνική που προέρχεται από τις λέξεις βίος-βιώνω (ζωή-ζω) και το στερητικό άλφα και σημαίνει την συγκρότηση οργανικών ενώσεων από μη οργανικές.

[5] Από όλα τα αμινοξέα που παρήχθησαν στο πείραμα Miller η γλυκίνη (glycine) ήταν η αφθονότερη. Η γλυκίνη προέκυψε από φορμαλδεΰδη, αμμωνία  και υδροκυάνιο ως εξής:

Φορμαλδεΰδη + αμμωνία + υδροκυάνιο = αμμωνιτρίλη + νερό

[CH20 + NH3 + HCN –—>  NH2CH2CN + H2O]

και αμμωνιτρίλη + νερό = γλυκίνη + αμμωνία

[NH2CH2CN + 2H2O –—>  NH2CH2COOH + NH3]

[6] Η λέξη pansrermia ή ελληνικά πανσπερμία (διεθνής όρος) είναι ελληνική και προέρχεται από τις λέξεις παν και σπέρνω.

[7] Κατά την γνώμη μου το περισσότερο πιθανό είναι ότι η ζωή στην γη οφείλεται και στην αυθόρμητη γένεση και στην πανσπερμία

[8] Ο μετεωρίτης αυτός, αν και δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία, θεωρείται ότι προήλθε από τον Άρη. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω πως προήλθε αυτή η πληροφορία (ότι προήλθε από τον Άρη)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: