ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Η ηθική και η ηθική αρχή.

Posted by lykofron στο 18/04/2010

Η λέξη ΗΘΙΚΗ προέρχεται από το ρήμα εθίζω που σημαίνει συνηθίζω σε κάτι ή συμμορφώνομαι σε κάτι αυθόρμητα δηλαδή σημαίνει την δύναμη να κάνεις κάτι από συνήθεια. Ώστε η ηθική είναι κάτι το επίκτητο που αποκτιέται με την έξη, δηλαδή την συνήθεια ή άλλως με την προσαρμογή των ενεργειών μας σε ένα υπόδειγμα ή πρότυπο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προηγηθεί η ύπαρξη ενός ορθού προτύπου ώστε η προσαρμογή μας σ’ αυτό να μας οδηγεί σε πρόοδο και ανέλιξη. Το πρότυπο αυτό είναι η πραγματικότητα που υπάρχει στην φύση και η μόνη πραγματικότητα είναι οι νόμοι της Φύσεως και όχι στην ανθρώπινη υποκειμενικότητα. Συνεπώς ο άνθρωπος εκείνος που έχει εκδηλώσει τον νόμο της ηθικής προσαρμόζεται αυθόρμητα στους Νόμους της Φύσεως.

Όπως βάση της αρετής είναι «το κατά Φύση πράττειν» έτσι μπορούμε να ειπούμε ότι βάση της ηθικής είναι «το κατά Φύση αυθόρμητα συμπεριφέρεσθαι» και αυτό αποτελεί την βάση της απόλυτης ηθικής, της αντικειμενικής ηθικής η οποία πρέπει να αναζητηθεί στην φύση της ανθρώπινης ύπαρξης γιατί η ηθική είναι συμφυής με την νόηση και της συνείδηση, που είναι ιδιότητες των πνευματικών υπάρξεων όπως είναι ο άνθρωπος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι «ηθική είναι η κατά τρόπο αυθόρμητο εκδήλωση της αρετής». Σχετικά νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος Σπ. Νάγος έλεγε: 

ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ για τα νοητικά όντα[1] (κατά τον νεοπυθαγόρειο φιλόσοφο Σπ. Νάγος) είναι η γνώση των φυσικών δικαιωμάτων επί της ζωής και της προόδου των όντων και η αναγνώριση των φυσικών δικαιωμάτων των άλλων και η προστασία τους. Η αναγνώριση των φυσικών δικαιωμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκπλήρωση καθήκοντος, καθήκοντος το οποίο επιβάλει αυτή η ίδια η λειτουργία της Φύσεώς τους. Η αναγνώριση των δικαιωμάτων των άλλων, υποχρεώνει τα νοητικά όντα να είναι πάντοτε εναρμονισμένα στις σχέσεις τους προς το σύνολο των νοητικών όντων. Το γεγονός αυτό τα χαρακτηρίζει ως ενεργούντα με συνείδηση του σκοπού τους δηλαδή ως έχοντα διανόηση από την οποία διέπονται οι πράξεις τους. Αντίθετες ενέργειες δια των πράξεών τους τα χαρακτηρίζει ως ασυνείδητα. Ασυνείδητες δε ενέργειες δια πράξεων είναι επαναστατικές κατά του έργου της θείας δημιουργίας, κατά των όρων της φυσικής τους ζωής, κατά της προόδου αυτών, κατά της ηθικής τους εμφανίσεως και κατά του σκοπού τους.  

Οι μύστες, εκτός της αναγνωρίσεως των δικαιωμάτων των άλλων, έχουν καθήκον να αποκαλύπτουν, μετά από προπαρασκευή, τις θείες αλήθειες της Φύσεως, προς τους αμύητους προς αυτές ανθρώπους, προς τον σκοπό να προαχθούν και αυτοί νοητικά ώστε να γνωρίσουν τα φυσικά τους δικαιώματα και να εκπληρώνουν το καθήκον τους προς τους άλλους. Οι μύστες όταν πράγματι τα ασκούν αυτά τα καθήκοντα τότε, όχι μόνον προάγονται ψυχικά, αλλά αποκτούν το δικαίωμα της αποκαλύψεως προς αυτούς από θειότερα πνεύματα, θειότερης γνώσεως, σχέση έχουσα προς την μεταμόρφωσή της οργανικής τους φύσεως και απόκτηση ενεργητικού μέσου της ψυχής τους καθαρά πνευματικού.  

Η υπερπήδηση των ορίων της βαθμίδας της ανθρώπινης ζωής υπό των ανθρωπίνων ψυχών προαπαιτεί διανόηση φωτεινή. Φωτεινή διανόηση είναι εκείνη η οποία συνεχώς τροφοδοτείται με γνώσεις υπό υπέρτερων πνευματικών όντων τα οποία ενσυνείδητα συνεχίζουν στους πνευματικούς κόσμους το έργο της θείας δημιουργίας, το έργο της μεταμορφώσεως των ενεργητικών τους μέσων, εκ των οποίων εκπέμπονται ακτίνες φωτός δια να δημιουργούν νέες αρμονίες στους νοητικούς κόσμους του Σύμπαντος. Για να τροφοδοτείται η διανόηση πρέπει να είναι δεκτική αυτών των  ακτίνων. Δεκτική διανόηση είναι εκείνη η οποία στις ενεργητικές της σχέσεις ασκεί τις ηθικές αρχές και δι’ αυτών εμφανίζει αρμονίες προς τις άλλες, εκείνη η οποία συναισθάνεται την ενότητα αυτής προς τους νόμους της θείας δημιουργίας, εκείνη η οποία συνεχίζει το έργο της θείας δημιουργίας.  

Η άσκηση της αρετής και ηθικής

Οι νόμοι της Ελευθερίας, της Αγάπης και της Δικαιοσύνης, όταν ασκούνται υπό των ανθρώπων γίνονται τα θεμέλια της ηθικής τους καταστάσεως και επ’ αυτών οικοδομούνται οι ηθικές αρχές των αρετών που αναφέρθηκαν ανωτέρω. Σχετικά ο νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος Σπ. Νάγος έλεγε: 

Όταν οι αρετές αυτές ασκούνται υπό των μυστών, όχι μόνον εναρμονίζουν τις λειτουργίες της φύσεώς τους προς τους νόμους της Φύσεως, όχι μόνο βελτιώνουν τις διανοητικές λειτουργίες τους κατά τρόπον ώστε να μη εισχωρούν στην διάνοιά τους πεπλανημένες αντιλήψεις, αλλά προκαλούν και την ομαλή εξωτερίκευση των ψυχικών τους δυνάμεων διά των οποίων συντελείται η διανοητική και ηθική πρόοδός τους. 

Όταν οι αρετές αυτές ασκούνται υπό των μυστών, εξαγνίζουν και τους οργανισμούς τους και τις ψυχικές τους εκδηλώσεις οπότε καταπολεμάται πάσα εκδήλωση ανθρωπίνων παθών. Τα πάθη εκδηλούμενα υπό των ανθρώπων δεν τους παρεμποδίζουν μόνον στον σχηματισμό ορθών σκέψεων (οι οποίες παρεμπόδιση της ψυχικής τους προόδου) αλλά προκαλούν και μέγιστες ανωμαλίες στις μεταξύ τους σχέσεις και γίνονται οι φορείς της κακοδαιμονίας των υπονομεύοντας την διανοητική τους ανέλιξη και τον σχηματισμό των συναισθημάτων εκείνων διά των οποίων εξωτερικεύονται σε λειτουργία οι ψυχικοί νόμοι της Ελευθερίας, της Αγάπης και της Δικαιοσύνης. Υπονομεύουν επίσης την λειτουργία της βουλήσεως, καθιστούν ανίσχυρη την θέληση και εκτρέπουν την ανθρώπινη φύση τους από τους όρους της Φυσικής ζωής.  

Τα πάθη είναι οι αρνητικές ενέργειες του ανθρώπου και δι’ αυτό όπου εκδηλούται αυτά, εκεί δεν υπάρχει καν η έννοια, η συνειδητή έννοια, των ηθικών νόμων της αρετής. Οι μυηθέντες στις Αλήθειες της Φύσεως, δεν πρέπει να εκδηλώνουν πάθη, διότι τα πάθη καθιστούν αδύνατο την οργανική τους μεταμόρφωση, ώστε η αποκάλυψη των Θείων Αληθειών της Πνευματικής Φύσεως να μη γίνεται δεκτική από την διανόησή τους. Ψυχές μυημένων που εκδηλώνουν πάθη στην διανοητική τους ενέργεια δεν εκπληρώνουν τον σκοπό τής μυήσεώς τους, ο οποίος είναι η πλήρης πνευματική τους μεταμόρφωση και η αποκατάστασή τους στις χώρες στις οποίες το Φως κυριαρχεί ως η ιθύνουσα πνευματική Αρχή στις εκεί οντότητες.


 

[1] Στο θείο Άπειρο υπάρχει μια άπειρη εξελικτική κλίμακα. Ο άνθρωπος είναι μεν πνευματική ύπαρξη όμως βρίσκεται στην κατώτερη βαθμίδα αυτής της άπειρης πνευματικής κλίμακας. Θα προοδεύσει μόνον αν εναρμονισθεί προς τους πνευματικούς νόμους της φύσεως και εκδηλώσει την απόλυτη ηθική. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσουμε ότι τα ζώα βρίσκονται κι αυτά σε κάποιο σημείο αυτής της εξελικτικής κλίμακας, σε κατώτερο σημείο του ανθρώπου, συνεπώς η αγάπη προς αυτά δεν πρέπει να αποτελεί μόνον απλό συναίσθημα γιατί είναι «νεώτεροι αδελφοί μας» και η εκδήλωση της ηθικής αρχής καλύπτει και αυτά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: