ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΑΠΕΙΡΟΝ

Posted by lykofron στο 20/07/2010

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΑΠΕΙΡΟΝ κατά την μυσταγωγική φιλοσοφία και την επιστήμη

Οι φυσικές επιστήμες έχουν ως αντικείμενο μελέτης και έρευνας την Φύση και τους νόμους της  (δηλαδή θέματα που ερευνά και η μυσταγωγική φιλοσοφία). Χρησιμοποιούν την συνθετική μέθοδο δηλ. μελετούν και ερμηνεύουν τα φυσικά φαινόμενα (όσα μπορούν να αποδειχθούν πειραματικά) και  εξ αυτών προσπαθούν να συνάγουν τους νόμους της Φύσεως. Η μέθοδος όμως αυτή δεν οδηγεί  στην εξεύρεση και διατύπωση των νόμων της Φύσεως που ισχύουν σε παγκόσμια κλίμακα και που  αφορούν τις ουσίες της Φύσεως σε όλες τους τις εκφάνσεις και σε όλα τους τα επίπεδα, γιατί στο  γήινο περιβάλλον δεν είναι γνωστά όλα τα φαινόμενα (όπως π.χ. η δράση του πνεύματος), ούτε  μπορούν να αποδειχθούν όλα πειραματικά Συνεπώς τα συμπεράσματα των φυσικών επιστημών δεν  είναι επαρκή σε σημείο ώστε να διατυπωθούν οι νόμοι της Φύσεως που ισχύουν σε παγκόσμια  κλίμακα. Σταθμό για τις φυσικές επιστήμες αποτέλεσε η θεωρία της σχετικότητας η οποία μας ωθεί στην φιλοσοφική σκέψη περισσότερο από την κλασική μηχανική. Με την θεωρία της σχετικότητας  για πρώτη φορά οι άνθρωποι που αγνοούν ή δεν κατανοούν την μυσταγωγική φιλοσοφία αντιμετωπίζουν  γεγονότα που δεν είναι άμεσα αντιληπτά στο γήινο περιβάλλον και που δυσκολεύεται ο κοινός νους  να συλλάβει (όπως π.χ. η καμπύλωση του χώρου). Παρά ταύτα ούτε η θεωρία της σχετικότητας  μπόρεσε να λύσει τα βασικά φιλοσοφικά προβλήματα που είναι: α) Η γένεση, ο σκοπός και ο προορισμός του κόσμου και του πνεύματος και β) Τα αίτια της εμφανίσεως του ανθρώπου και ο  σκοπός και προορισμός της ανθρώπινης υποστάσεως.

 Τα εσωτερικά φιλοσοφικά συστήματα, όπως ο τεκτονισμός, δίνουν απάντηση σε όλα τα φιλοσοφικά  προβλήματα αφού γνωρίζουν εξ αποκαλύψεως όλους τους νόμους της Φύσεως που ισχύουν σε  παγκόσμια κλίμακα και τους διατυπώνουν με σύμβολα και αλληγορίες «ώστε οι βλέποντες να μην ορώσιν και οι ακούοντες να μην ακροώνται». Τα εσωτερικά φιλοσοφικά συστήματα, επειδή η γνώση των νόμων της Φύσεως είναι αποτέλεσμα αποκαλύψεως και όχι μελέτης φυσικών φαινομένων του γήινου περιβάλλοντος, δεν επιδιώκουν την πειραματική τους επαλήθευση ή την πειραματική τους  απόδειξη, η οποία μόνον σε περιορισμένη κλίμακα θα ήταν δυνατή στο γήϊνο περιβάλλον που  βρισκόμαστε.

Η εξέταση της μυσταγωγικής κοσμολογίας από το έργο του αείμνηστου Αδ.’.  Σπ. Νάγου, για να γίνει  περισσότερο κατανοητή, θα συσχετισθεί με τις κοσμολογικές απόψεις του της θεωρίας της  σχετικότητος. Οπως είναι αυτονόητο, η εξάντληση αυτού του θέματος στα πλαίσια μιάς ομιλίας, είναι  αδύνατη, γι’ αυτό θα περιορισθούμε στα βασικότερα σημεία του και ειδικότερα στο Χάος, την γενεση  του Σύμπαντος και τις ουσίες του Σύμπαντος.

1. Η ΠΡΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

1.1. Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής φιλοσοφίας.

Το Παν προ της δημιουργίας του υπήρχε μόνο σε δυναμική κατάσταση. Οι δυνάμεις του Παντός, από  τις οποίες διαμορφώθηκαν οι Κόσμοι, υπήρχαν σε λανθάνουσα κατάσταση, όπως σε λανθανουσα  κατάσταση θα είναι και οι δυνάμεις οι οποίες θα διαμορφώνουν τους Κόσμους στον άπειρο χρόνο.  Αυτή η προ της δημιουργίας κατάσταση, χαρακτηρίζεται με την έννοια του Χάους. Ώστε ­ΧΑΟΣ είναι το άμορφο Άπειρο­ αυτό που δεν έχει αντικειμενική υπόσταση για την αίσθηση του πνεύματος, το  απροσπέλαστο στην έρευνα του πνεύματος. Το Χάος, επομένως, δεν είναι κενός χώρος αλλά  ουσιαστικό ανεκδήλωτο Είναι, με άπειρες δυνάμεις σε ανεκδήλωτη κατάσταση.

Στην κατάσταση του Χάους, η ΖΩΗ (που είναι εκείνη η οποία εμφανίζει τις ουσίες των κόσμων στο  Είναι τους) δεν είχε μέσα της σπέρμα παραγωγικότητας για να εκδηλώσει το άπειρο φαινόμενο  Κάλλος. Το σπέρμα ήταν η δύναμή της. Η δύναμή της όμως ήταν λανθάνουσα σ’ αυτή. Δύναμη είναι εκείνη την οποία νοούμε ως αέναη (αδιάλειπτη) ΚΙΝΗΣΗ της ουσίας των Κόσμων, εκείνη που  δεν διακόπτει την δράση της στον Απειρο Χρόνο. Τα σπέρματα της ΚΙΝΗΣΕΩΣ (κατά νοητή  έκφραση) ήταν ανεκδήλωτα στην αδιαμόρφωτη ουσία του Χάους και ως εκ τούτου ήταν λανθάνουσα  (ανεκδήλωτη) και η ΖΩΗ δηλ. η ουσία από την οποία γίνονται οι Κόσμοι. Η ΚΙΝΗΣΗ ήταν το  απροσπέλαστο στην έρευνα του Πνεύματος κέντρο του Χάους και η ΖΩΗ ήταν η περιφέρεια (ο φλοιός) του Χάους, στο οποίο υπήρχε και το Φως χωρίς όμως την παράσταση που θα μπορούσε να το  χαρακτηρίσει ως Φως. Η συγκρότηση του Χάους με κέντρο (την Κίνηση) και περιφέρεια (την Ζωή)  γίνεται νοητή από την μεταφορά του στο ενεργητικό μορφικό άπειρο [ως άτομα της ατομικής ουσίας  τα οποία έχουν κέντρο, τον νόμο της Κινήσεως και περιφέρεια, τον νόμο της Ζωής]. Επειδή η  διανόηση του ανθρώπου είναι μεταγενέστερο φαινόμενο από την συγκρότηση των Κόσμων σε  μορφικά Είναι, η κατάσσταση αυτή του Χάους είναι απροσπέλαστη στην ανθρώπινη διανόηση και  συνεπώς το πνεύμα με τις αισθήσεις του έχει ως αντικείμενο έρευνας το άπειρο Σύμπαν.

 1.2. Κατά τις απόψεις της σχετικιστικής κοσμολογίας

Η σημαντικότερη σύγχρονη θεωρία για την αρχή του Σύμπαντος είναι η θεωρία της αρχικής μεγάλης  έκρηξης (big bang) σύμφωνα με την οποία το Σύμπαν ξεκίνησε με την έκρηξη του «αρχικού ατόμου». Το αρχικό άτομο ξεκίνησε από μια μαθηματική ανωμαλία (singularity), που σημαίνει ότι είχε διαστάσεις απείρως μικρές (μικρότερες από τις διαστάσεις ενός πρωτονίου) και είχε επίσης άπειρη πυκνότητα και  θερμοκρασία. Αυτό προκύπτει από την λύση των εξισώσεων του Einstein αν θεωρήσουμε τον  «παράγοντα κλίμακος» R=0 και τον χρόνο t=0.

Ο πρώτος που διατύπωσε την θεωρία της αρχικής μεγάλης έκρηξης ήταν ο Βέλγος Lemaitre το 1927 ο  οποίος, εκτός από τις λύσεις των εξισώσεων του Einstein, χρησιμοποίησε και τον εξής συλλογισμό:  Επειδή η εντροπία του Σύμπαντος συνεχώς αυξάνει, θα πρέπει το Σύμπαν να ξεκίνησε από ένα  «αρχικό άτομο» το οποίο είχε την μεγαλύτερη δυνατή οργάνωση, περιείχε όλη την ύλη του Σύμπαντος και από την έκρηξη του οποίου προήλθαν οι γαλαξίες κλπ που αποτελούν σήμερα το Σύμπαν. Το  1969 οι Αγγλοι Hawking και Penrose απέδειξαν οτι οποιοδήποτε Σύμπαν (δηλ. οποιοδήποτε μοντέλο  του Σύμπαντος) το οποίο έχει τα χαρακτηριστικά ισοτροπίας και ομοιογενείας του παρατηρουμένου  Σύμπαντος, ξεκίνησε από μια μαθηματική ανωμαλία. Τέλος ο Ελληνας Καζάνας το 1980 διατύπωσε  την θεωρία του πληθωριστικού Σύμπαντος, σύμφωνα με την οποία το Σύμπαν πέρασε από μια φάση τεράστιας διαστολής (πληθωρισμού) όταν η ηλικία του ήταν μεταξύ 1035 και 1032 και από διαστάσεις ενός πρωτονίου που είχε έγινε μεγαλύτερο από το ορατό σήμερα Σύμπαν.

1.3. Συμπεράσματα.

Από τα προαναφερόμενα προκύπτει ότι η σχετικιστική κοσμολογία έχει προσεγίσει την έννοια του  Χάους, αφού δέχεται ότι το Σύμπαν ξεκίνησε από ένα απείρως μικρό «αρχικό άτομο», αλλά δεν έχει  υπεισέλθει στην σύσταση αυτού του «αρχικού ατόμου».

2. Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

2.1. Κατά τις απόψεις της μυσταγωγικής φιλοσοφίας.

Το Σύμπαν προήλθε αλλά και εξακολουθεί να δημιουργείται από το Χάος. Κατά την προ της  δημιουργίας κατάσταση, η ΚΙΝΗΣΗ (που ήταν το απροσπέλαστο κέντρο) και η ΖΩΗ (που ήταν ο  φλοιός) ήταν διαχωρισμένες. Αφετηρία της δημιουργίας του Σύμπαντος ήταν η προσέγγιση του  κέντρου (της Κίνησης) στην περιφέρεια (στην Ζωή). Αιώνες αιώνων συνέδραμαν ώστε η απείρως  ελαχίστη Κίνηση να καταστεί ικανή να ψαύση (δηλ. να αγγίξη) την περιβάλλουσα ως είδος φλοιού Ζωή  και από απείρως ελαχίστη που ήταν να αποκτήσει την δυνατότητα της άπειρης επέκτασης και της «αει»  (δηλ. ατελεύτητης) μετάδοσης σπέρματος άπειρης παραγωγής στην Ζωή. Ετσι η Κίνηση φιλεί (δηλ.  προσεγγίζει) την Ζωή και ως εκ του λόγου τούτου καθίστανται ατελεύτητα παραγωγικές δυνάμεων οι  οποίες υπήρχαν και υπάρχουν στα άτομα λανθανουσες. Οι εκδηλούμενες αυτές δυνάμεις είναι τα αίτια  της μεταφοράς της ουσίας της Φύσεως από το Χάος στο ενεργητικό Είναι των Κόσμων.

Στον τεκτονισμό με τον Σκοτεινό Θάλαμο συλλαμβάνουμε την έννοια του Χάους κατά την στιγμή που οι  ουσίες του τίθενται σε δράση με την λειτουργία των νόμων τους και εκδηλώνουν σε κάποιο σημείο του  Απείρου την ουσία της Φύσεως που είναι ο αμύητος. Στο Σκοτεινό Θάλαμο ο νόμος της Κινήσεως, που συμβολίζεται με το αμμόμετρο (όργανο μέτρησης του χρόνου), προκαλεί με την δράση του, που  συμβολίζεται με το ηλεκτρικό κουδούνι, σε συνεργασία το νόμο της παραγωγής και γονιμότητας, που  συμβολίζεται με τον κόκορα. Με την αλληλεπίδραση των δύο αυτών νόμων εμφανίζεται η ουσία της  Φύσεως που συμβολίζεται με τον αμύητο.

2.2. Κατά τις απόψεις της σχετικιστικής κοσμολογίας

Η κοσμολογία δεν ερευνά τα αίτια που προκάλεσαν την μεγάλη έκρηξη του «αρχικού ατόμου» στο οποίο ήταν συγκεντρωμένη όλη η ύλη του παρατηρουμένου Σύμπαντος. Οι ερευνητές αρχίζουν να  ερευνούν τις συνθήκες του Σύμπαντος αμέσως μετά την Μεγάλη Έκρηξη όταν η ηλικία του ήταν μικρό  μόνο κλάσμα του δευτερόλεπτου, η θερμοκρασία του μερικό τρισεκατομμύρια βαθμούς και η ακτίνα του μικρότερη από την ακτίνα ενός πρωτονίου.

2.3. Συμπεράσματα.

Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι η επιστήμη αγνοεί τα αίτια που προκάλεσαν την δημιουργία του  Σύμπαντος με την μεγάλη έκρηξη του «αρχικού ατόμου». Επίσης, σε αντίθεση με την μυσταγωγική  φιλοσοφία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: