ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Η ΘΕΑ ΑΡΤΕΜΙΣ

Posted by lykofron στο 14/10/2011

1.  Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ

Κατά την ιεράν παραδόσιν, η πολυώνυμη θεά Άρτεμις έχει γονείς την Λητώ και τον Θεό Δία και είναι δίδυμη αδελφή του Θεού του Φωτός Απόλλωνος. Ο Ησίοδος δια την γενεαλογία της Αρτέμιδος αναφέρει τα εξής: «Και η Φοίβη μετά του πολυποθήτου Κοίου ήλθε εις μίξιν και ούτω θεά αύτη εκ θεού, του έρωτος το σπέρμα εδέχθη και εγέννησεν την γαλανόπεπλη Λητώ, την απ’ όλους εις τον Όλυμπο γλυκεία πάντα και σπλαχνικωτέρα, εξ ίσου τρυφερή δια τους ανθρώπους και δια τους αθανάτους θεούς. Εγέννησεν ακόμη την ευώνυμη Αστερία, η οποία έγινε ακριβή σύζυγος του Πέρση ο οποίος την οδήγησεν εις το μέγα ανάκτορό του. Και το σπέρμα αυτού εδέχθη η Αστερία και την Εκάτη εγέννησε, την οποίαν περισσότερο από όλους τίμησε ο υιός του Κρόνου Ζευς και δώρα λαμπρότατα της χάρισε, μερίδιο να έχη και από την γην και από την θάλασσαν και από τον αστρόεντα ουρανό και περισσότερον τετιμημένη να είναι απ’ όλους τους αθανάτους. Και κάθε άνθρωπος ο οποίος κατά την συνήθειαν ωραία θυσία της προσφέρει και χάρη ζητάει από την Εκάτη, αύτη προθύμως την δέχεται και ευτυχίαν του δίδει διότι αύτη αυτήν την δύναμιν έχει» … «και εξ αρχής την όρισεν τροφόν των νέων οι οποίοι επεθύμουν να γνωρίσουν το φως της μεγαλόλαμπης Ηούς (Αυγής)». Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι ένας ηλιακός ήρωας ο Πέρσης και ο ύπατος των θεών Ζευς εγένοντο οι σπορείς της γονιμοποιήσεως των αδελφών Αστερίας και Λητούς και της δυναμικής αυτών με­ταμορφώσεως. Εκ της μάμης της Φοίβης, η θεά Άρτεμις ονομάζεται και Φοίβη (όπως και ο θεός Απόλλων ονομάζεται Φοίβος) και την γνωρίζουμε και ως σεληνιακή θεά. Η Λητώ κυοφόρησε τα τέκνα της εις τα Δίδημα (πόλη κειμένη πλησίων της Μιλήτου) και ακολούθως εγέννησε την Άρτεμιν εις την νήσον Ορτυγίαν και τον Απόλλωνα εις τόπον ο οποίος δεν είχε εισέτι εκδηλωθεί εις το φως του Ηλίου και τοιούτος τόπος ήταν η νήσος Δήλος. Η πρώτη γεννηθείσα Άρτεμις ακολούθως εβοήθησε την μητέραν της Λητώ ίνα γεννήση τον Απόλλωνα δια τούτο και λοχεία (προστάτιδα των τοκετών) ονομάζεται. Επίσης εις τον ορφι­κόν ύμνον της Προθυραίας, αναφέρεται η Άρτεμις Ειλείθυια ενώ εις τον ορφι­κόν ύμνον της Αρτέμιδος αναφέρεται ως λοχεία (επιλόχειος – προστάτιδα των τοκετών) Άρτεμις.

Η Δήλος, τόπος γεννήσεως του θεού Απόλλωνος προ της γεννήσεώς του, κατά μίαν παράδοσιν, ελέγετο Ορτυγία κατ’ άλλην Αστερία και κατ’ άλλην ότι προήλθε εκ της αδελφής της Λητούς Αστερίας, η οποία προκειμένου να αποφύγη τον έρωτα του Διός κατέπεσε εις την θάλασσα και έγινε βράχος κάτω από την επιφάνεια της θαλάσσης και ο Ποσειδών την έφερε εις την επιφάνεια προκειμένου να γίνει ο πρώτον δηλωθείς εις το φως του Ηλίου τόπος γεννήσεως του τέκνου του θεού Διός Απόλλωνος ενώ ο Ζευς την τοποθέτησε επί τεσσάρων κιόνων και την εστερέωσε δι’ αδαμαντίνων αλύσων. Η θεά Άρτεμις έχει αναλογίας μετά του διδύμου αδελφού της θεού Απόλλωνος. Ούτω όπως η Άρτεμις έχει εκ της μάμης της Φοίβης την επωνυμίαν Φοίβη (λάμπουσα) και είναι  σεληνιακή θεά ούτω και ο Απόλλων φέρει την επωνυμίαν Φοίβος (λάμπων) και είναι ηλιακός θεός. Η Άρτεμις, όπως και ο αδελφός της Απόλλων, φέρει τόξον και φαρέτραν και είναι, κατά τον ορφικόν ύμνον, ιοχέαιρα (τοξεύτρια) θεά και αυτό είναι εικών των ακτίνων της Σελήνης ως επίσης είναι θεά νυκτερόφοιτος (αυτή ήτις περιφέρεται την νύκτα) και αυτό επίσης είναι εικών της νυκτερινής πορείας της Σελήνης. Η Άρτεμις συμπαρίσταται εις τον Απόλλωνα όταν ούτος φονεύη τον Πύθωνα και επίσης του συμπαρίσταται όταν ούτος, μετά τον φόνον του Πύθωνα, μεταβαίνη προς εξαγνι­σμόν. Επίσης η παράδοσις αναφέρει ότι αμφότερα τα τέκνα της Λητούς υπερασπίζονται την μητέρα τους και φονεύουν τοξεύοντας τον Τιτυό όταν προσεπάθησε να την βιάση. Τέλος και η λατρεία της Αρτέμιδος πολλάκις συνδέεται στενά μετά της λατρείας του διδύμου αδελφού της Απόλλωνος λατρευομένης και εις τα ιερά του Απόλλωνος και τούτο ως θα είδωμεν κατωτέρω έχει ιδιαιτέραν σημασίαν. Αι μυθολογικαί αναφοραί δια την Άρτεμιν είναι πολλαί αλλά δεν έχουν δι’ ημάς ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η θεά Άρτεμις έχει επίσης αναλογίας και μετά της θεάς Εκάτης. Ούτω ένα των επωνύμων της Αρτέμιδος είναι Εκάτη, αντίστοιχο του Έκατος ή Εκατιβόλος το οποίον φέρει ο δίδυμος αδελφός Απόλλων διότι αμφότερα τα αδέλφια είναι θεότητες του φωτός (ηλιακού και σεληνιακού).

Η θεά Εκάτη (κατ’ ετοιμολογίαν του ονόματός της) είναι η μακράν λάμπουσα ως επίσης και η Άρτεμις, ενώ ο Απόλλων είναι ο καταυγάζων δια του φωτός του ηλιακός θεός

Αμφότεραι αι θεαί θεωρούνται ότι συμβολίζουν το Σεληνιακόν φως και η μεν Άρτεμις συμβολίζει το λαμπρόν σεληνιακόν φως αιθρίου νυκτός, η δε Εκάτη το αχνό σεληνιακόν φως ουρανού καλυπτομένου υπό ελαφράς νεφώσεως. Συνεπώς αμφότεραι αι θεαί συμβολίζουν το απαλό φως της νύκτας το οποίον προσφέρει βοήθειαν εις τους οδοιπόρους της νυκτός. Αξιοσημείωτο είναι ότι αμφότεραι αι θεαί (Άρτεμις και Εκάτη) είναι εγγοναί του αυτού θεϊκού ζεύγους Κοίου και Φοίβης και συνεπώς νεωτέρα εκδήλωσις της Θεάς Φοίβης η οποία εθεωρείτο ως η Σελήνη.Τέλος η Θεά Εκάτη εικονίζεται κρατούσα δάδα (ως η θεά Σελήνη) ως επίσης, εις ορισμένας απεικονίσεις, και η Άρτεμις εμφανίζεται κρατούσα Πυρσόν. Τούτο συμβολίζει το φως της νυκτός το οποίον οδηγεί τους εις το σκότος ευρισκομένους και, κατ’ επέκτασιν, τους εις το σκότος οδοιπορώντας και επιθυμούντας να ανεύρουν το λαμπρόν Ηλιακόν φως.

2. ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ)

Στην ελληνική  μυστηριακή παράδοση η Άρτεμις συμβολίζει το νόμο ον νόμο της πνευματικής αγνότητας ενώ δίσυμος αδελφός της Απόλλων συμβολίζει τον νόμο του πνευματικού φωτός.  Για να εκδηλωθεί σε μια ψυχική ατομικότητα το Πνευματικό Φως πρέπει προηγουμένως να εκδηλωθεί μέσα της ο νόμος της πνευματικής αγνότητας. Αυτή την έννοια η ιερή παράδοση την εμφανίζει με την γέννηση της Αρτέμιδος πρώτης και ακολούθως επιβοηθεί στην γέννηση του διδύμου αδελφού της Απόλλωνος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Άρτεμις είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητούς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων. Αντίστοιχη της Άρτεμης στη ρωμαϊκή μυθολογία είναι η Ντιάνα, ενώ στην ετρουσκική μυθολογία η θεότητα Αρτούμες. Η γέννηση της θεάς τοποθετείται στο νησί Ορτυγία. Σ’ αυτό το άγονο πετρονήσι και μετά από φοβερές ταλαιπωρίες και περιπλανήσεις είχε καταφύγει η έγκυος Λητώ προκειμένου να κρυφτεί και να προφυλαχτεί από την καταδιωκτική μανία της νόμιμης συζύγου του Δία, της Ήρας. Εκεί και με τη βοήθεια όλων των γυναικείων θεοτήτων (εκτός της Ήρας) ήρθε στο φως η Άρτεμις και λίγο αργότερα ο αδερφός της ο Απόλλωνας. Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί, τον Απόλλωνα, και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με την Ειλειθυία, από το ελεύθω+υιός, δηλαδή μαμμή, και άρα τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ήδη από τα τρία της χρόνια είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις, που αφορούσαν την ενδυμασία της, τον εξοπλισμό της και την ακολουθία της στην πιο αγαπημένη της ενασχόληση, το κυνήγι. Ήταν παιδί που ήξερε τι ήθελε και πραγματικά σταθερό και άκαμπτο στις αποφάσεις του. Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ’ ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της, ούτε και το χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες κι επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν κι επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν. Η Άρτεμη ήταν μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της.

Κάποτε ο Ακταίωνας, ο γιος της Αυτονόης και του Αρισταίου, έτυχε να δει την Άρτεμη γυμνή, την ώρα που έκανε το λουτρό της. Η θεά από φόβο μήπως διαδοθεί το περιστατικό, τον μεταμόρφωσε σε ελάφι κι έβαλε τα πενήντα σκυλιά που τον συνόδευαν να τον κατασπαράξουν. Σε μια άλλη περίπτωση η Καλλιστώ, η κόρη του Λυκάονα (και μια από τις συνοδούς της Άρτεμης στο κυνήγι) κόντεψε να χάσει τη ζωή της από τα βέλη της θεάς γιατί αποπλανημένη από τον Δία είχε χάσει την αγνότητά της και είχε μείνει έγκυος. Επίσης η Άρτεμη σκότωσε και την Αριάδνη, γιατί σύμφωνα με το μύθο είχε απαχθεί και αποπλανηθεί από τον Θησέα στη Νάξο. Τέλος ο Ωρίων, ο γιος του Ποσειδώνα, βρήκε κι αυτός τραγικό θάνατο από τα βέλη της Άρτεμης, γιατί σύμφωνα με μια παράδοση είχε σμίξει με τη θεά της αυγής Ηώ, ή γιατί σύμφωνα με κάποια άλλη παράδοση είχε καυχηθεί ότι ήταν καλύτερος απ’ αυτήν στην τέχνη του τόξου. Η Άρτεμη είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά και τους έφηβους. Νέοι και νέες που διατηρούσαν την αθωότητά τους και που ζούσαν σύμφωνα με τις αρχές της ήταν πάντοτε ευνοούμενοί της και βρίσκονταν διαρκώς κάτω από την προστασία της. Ο Ιππόλυτος, μάλιστα, που ήταν αφοσιωμένος σ’ αυτήν και τη λατρεία της, αποτελεί ζωντανό παράδειγμα αυτής της τακτικής και αδυναμίας της θεάς.

Ο Ιππόλυτος, λοιπόν, δεινός κυνηγός κι αλογοδαμαστής, είχε αφιερώσει τη ζωή του στην πανέμορφη Άρτεμη και στο ιδανικό που η ίδια πρέσβευε. Καμιά πρόκληση, καμιά γυναίκα δε στάθηκε ποτέ ικανή να τον παρασύρει. Ούτε και η Φαίδρα, η γυναίκα του Θησέα, μπόρεσε με τη γοητεία της να τον αποπλανήσει. Η υποδειγματική του συμπεριφορά έκανε τη θεά να συγκινηθεί και να του χαρίσει τιμές, δόξες και αιώνια -μετά το θάνατό του- μνήμη του ονόματός του. Η Άρτεμη ήταν μια από τις ομορφότερες και κομψότερες θεές του Ολύμπου. Οι αρχαίοι Έλληνες πραγματικά τη θαύμαζαν. Τη φαντάζονταν ψηλή, με ευγενική ομορφιά, αγέρωχη κορμοστασιά και περήφανο περπάτημα. Γενικά, η Άρτεμη ήταν θεά δραστήρια, σκληρή και αεικίνητη. Στις περισσότερες εκδηλώσεις της εμφανίζεται συνειδητοποιημένη, ώριμη κι αποφασιστική, ενώ λίγα ήταν τα περιστατικά εκείνα στα οποία παρουσίαζε μια εικόνα τελείως διαφορετική. Κατά τη θεομαχία, η περήφανη και απαιτητική κόρη του Δία, εμφανίζεται σαν ένα μικρό ανώριμο κορίτσι που οφείλει να υπακούει, να σέβεται και να συμμορφώνεται στις επιταγές της γυναίκας του πατέρα της και του αδερφού της. Απέναντι στη διστακτικότητα του Απόλλωνα να μονομαχήσει με τον Ποσειδώνα, η Άρτεμη κρατά στάση αρνητική και αντιμετωπίζει το δίδυμο αδερφό της με λόγια ειρωνικά, αναιδή και περιφρονητικά. Η Ήρα, παρούσα στο περιστατικό, εξοργίζεται με τη συμπεριφορά της και με μανία αρχίζει να τη χτυπά με τα ίδια της τα βέλη. Μια από τις πιο αγαπημένες ενασχολήσεις της Άρτεμης ήταν το κυνήγι. Γυναίκα δραστήρια, ορμητική και ευκίνητη, η ελεύθερη και αεικίνητη θεά διοχέτευε το μεγαλύτερο μέρος της ενεργητικότητάς της στην αναζήτηση και καταδίωξη θηραμάτων στα βουνά. Συνοδευόμενη από δροσερές και όμορφες νύμφες και περιστοιχισμένη από άγρια κυνηγόσκυλα, έτρεχε γύρω από λίμνες, ποτάμια, λιβάδια και βουνά προκειμένου να απαντηθεί με άγρια κυρίως ζώα. Ντυμένη με λιτό ελαφρύ ρούχο και εφοδιασμένη με τον κατάλληλο για την περίσταση εξοπλισμό ριχνόταν με ενθουσιασμό και μανία σ’ αυτό που κυρίως την ενδιέφερε. Αδάμαστη, σκληρή κι αγέρωχη, δεινή γνώστρια της τοξευτικής τέχνης και πολύ ικανή δρομέας και κυνηγός, επιδίδονταν με πάθος στο κυνήγι. Ένα από τα βασικότερα γνωρίσματα της Άρτεμης ήταν η καθολική της κυριαρχία στη φύση. Ήμερα και άγρια ζώα, ψάρια στα νερά και πουλιά στον αέρα ήταν όλα τους κάτω από την προστασία της.

Ως θεά και προστάτιδα της φύσης η Άρτεμη θεωρείτο υπεύθυνη τόσο για τη γεωργία όσο και για την κτηνοτροφία. Περιοχές που τη λάτρευαν και την τιμούσαν ανελλιπώς είχαν πάντα εύφορη γη, κατάσπαρτα χωράφια, πλούσια συγκομιδή και ζώα υγιή και γόνιμα. Αντίθετα, όσες από τις περιοχές δεν τηρούσαν σωστά τις υποχρεώσεις τους απέναντί της και επιπλέον παρέβλεπαν την ύπαρξή της, είχαν να αντιμετωπίσουν την εκδικητική οργή και μανία της, που ισοδυναμούσε με καταστροφή των σπαρτών και αποδεκατισμό των κοπαδιών. Ο Άδμητος και ο Οινέας αντιμετώπισαν, εξαιτίας της αμέλειας και της αδιαφορίας που έδειξαν, την οργή της θεάς. Ο Άδμητος στη γαμήλια γιορτή του είχε ξεχάσει να θυσιάσει (όπως επιβαλλόταν) στην Άρτεμη. Η Άρτεμη οργισμένη από αυτή την παρατυπία του έστειλε στο νυφικό του κρεβάτι ένα κοπάδι από φίδια, ενώ ετοιμάστηκε να του αφαιρέσει τη ζωή. Μάταια ο Απόλλωνας προσπάθησε να την καλοπιάσει. Τελικά ο ίδιος πείθει τις Μοίρες να του χαρίσουν τη ζωή και σαν αντάλλαγμα να πάρουν τη ζωή κάποιου άλλου δικού του ανθρώπου. Στην απαίτηση αυτή των Μοιρών μόνο η γυναίκα του Άλκηστις προθυμοποιείται να προσφερθεί. Τελευταία όμως στιγμή η επέμβαση του Ηρακλή τη σώζει προτού ακόμη προλάβει η ψυχή της να κατέβει στον Άδη. Ο Οινέας κάποτε είχε ξεχάσει να θυσιάσει στην προστάτιδα της πόλης του Καλυδώνας, δηλαδή στην Άρτεμη. Η αδιαφορία του αυτή κόστισε τόσο στην πόλη, όσο και στο λαό της. Ένας τεράστιος κάπρος σταλμένος από τη θεά προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε γη, σε ζώα και ανθρώπους. Κανείς δε τολμούσε να τον σκοτώσει. Ο Μελέαγρος μόνο, ο γιος του Οινέα, ήταν τελικά εκείνος που τον εξόντωσε, αλλά στη συνέχεια σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή γύρω από τη μοιρασιά. Η γυναίκα και η μητέρα του Μελέαγρου μη αντέχοντας τη θλίψη του θανάτου του αυτοκτόνησαν από τη στεναχώρια τους. Οι αδερφές του, τέλος, που αδιάκοπα τον θρηνούσαν, μεταμορφώθηκαν από την Άρτεμη σε φραγκόκοτες.

Πέρα από τη συμμετοχή της σ’ όλα τα παραπάνω περιστατικά, η θεά του κυνηγιού παίρνει ενεργό μέρος και σ’ έναν από τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή. Ο Ηρακλής για μεγάλο διάστημα καταδίωκε μια πανέμορφη ελαφίνα με χρυσά κέρατα και χάλκινα πόδια, ιδιοκτησία της θεάς Άρτεμης. Η Άρτεμη, με τη συνδρομή του αδερφού της, του Απόλλωνα, τον εμποδίζει να σκοτώσει το άγριο ζώο και τον προτρέπει να το παραδώσει στην Τίρυνθα, στο βασιλιά Ευρυσθέα. Με την παραλαβή του ζώου ο Ευρυσθέας αναλαμβάνει να της το ξαναφιερώσει. Όπως στο μύθο με τον Ηρακλή, έτσι και σε πολλά άλλα περιστατικά η Άρτεμη συμπράττει με τον αδερφό της τον Απόλλωνα για την επίτευξη κάποιου σκοπού.Στην περίπτωση της Νιόβης που παινεύτηκε (συγκριτικά με τη Λητώ) για τα πολλά και όμορφα παιδιά της έχουμε τη συνεργασία των δυο δίδυμων αδερφών στην τιμωρία της. Επτά βέλη της Άρτεμης κι επτά του Απόλλωνα καρφώθηκαν στα δεκατέσσερα παιδιά της και τα σκότωσαν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και για τον ίδιο λόγο η Άρτεμη σκότωσε κάποτε τη Χιόνη (την κόρη του Δαιδαλίωνα και ερωμένη του Απόλλωνα), γιατί είχε καυχηθεί ότι η ομορφιά της ήταν τέτοια που ξεπερνούσε ακόμα κι αυτήν της πανέμορφης θεάς.

Ο πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τρώων δε βρίσκει την Άρτεμη αδιάφορη. Μαζί με τον αδερφό της τον Απόλλωνα, τον Άρη, την Αφροδίτη και τη Λητώ συμμετέχει ενεργά με το μέρος των Τρώων. Ένα από τα πρώτα περιστατικά που συνέβησαν προτού ακόμη ξεκινήσει ο πόλεμος οφειλόταν στο θυμό και την οργή της Άρτεμης. Ο ελληνικός στόλος, εξαιτίας της άπνοιας που είχε δημιουργήσει η θεά, δεν μπορούσε να ξεκινήσει. Ένα τυχαίο περιστατικό του αρχηγού των Αχαιών Αγαμέμνονα είχε προκαλέσει την κατάσταση αυτή. Κάποτε χωρίς ο ίδιος να το αντιληφθεί είχε εισβάλει σ’ ένα άλσος αφιερωμένο στην Άρτεμη και είχε σκοτώσει ένα ιερό ελάφι. Η θεά εξοργίστηκε τόσο πολύ που απαίτησε τη θυσία της κόρης του Ιφιγένειας προκειμένου ευνοϊκοί άνεμοι να βοηθήσουν το σαλπάρισμα των ελληνικών καραβιών. Ο πληγωμένος από τον Διομήδη, τέλος, Αινείας είχε στη διάρκεια του πολέμου δεχτεί τη βοήθεια της Άρτεμης και της Λητούς και είχε κατορθώσει χάρη σ’ αυτές να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να επιστρέψει στη μάχη.

Τα σύμβολα της Άρτεμης ήταν πολλά και ποικίλα. Ξεκινούσαν από ζώα και φυτά και κατέληγαν σε όπλα: κατσίκα, τράγος, ελάφι, αρκούδα, σκύλος, φίδι, δάφνη, φοίνικας, κυπαρίσσι, σπαθί, φαρέτρα, ακόντιο και άλλα.

Ναοί της Αρτέμιδος  Α) Στην Βραυρώνα λατρευόταν η Άρτεμις Βραυρωνία. Είναι από τους σημαντικότερους ναούς της αρχαίας Ελλάδας. Η λατρεία της θεάς ήταν τέτοια που στην περιοχή δόθηκε το όνομα Άρτεμις. Στην περιοχή υπάρχει το Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνος, με εκθέματα από το ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος, την νεκρόπολη της Μυρρινούντας (Μερέντα) και της Αναβύσσου, καθώς και ευρήματα της ευρύτερης περιοχής των Μεσογείων. Β) Στο Μετς υπάρχει ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος. Γ) Στην Αρτεμισία Μεσσηνίας υπάρχει ο Ναός της Λιμνάτιδας Αρτέμιδος.

ΠΗΓΗ http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CF%82

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: