ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Archive for Ιανουαρίου 2012

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by lykofron στο 30/01/2012

Ελευθερία είναι η έλλειψη εξαρτήσεως, δεσμεύσεως και εμποδίου. Στην ευρύτερή της έννοια η ελευθερία, ως ανθρώπινη ιδιότητα, είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να πράττει ή να μην πράττει ότι επιθυμεί σύμφωνα με δική του πρωτοβουλία και με την θέλησή του χωρίς καμιά εξωτερική δέσμευση. Σύμφωνα με τους Πυ­θαγορείους, η ελευθερία όταν αναφέρεται στην Φύση, είναι Νόμος της Φύσεως τόσο της νοητικής πνευματικής Φύσεως όσον και της μη νοητικής Φύσεως και συνεπώς δεν είναι, όπως πιστεύτηκε από πολλούς, μόνο ηθική αρχή. Στην Πυθαγόρειο Αριθμολογία ο Νό­μος της ελευθερίας χαρακτηρί­ζεται και ως Μονάδα Οκτώ (8). Κατόπιν των ανωτέρω θα εξετασθεί η δράση του Νόμου της Αλλη­λεπι­δράσεως τόσο στο Φυσικό επίπεδο (μη νοητική φύση) όσο και στο Πνευ­ματικό επίπεδο (νοητική φύση).

Η ελευθερία στο φυσικό επίπεδο

Ο νόμος της ελευθε­ρίας είναι αυτός που εξασφαλίζει την αυ­τοτέλεια των μορφών της Φύσεως και θέτει όρια στην αλληλεπί­δραση μεταξύ των μορφών ώστε οι ανώτερης δυναμικότητος μορφές με την αλλη­λεπίδραση να μην αφομοιώνουν τις κατώτερης δυναμι­κότητος μορφές και καταργούν μ’ αυτόν τον τρόπο την αυτοτέλεια τους. Αποτέλεσμα της λειτουργίας ­του Φυσικού νό­μου της ελευθε­ρίας­ (δηλαδή του φυσικού προτύπου αυ­τού του νόμου) στο φυσικό επίπεδο είναι να σχηματί­ζονται οι ειδικές μορφές των μη νοητικών κόσμων με τις ιδιάζουσες λειτουργίες τους καθώς και οι μορφές των νοητικών όντων με τα ιδιάζοντα γνωρίσματά τους και να εξασφαλίζεται η αυτοτέλεια όλων μορφών της Φύ­σεως η οποία (αυτοτέλεια)εί­ναι βα­σική προϋπόθεση για την αύξηση των δυναμι­κοτήτων τους των ουσιών οι οποίες τις συνιστούν.

Οι μορφές της φύσεως εκδηλώθηκαν βαθμιαία και ενεργούν από την στιγμή της συ­στάσεώς τους. Η διαφορε­τική τους αφετηρία είναι και το αίτιο της διαφορετι­κής τους ενέργειας από δυναμική άποψη. Αυτός εί­ναι και ο λόγος που ο εκδηλωθείς μέσα από την ου­σία των μορ­φών νόμος της ελευθερίας δεν επιτρέπει να αφομοιώνονται οι μορφές μεταξύ τους και προσ­διορί­ζει τον τρόπο ενέρ­γειάς τους ώστε κάθε μία να αποτε­λεί ξεχωριστή ύπαρξη και να ενεργεί προς τις άλλες ανάλογα με το ποσό των ενεργητικών της δυ­νάμεων και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Εάν ο εκδη­λωθείς και λειτουργών νόμος της  ελευθερίας δεν δια­κανόνιζε κατ’ αυτόν τον τρόπο τις ενέργειες των μορ­φών τότε ο φυσικός κόσμος δεν θα χωριζότανε σε μορφές και τα πάντα θα ήταν ένα ­αδιαχώριστο σύ­νολο μέσα στο οποίο δεν θα ήταν δυνατή η εκδή­λωση των ανεξαρτήτων ενεργειών της κάθε μορφής ούτε θα είχαμε την με­ταξύ των μορ­φών αλληλε­πίδραση της οποίας αποτέλεσμα είναι η αριθ­μητική αύξηση των δυνάμεων των ουσιών που αποτελούν τις μορ­φές. Με τον σχημα­τισμό των δια­χωρισμένων μορφών και την εκδήλωση των ιδιαιτέρων τους ενερ­γειών προχωρεί ο άπειρος φυσικός κόσμος σε ατέρ­μονα εξέλιξη.

Δια του νόμου της ελευθερίας προσδιορίζο­νται τα πεδία συ­στάσεως και λειτουργίας των μορφών των  κόσμων καθώς και οι τρόποι των ενερ­γειών κάθε κό­σμου δια των μερών του. Η χωριστή ύπαρξη και λει­τουργία  κάθε Κόσμου διακανονίζεται με τον νόμο της ελευθερίας ο οποίος εξα­σφαλί­ζει τις μεταξύ των κόσμων σχέσεις έτσι ώστε αυτοί να προχωρούν απρό­σκοπτα σε μεταμορ­φώσεις και ανελίξεις των δυ­ναμι­κοτήτων τους.

Η ελευθερία στο πνευματικό επίπεδο

Στο πνευματικό επίπεδο ο Νόμος της Ελευθερίας συντελεί ώστε να αυτοπροσδιο­ρίζε­ται το Είναι της κάθε ψυχικής ατομικότητας με συνέπεια την εκδήλωση αυτοσυνείδησης της πνευματικής οντότητας.

Όταν ο νό­μος της ελευθερίας γίνεται συνειδητός στις νοητικές υπάρξεις τότε λαμ­βάνει την έννοια του ηθικού νόμου της ελευ­θερίας. Η έννοια του ηθικού νόμου της ελευθερίας­ στη­ρίζεται στην λει­τουργία του ­φυσικού νόμου της ελευ­θερίας­ και  γι’ αυτόν τον λόγο ο ηθικός αυτός νό­μος πρέπει να ενεργεί στις ανθρώπινες φύσεις όπως ενερ­γεί ο φυ­σικός  νόμος της ελευθερίας σ’ όλες τις μορφές της φύ­σης με αποτέλεσμα να τηρεί αυτές σε φυσική τάξη ώστε κάθε μία μορφή να εκπληρώνει ακώλυτα το σκοπό της με την εκ­δήλωση και εξέλιξη των δυνά­μεών της.

Ο ηθικός νόμος της ελευθερίας αποτελεί εκ­δή­λωση του ουσιαστικού Είναι των ανθρωπί­νων ψυ­χών και αποσκοπεί στον διακανονισμό των σχέ­σεων των κοινωνι­κών ατόμων, στην μεταξύ τους αλ­ληλεπί­δραση και πρόοδο και στην επί­τευξη της εκδή­λωσης του νό­μου της ελευθερίας δια του οποίου εξα­σφαλίζε­ται η πρόοδος και εξέλιξη των ψυχι­κών δυ­νάμεων των κοινωνικών ατό­μων. Εάν ο ισχύων στις αν­θρώπινες κοινω­νίες κοινωνικός ­ηθικός νόμος­ της ελευθερίας δεν δια­κανο­νίζει τις φυσικές και κοινωνι­κές σχέσεις των ατό­μων της κοινωνίας, τότε οι σχέσεις τους θα οδηγούν όχι μόνο στην καθυστέρηση της ψυχι­κής τους προόδου αλλά και στην παράταση της κακο­δαι­μονίας και ­στις δοκιμα­σίες­ τις οποίες θα υποστούν.

Η ελευθερία στο κοινωνικό επίπεδο

Στο κοινωνικό επίπεδο δεν είναι δυνατόν να απόλυτη ελευθερία γιατί ο άνθρωπος ως μέλος μίας κοινωνίας έχει αναγκαστικά δεσμεύσεις που οφείλονται στον κοινωνικό τρόπο ζωής ο οποίος ρυθμίζεται από το δίκαιο. Το δίκαιο επιβάλει όπως με την άσκηση της ελευθερίας του ο άνθρωπος όχι μόνον να σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων αλλά και να εκπληρώνει και ορισμένες υποχρεώσεις απέναντί τους. Αυτός ο εξαναγκασμός που ασκεί το δίκαιο έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της ελευθερίας του κοινωνικού ατόμου ή άλλως την οριοθέτηση της ελευθερίας και έτσι η απόλυτη ελευθερία να μην είναι νοητή.

Κατόπιν των ανωτέρω στο κοινωνικό επίπεδο ο φυσικός Νόμος της Ελευθερία λαμβάνει την έννοια του Ηθικού Νόμου της Ελευθερίας. Ηθικός Νόμος της Ελευθερίας είναι νόμος εκείνος που περιορίζει τον φυσικό νόμο της ελευθερίας δια των υποχρεώσεων του κοινωνικού ατόμου προς τα άλλα κοινωνικά άτομα. Συγκεκριμένα, ο Ηθικός Νόμος της Ελευθερίας με την λει­τουρ­γία του επιβάλλει και απαιτεί κατά την άσκησή του από τα κοινωνικά άτομα: α) όπως καθένα εξ αυ­τών βούλεται, θέλει, κινείται και ενεργεί κατά τρόπο ώστε να μην εμποδίζεται η εκδήλωση της βουλήσεως, της θελήσεως, της κινή­σεως και της ενέρ­γειας των άλ­λων κοινωνικών ατόμων και β) όπως η πρόοδος και η ευδαιμο­νία των κοινωνικών ατόμων να μην γίνεται κατά τρόπο που να παρεμποδίζεται η πρόοδος και η ευδαιμονία των άλλων κοι­νωνι­κών ατό­μων. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι αποτέλεσμα της λειτουργίας του ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας πρέπει να είναι ο διακανονισμός των κοινω­νικών σχέσεων των νοητικών όντων κατά τρόπο ώστε να  προ­στα­τεύεται η πρόοδος και η εξέλιξη των νοη­τικών και φυσικών τους δυνά­μεων σε βαθμό ώστε να  γνωρί­ζουν και να πληρούν τον σκοπό τους. Με αυτόν τον τρόπο προά­γονται τα νοητικά όντα από τους  κα­τώτε­ρης νοητι­κής φύ­σεως κό­σμους σε κόσμους ανώτε­ρης πνευματικής φύσεως Όμως η βούληση, η θέληση, η κίνηση και η ενέργεια του κοι­νωνικού ατόμου είναι δυνατόν να εκδη­λώνεται κατά τρόπο που να παρα­βλάπτει την πρόοδο και εξέ­λιξη των ψυχι­κών δυνά­μεων των άλλων νοητικών όντων. Αυτές οι εκδηλώσεις που παραβλάπτουν την πρόοδο και εξέ­λιξη των ψυχι­κών δυνά­μεων των άλλων νοητικών όντων αντιστρατεύονται όχι μόνον τον φυσικό νόμο της ελευθερίας αλλά είναι προορισμένες να μην επιτρέ­ψουν την εκ­δήλωση του νόμου της αρμονίας.

Ο διέπων τις σχέσεις των κοινωνικών ατόμων κοινω­νικός ηθι­κός νόμος της ελευθερίας(­[1]) εάν δεν στη­ρίζεται στην έννοια του προτύπου φυσικού νόμου της ελευθε­ρίας, εάν με τον ηθικό αυτό νόμο δεν προ­στα­τεύεται και διασφα­λίζεται η ακώλυτη πρόοδος και εξέλιξη των νοητικών όντων (όπως γίνεται στις άψυ­χες μορ­φές της φύσεως με τον λειτουργούντα φυσικό νόμο της ελευθερίας), τότε ο νόμος αυτός δεν είναι πραγματικά ηθικός νόμος της ελευ­θερίας­. Αποτέλεσμα της εφαρμογής ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας αφι­σταμένου του φυσικού προτύπου είναι να  διαταράσσονται οι αρ­μονικές σχέσεις και η εν γέ­νει κοινωνική ζωή των κοινωνικών ατό­μων και να μην  προστατεύε­ται η πρόοδος και η εξέλιξη των φυ­σικών και νοητικών τους δυνάμεων. Η έλ­λειψη αρμονικής  συμβί­ωσης μεταξύ των κοινωνικών ατόμων γεννά πα­θολογική κατά­σταση στα άτομα και γίνεται το αίτιο αφενός μεν να μην αυ­ξάνουν οι νοητικές τους δυνά­μεις και αφετέρου να εμφανίζουν πάθη τα οποία απο­μακρύνουν τα άτομα από τον σκοπό τους και δη­μιουρ­γούν στα άτομα άπειρες δοκιμασίες. Η έλλειψη κατανόησης της έννοιας του ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας και συνεπώς η μη άσκησή του στις κοινωνικές σχέ­σεις των ατόμων υπήρξε το αίτιο της δημιουργίας αντιλήψεων περί ηθικής εκτός των φυσικών νόμων και του ηθικού προτύπου του νόμου της ελευθερίας.

Στα προαναφερθέντα αίτια οφείλεται η κακο­δαιμονία του αν­θρωπίνου γέ­νους και δεν θα παύσει να υφίστα­ται  εφόσον τα κοι­νωνικά άτομα διατη­ρούν τις στενές τους αντιλήψεις περί των ηθι­κών εννοιών (δηλ. αντι­λήψεις  που δεν βασίζονται στις υποδείξεις τις οποίες παρέχουν οι λειτουργίες των φυσικών νό­μων) και εφό­σον δεν κατανοήσουν ότι ο σχηματισμός των εν­νοιών των ηθικών νόμων πρέπει να γίνεται με βάση τα πρότυπα της  φύ­σεως (δηλ. τους φυσικούς νόμους που διακανονίζουν τις λειτουργίες της φύ­σεως και τις προάγουν σε εντονότερες και θειότερες ενέρ­γειες). Παρά­δειγμα αυτής της αντίληψης μας παρέχει η λει­τουργία της ανθρώπινης φύσης και συγκεκρι­μένα:  Όταν η ανθρώπινη φύση διέπεται από τους λει­τουρ­γούντες εντός της φυσικούς νόμους τότε σημειώ­νονται οι ομαλές εκδη­λώσεις των συναισθημάτων της αν­θρώ­πινης ψυχής και η  διαμόρφωση του νοητικού περιε­χομένου των ανθρωπίνων διανοιών. Στην αντί­θετη περί­πτωση. Ότανόμωςη  αν­θρώπινη φύση δεν διέπεται από τους εντός της λειτουρ­γούντες φυσικούς νόμους είτε από αλλοίωση ή από βλάβη των οργάνων της τότε η εκδήλωση των συναισθημάτων και η διάπλαση των ιδεών δεν γίνεται όπως απαιτεί η φύση της ψυχής αλλά κατά τρόπο αντίθετο (ενέρ­γεια αντίθετη) προς την πρόοδο της ψυχής.

Ελεύθερος άνθρωπος

Ελεύθερος είναι εκείνος του  οποίου ο νους είναι ανε­ξάρτητος από κάθε φύ­σεως προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και γενικά όλες οι κοινωνικές και θρησκευτικές συμβατικότητες οι οποίες, όταν υπάρχουν, παρε­μποδί­ζουν την διάνοια του ανθρώπου από την χω­ρίς όρια έρευνα της αληθείας και δεν τον αφήνουν να αντικρίσει τις αλήθειες της Φύσεως. Επίσης ελεύθερος είναι ο άνθρωπος του οποίου ο νους δεν περιορίζεται στην αναζή­τηση των θείων ιδεω­δών του Σύμπαντος ούτε από θρησκευτικά ψεύδη, ούτε από τα εθνικά  ψεύδη και αγυρτείες, ούτε από τα φυλετικά μίση, ούτε από την οικογενειακή απάτη και τόσες άλλες  που συντρί­βουν την κα­θολική αγάπη του κόσμου.


[1]   Κοινωνικός ηθικός νόμος της ελευθερίας είναι αυτός που θεσπίζουν οι άνθρωποι για τις ανθρώπινες κοινωνίες ο οποίος είναι δυνατόν σε πολλές περιπτώσεις να αντιτίθεται στον φυσικό ηθικό νόμο της ελευθερίας. Όλες οι μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις που έγινα (π.χ. η γαλ­λική Επανάσταση κατά της φεουδαρχίας ) ή ίσως που θα γίνουν στο μέλ­λον έχουν ως υπό­βαθρο αυτή ακριβώς την διαφορά!

Advertisements

Posted in ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ | Leave a Comment »

DAVID G. JARRELL, Reiki Master

Posted by lykofron στο 29/01/2012

Οι πνευματικές δραστηριότητες του David περιλαμβάνουν υπηρεσία σε Πνευματικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο (Spiritual Advisory Council),την ίδρυση και λειτουργία του Σωματείου ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΦΩΤΟΣ (PΥRΑΜΙDS OF LIGHT, INC.), που είναι αμερικανικό και διεθνές κέντρο eεραπείας και πνευματικής αναπτύξεως, του ΟΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΑΣ (ONENESS HOLISTIC CENTER) στο Norwatk, Connecticut, καθώς και ιδιωτική άσκηση θεραπευτικής, συμβουλευτικής και πνευματικών αναγνωσμάτων.

0 David είναι μέλος του Αμερικανικού Ολιστικού Συνδέσμου Γιατρών και Νοσοκόμων (American Holistic Medical and Nurses Association) και του τάγματος των Σούφι. Είναι δάσκαλος, ομιλητής και σύμβουλος στο Spiritual Frontiers Fellowship (the Wainwright House in Rye, New York), στο Centre-Link (London, England), στο Institute for Psychic and Spiritual Technology (Loughborough, England), και δίνει σεμινάρια Φυσικής θεραπευτικής Ρέϊκι και Φυσιο-Πνευματικής θεραπευτικής του Αιθερικού Σώματος στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. 0 David υπηρετεί σαν αγωγός των δυνάμεων Ανωτέρας Ενεργείας και του θείου θεραπευτικού Φωτός. Η κατεύθυνσή του στο μονοπάτι της Νέας εποχής είναι να βοηθά τους άλλους να φτάσουν στην πνευματική αρμονία μέσα από τεχνικές για απόκτηση σωστών θέσεων συνειδήσεως, ευημερίας και ολικής υγείας. Οι ολιστικές τεχνικές που χρησιμοποιεί για την επίτευξη πιο ισορροπημένης εκφράσεως ενεργείας και καταστάσεως υγείας είναι η Ψυχοθεραπευτική Ρέϊκι, η Αιθερική Χειρουργική και εργασία επάνω στο σώμα. Σε όλες τις φάσεις της συμβουλευτικής και της θεραπευτικής του, ο David ενσωματώνει τις θεϊκά δωρισμένeς σ’ αυτόν υπεραισθήσεις. Τα πνευματικά αναγνώσματα συντονίζονται με τις ακτίνες που λειτουργούν στον κύκλο ζωής του ατόμου και την ανάπτυξή τους για πνευματική άνοδο.

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

ΑΙΘΕΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Posted by lykofron στο 29/01/2012

Φυσιο-Πνευματική θεραπευτική του Αιθερικού Σώματος (Ρ-SEB): Μια προχωρημένη θεραπευτική τεχνική, που βασίζεται στις αρχές της αιθερικής ενεργείας και της εποικοδομητικής λειτουργίας της ανάμεσα στο φυσικό σώμα, τα όργανα και τα κέντρα (chakras) μέχρι τα 6 αιθερικά σώματα. Η Ρ-5ΕΒ προσφέρει την εμπειρία μίας ανταλλαγής μεταξύ μαθητών και του δασκάλου και μέσα απ’ αυτήν ο μαθητής μαθαίνει να αισθάνεται και να συλλαμβάνει την αιθερική ενέργεια. Η αιθερική ενέργεια πρέπει να είναι σε σωστή κατάσταση αρμονίας για να υπάρχει ισορροπία “ως άνω, και κάτω”. H μάθηση του σωστού ελέγχου της αιθερικής ενεργείας απαιτεί ευαισθησία από το θεραπευτή. Οι μαθητές αναπτύσσουν αυτή τη δυνατότητα με ειδικές τεχνικές διαλογισμού και θεραπευτικές πρακτικές. 0 μαθητής διδάσκεται να αναγνωρίζει την ακατάλληλη ενέργεια, πώς να λύνει το τραύμα που έχει αποθηκευθεί μέσα στα σώματα και πως να ξαναφέρνει σε τάξη και ισορροπία αυτόν που θεραπεύει.

Για να δουλέψει αποτελεσματικά με την Ρ-SΕΒ, ο θεραπευτής πρέπει να συντονιστεί με την Ακτίνα του Αρκτούρου, με Μύηση. Αυτή η θεραπευτική τεχνική δόθηκε στον David από τους πνευματικούς δασκάλους του το 1971 και έχει έκτοτε αναπτυχθεί. Το Ρέϊκι είναι μια απαλή ισορρόπηση της ενεργείας του θεραπευόμενου, ενώ η Ρ-SEB είναι εντατική μέθοδος ανατάξεως, απελευθερώσεως, μεταποιήσεως και επεκτάσεως. Απαιτεί υπόβαθρο γνώσεων για τη σωματική ενέργεια και, για να δουλέψει κανείc με αυτήν, συνιστάται να έχει προηγηθεί εκπαίδευση σε Ρέϊκι και άλλες ενεργειακές τεχνικές.

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΕΚΑΤΗΒΟΛΟΣ

Posted by lykofron στο 22/01/2012

Σάββατο 28 Ιανουαρίου, ώρα 20.00, ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ Δρ Ουρανία Τουτουντζή, «Η οντολογία του Εμπεδοκλέους» (τιμή συμμετοχής 5 ευρώ)

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου, ώρα 20.00 Κατερίνα Σουτλόγλου, «2012: έτος καμπή για την ανθρωπότητα. Μία παρουσίαση στοιχείων, μελετών και απόψεων από διάφορες περιοχές της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της εσωτερικής γνώσης» (είσοδος ελεύθερη)

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου, ώρα 20.00, ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΗΘΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ Βλάσης Ρασσιάς, «Οι αρετές της Ευσεβείας και της Χρηστότητος» (τιμή συμμετοχής 5 ευρώ)

Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, ώρα 20.00 Ευαγγελία Καφετζιδάκη, «Ο κύριος Σλήμαν… είναι εδώ. Η ζωή του Σλήμαν στο Ιλίου Μέλαθρον» (είσοδος ελεύθερη)

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, ώρα 20.00, ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ Δρ Ουρανία Τουτουντζή, «Η οντολογία του Παρμενίδη» (τιμή συμμετοχής 5 ευρώ)

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου Συνεορτασμός των «Ανθεστηρίων» με το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (τόπος και ώρα θ’ ανακοινωθούν)

Posted in ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Leave a Comment »

ΧΑΜΕΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ

Posted by lykofron στο 21/01/2012

Posted in ΙΣΤΟΡΙΑ | Leave a Comment »

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Posted by lykofron στο 21/01/2012

Ο θείος Πυθαγόρας δημιούργησε ένα δικό του φιλοσοφικό σύστημα το οποίο έχει ομοιότητες και διαφορές από τα άλλα της εποχής του, το οποίο εξετάζει την εκπόρευση της Φύσεως, την εκπόρευση του Πνεύματος ως και την περαιτέρω εξέλιξη και πορεία του πνεύματος.

1. ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ

Η κοσμογονία αναφέρεται στην εκπόρευση της Φύσεως εξ ενός Αυθύπαρκτου Αρχικού Αιτίου το οποίο για τους Πυθαγορείους είναι το Χάος και αυτό έγινε όταν υπήρξε μια Πρώτη Κίνηση στην ουσία του Χάους με αποτέλεσμα η ουσία του Χάους να αρχίσει γίνεται ουσία της Φύσεως και η ουσία της Φύσεως να ακολουθήσει μια ατελεύτητη εξελικτική πορεία.

Αυθύπαρκτο Αρχικό Αίτιο (ΑΑΑ) είναι η αδημιούργητη αρχή από την οποία εκπορεύτηκε το Σύμπαν. Ο ορισμός ενός Αυθύπαρκτου Αρχικού Αιτίου ή Αδημιούργητης Αρχής αποτελεί μία αυθαιρεσία η οποία καθορίζεται ανάλογα με τα θρησκευτικά πιστεύω αυτού που την ορίζει. Ο ορισμός της αδημιούργητης αρχής θα πρέπει να είναι άποψη λογικοφανής και όχι αυθαίρετη (όπως συμβαίνει με τα θρησκευτικά δόγματα) ώστε να μπορεί να γίνει αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.

Το ΧΑΟΣ ως ΑΑΑ περιγράφεται αφαιρετικά και θεωρείται ότι είναι το Άμορφο Άπειρο, το Ανεκδήλωτο Παν, η Άποιος κατάσταση του Σύμπαντος, το εν Δυνάμει Είναι της Φύσεως. Πριν προχωρήσουμε ας εξετάσουμε τις προαναφερθείσες εκφράσεις που περιγράφουν το Χάος. Έτσι: Άμορφο Άπειρο σημαίνει το χωρίς μορφική υπόσταση άπειρο. Ανεκδήλωτο Παν σημαίνει το Παν πριν οι ουσίες του εκδηλώσουν τους νόμους τους ώστε να συγκροτήσουν μορφικές υποστάσεις οι οποίες είναι κατανοητές από την ανθρώπινη διανόηση. Άποιος κατάσταση είναι εκείνη στην οποία δεν υπάρχει ποιοτική εκδήλωση των ουσιών του Χάους όπως π.χ. μεγαλύτερο-μικρότερο, θερμότερο-ψυχρότερο κλπ. Συνεπώς το ΧΑΟΣ θεωρείται ότι αποτελεί την «εν δυνάμει» κατάσταση των ουσιών της Φύσεως που σημαίνει ότι οι ουσίες της Φύσεως στο Χάος είχαν την δυνατότητα να εκδηλωθούν και να αποτελέσουν την Φύση εφόσον ενεργούσε επ’ αυτών μια «πρώτη κίνηση».

ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ήταν το αίτιο που προκάλεσε την έναρξη της ενεργοποιήσεως της ουσίας του Χάους ώστε από την «εν δυνάμει» κατάστασή της να αρχίσει η εκπόρευση της Φύσεως. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα πως προκλήθηκε αυτήν η πρώτη κίνηση; επ’ αυτού υπάρχουν δυο απόψεις: α) Η εκ του ΣΚΟΠΟΥ εξήγηση της πρώτης κινήσεως κατά την οποία η πρώτη κίνηση έγινε με σκοπό την δημιουργία της Φύσεως και η Φύση έγινε με σκοπό την εμφάνιση του πνεύματος. Η θεώρηση όμως της υπάρξεως σκοπού για την εκδήλωση αυτής της πρώτης κινήσεως προϋποθέτει βούληση και επομένως την προΰπαρξη κάποιου απολύτου εξωκοσμικού όντος το οποίο έκανε την πρώτη κίνηση και β) Η εκ της ΤΑΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗ εξήγηση της πρώτης κινήσεως κατά την οποία η πρώτη κίνηση οφείλεται στην τάση προς μεταβολή της ενεργού ουσίας γιατί η τάση προς μεταβολή είναι μια γενική ιδιότητα τόσο της Ουσίας του Χάους όσο και της Φύσεως, η οποία (ιδιότητα) εκδηλώνεται αυθόρμητα χωρίς καμία έξωθεν επέμβαση από κάποιο απόλυτο ον και επομένως το αίτιο της εκπορεύσεως της Φύσεως είναι ενδογενές.

ΟΙ ΟΥΣΙΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ: Εκ του Χάους εκπορεύτηκαν δυο ουσίες που είναι: η Αόριστη Δυάδα και η Μονάδα. α) ΑΟΡΙΣΤΗ ΔΥΑΔΑ είναι η Υλική Ουσία της Φύσεως ουσία η οποία κατά τους πυθαγορείους είναι το άπειρο πλήθος των Ατόμων της ατομικής ουσίας τα οποία συγκροτούν όλες τις υλικές μορφές της φύσεως. Η ατομική ουσία είναι η ΜΗΤΕΡΑ των Κόσμων, το θήλυ της δημιουργίας και ο παθητικός παράγων των κόσμων γιατί υπόκειται στις ενεργητικές επιδράσεις της άλλης ουσίας προκειμένου να συγκροτηθούν οι μορφές. Τα Άτομα της ατομικής ουσίας δεν έχουν καμιά σχέση ως όρος με τα άτομα που περιγράφει η φυσική, γιατί τα μεν γνωστά από την φυσική άτομα δεν είναι άτμητα αλλά συγκροτούνται από τα στοιχειώδη σωματίδια, ενώ τα Άτομα της μεριστής ουσίας είναι άτμητα και προφανώς αποτελούν την εσωτερική δομή των στοιχειωδών σωματιδίων β) ΜΟΝΑΔΑ είναι η συνεχής ουσία η οποία με το Είναι της αποτελεί τον ουσιαστικό χώρο μέσα στον οποίο κινούνται και ενεργούν τα Άτομα της ατομικής ουσίας και συνεπώς είναι το άπειρο περιέχον του Σύμπαντος εντός του οποίου τα πάντα γίνονται. Η συνεχής ουσία είναι η πάντα συνεχής προς τον εαυτό της και το γεγονός αυτό δίνει την έννοια του χώρου, γιατί δεν είναι δυνατόν να νοηθεί χώρος χωρίς να έχει συνέχεια. Η συνεχής ουσία είναι ο Λόγος και ΠΑΤΕΡΑΣ των Κόσμων, είναι το άρρεν της δημιουργίας και ο ενεργητικός παράγων των κόσμων, γιατί με τη δράση του επί της άλλης ουσίας της ατομικής προκαλεί την συγκρότηση των μορφών αλλά και την αποσύνθεση αυτών και συνεπώς αποτελεί το Λόγο της υπάρξεως των μορφών. Την συνεχή ουσία οι ΟΡΦΙΚΟΙ την αποκαλούσαν ΑΙΘΕΡΑ, ο Ησίοδος την αποκαλούσε ΕΡΩΤΑ για να καταδείξει την γο­νιμοποιό του ικανότητα, ο Ηρά­κλειτος και οι Στωικοί ΛΟΓΟ με την έν­νοια του αι­τίου για να καταδείξουν ότι είναι το αίτιο της συνθέσεως και αποσυνθέσεως των μορφών του απείρου (Συνθετικός και Αποσυνθετικός Λόγος).

Συνεπώς ΜΟΝΑΔΑ ή ΣΥΝΕΧΗΣ ΟΥΣΙΑ είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο Λόγος της δημιουργίας και υπάρξεως των μορφών του απείρου, η Ανάγκη η οποία περικυκλώνει τον Κόσμο (κατά τον Πυθαγόρα), την οποία ούτε οι Θεοί αντιμάχονται (κατά τον Πιττακό), καθώς όλα κατ’ ανάγκη γίνονται (κατά τον Δημόκριτο). Είναι, τέλος, το παγκόσμιο Πυρ από το οποίο όλη η Φύση αναγεννιέται.

2. ΠΝΕΥΜΑΤΟΓΟΝΙΑ

Πνευματογονία, είναι η γένεση του πνεύματος. Η λέξη πνεύμα έχει πάρα πολλές έννοιες εμείς όμως θα σταθούμε στην έννοια της γενέσεως και εκδηλώσεως της νοητικής Φύσεως. Κατά τον Νάγο «Το όλον της Φύσεως στον σπουδάζοντα αυτή εμφανίζει δυο μεγάλες και διακεκριμένες μεταξύ τους κατηγορίες: την Νοητική Φύση και την Μη Νοητική Φύση. Η Νοητική Φύσις γίνεται από την Μη Νοητική κατόπιν εκδηλώσεως νόμων οι οποίοι υπήρχαν σ’ αυτήν σε δυναμική όμως κατάσταση». Διευκρινίζεται ότι Νοητική Φύση είναι οι ψυχικές ατομικότατες που υπάρχουν στην Φύση, ενώ Μη Νοητική Φύση είναι το σύνολο της υλικής ουσίας η οποία απλώς μετέχει στην συγκρότηση των μορφών της Φύσεως. Εκείνο όμως που, από την προαναφερθείσα διατύπωση, αποτελεί πρωτοποριακή για τα κοινωνικά και θρησκευτικά καθιερωμένα ιδέα είναι, ότι α) η Νοητική Φύση προέρχεται από την Μη Νοητική Φύση, που σημαίνει ότι είναι προϊόν εξελίξεως της υλικής ουσίας και β) ότι η εξέλιξη αυτή της υλικής ουσίας είναι αποτέλεσμα της εκδηλώσεως νόμων, οι οποίοι υπάρχουν στην υλική ουσία σε λανθάνουσα κατάσταση. Συνεπώς κανένα εξωτερικό αίτιο δεν παρεμβαίνει σε αυτές τις διεργασίες της γενέσεως του πνεύματος και τα πάντα είναι εκδήλωση φυσικών νόμων.

Η ΨΥΧΗ: Στην συνέχεια εξεταστεί το θέμα της ψυχής, για το οποίο έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις και μάλιστα συγκρουόμενες μεταξύ τους όμως εδώ θα αναφερθούμε μόνον στην άποψη των πυθαγορείων η οποία, κατά την γνώμη μου, είναι η περισσότερο τεκμηριωμένη και σύννομη με την λογική.

Η ΛΕΞΗ ΨΥΧΗ, σύμφωνα με τα λεξικά, σημαί­νει: πνοή, αναπνοή, ζω­τική δύναμη, πνεύμα κλπ. Οι ορισμοί αυτοί όμως δεν επαρκούν για να κατανοήσουμε τι είναι ψυχή, πως συγκροτή­θηκε η ψυχή, ποιο είναι το περιεχόμενο της κλπ. Κατά τους Πυθαγορείους η ψυχή είναι ένα άτομο της ατομικής ουσίας στο οποίο έχει εισδύσει εντός του η Συνεχής Ουσία με αποτέλεσμα να έχει συνέχεια με το Άπειρο. Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι το άτομο της ατομικής ουσίας που γίνεται ψυχικό άτομο είναι άτομο το οποίο έφθασε στο ανώτερο εξελικτικό του επίπεδο γι  αυτό είναι ενδιαφέρον να δούμε ποία είναι αυτά τα εξελικτικά επίπεδα.

Τα άτομα της ατομικής ουσίας με την συμμετοχή της συνεχούς ουσίας σχηματίζουν όλες τις μορφές του Απείρου. Οι λειτουργίες των μορφών αυτών είναι τέτοιες ώστε να συντελούν στην εξέλιξη, δηλαδή στον πολλαπλασιασμό των ενεργειών των ουσιών που τις συγκροτούν. Η χωρίς διακοπή εκδήλωση δυνάμεων εκ των ουσιών προκαλεί την εκδήλωση μορφών με τελειότερη σύνθεση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα άτομα της ατομικής ουσίας εξελίσσονται διερχόμενα δια τεσσάρων καταστάσεων ή «ριζωμάτων», όπως τα χαρακτήριζε ο Εμπεδοκλής. Οι καταστάσεις αυτές έχουν μεν τις ονομασίες στερεά, υγρά, αέρια και πυρώδης. Ο χαρακτηρισμός των τεσσάρων ριζωμάτων με αυτές τις ονομασίες είναι συμβολικός και οι ονομασίες αφορούν τέσσερα εξελικτικά στάδια των ατόμων της ατομικής ουσίας. Σε κάθε μία αυτών των καταστάσεων τα Άτομα της Ατομικής ουσίας επέτυχαν ορισμένη εξέλιξη που σημαίνει την εκδήλωση ορισμένων δυνάμεων και κατόπιν αυτού με την αλληλεπίδραση τους με την Συνεχή Ουσία μετατρέπονται σε άλλη κατάσταση την πέμπτη κατάσταση, ευρισκομένη πέραν των γνωστών σε μας τεσσάρων εξελικτικών καταστάσεων του φυσικού Κόσμου. Η μετατροπή στην πέμπτη κατάσταση γίνεται ως εξής: Η Συνεχής ουσία επιδρά στα Άτομα της Ατομικής ουσίας που βρίσκονται στην τετάρτη κατάσταση και εξ αυτής της επιδράσεως μετατρέπονται αυτά σε μία νέα κατάσταση (η οποία είναι ενδιάμεση μεταξύ τετάρτης και πέμπτης) στην οποία τα άτομα αυτά δεν μετέχουν πλέον σε συγκρότηση μορφών, αλλά είναι ανεξάρτητα. Στην νέα κατάσταση των ατόμων της ατομικής ουσίας η Κίνηση (νόμος της κινήσεως) εμφανίζεται ως συστολή τους και η Ζωή (νόμος της ζωής) ως διαστολή τους. Επειδή όμως η συστολή και η διαστολή δεν βρίσκονται σε ισοδυναμία, λόγω της αυξήσεως της δυναμικής τους ενέργειας πέ­ραν αυτής που απόκτησαν στην τε­τάρτη κατάσταση, τα άτομα αυτά βρίσκο­νται σε αστάθεια. Τότε η Συνεχής ου­σία ει­σέρ­χεται εντός αυτών των ατόμων και κα­τα­λαμβάνει θέση με­ταξύ του κέντρου και της πε­ριφέ­ρειάς τους, κα­τορθώνοντας να φέ­ρει την συστολή και την διαστολή των ατόμων σε ισοδύ­ναμη κατά­σταση και έτσι δημιουρ­γούνται άτομα πέ­μπτης κα­τα­στά­σεως τα οποία είναι πλέον ΨΥΧΙΚΑ ΆΤΟΜΑ ή άλλως οι ΨΥΧΙΚΕΣ και συνεπώς είναι το τρίτο αυτό είδος ουσίας που αναφέρει ο Πλάτωνας στον Τίμαιο. Στις προηγούμενες καταστά­σεις τα Άτομα της Ατο­μικής ουσίας δεν είχαν συνέχεια προς το Άπειρο, βρίσκονταν μόνον εντός της συνεχούς ου­σίας, ενώ στην πέμπτη κατά­σταση έχουν συνέχεια [2] προς το Άπειρο, λόγω της Συνεχούς ουσίας που έχουν εντός τους.

3. Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ

Κατά τους πυθαγορείους η ψυχική ατομικότητα από της συγκροτήσεώς της εξελίσσεται αενάως. Θα περάσει αρχικά από τέσσερα εξελικτικά επίπεδα: το επίπεδο των ερπετών, το επίπεδο των ιχθύων, το επίπεδο των πτηνών και τέλος το επίπεδο των θηλαστικών. Εκ του επιπέδου των θηλαστικών θα έλθει στο ανθρώπινο επίπεδο όταν αποκτήσει την λογική νόηση το οποίο είναι εξελικτικό άλμα στην εξελικτική πορεία της φύσεως. Εις το ανθρώπινο επίπεδο η ψυχή θα περάσει τέσσερα εξελικτικά στάδια ώστε να επιτύχει την άνοδό του σε θειότερους κόσμους δηλαδή την αποθέωσή της. Η αποθέωση είναι ο τελικός στόχος του εξε­λιγμένου ανθρωπίνου πνεύματος που έχει αποκτήσει πνευματικό οργανισμό [3] ο οποίος δεν υπόκειται στην διαδι­κασία της φθοράς και απο­σύν­θεσης του υλικού οργανι­σμού. Με την αποθέωσή του ο άνθρωπος γίνεται Θεός με την έννοια που δίδουν οι Έλληνες και όχι οι οπαδοί των βιβλικών θρησκειών και κατα­κτά την Αιώνια Ζωή δηλαδή ζωή η οποία να μην διέρχεται δια της διαδικασίας του θανάτου. Στο σημείο αυτό είναι ενδιαφέρον να δούμε τι είναι Θεοί γιατί στο θέμα αυτό υπάρχει μεγάλη παραπληροφόρηση. Κατά την Ελληνική παράδοση οι Θεοί είναι αποτέλεσμα εξέλιξης του ανθρωπίνου πνεύματος και τα λειτουργήσαντα μυστήρια απέβλεπαν στο να δείξουν στους μύστες τους την οδό προς την αποθέωση.

Όπως ο άνθρωπος με την διάνοια και τις δυνατότητες που του εξασφαλίζει η οργανική του φύση γίνεται κύριος και ρυθμιστής των φυσικών δυνάμεων του περιβάλλοντός του και επομένως κυρίαρχος αυτών, έτσι και οι Θεοί είναι κύριοι νόμων και δυνάμεων των φυσικών και προπαντός των πνευματικών κόσμων και όχι μόνο σύμβολα των μεγάλων εικόνων της Φύσεως. Συνεπώς οι Θεοί (πνεύματα) είναι συνειδήσεις [4] οι οποίες επιτέλεσαν τον αναμορφω­τικό εκείνο κύκλο από τον οποίο μπό­ρεσαν να αντλήσουν αιώ­νιο ορ­γανικό μέσο [5] και έτσι κυριάρχησαν ως συνει­δήσεις του Απείρου που έχουν θεία Θέληση. Όλες οι συνει­δήσεις της Φύσεως είναι προι­κισμένες να προα­χθούν στις σφαί­ρες της καθαρής γνώ­σεως και να καταστούν θείες Συνειδήσεις με ατελεύτητη εξέλιξη στον άπειρο χρόνο. Η σχέση του Θεού πνεύματος προς τα κατόπιν αυτού ερχόμενα νοητικά όντα διέπεται υπό ενός αρ­μονι­κού νόμου, του Νόμου της Αγάπης. Συνεπώς ο άνθρωπος οφείλει προς τους Θεούς πνεύματα μό­νον αγάπη [6] και επειδή διέπεται από τον αυτόν αρ­μονικό νόμο με τους άλλους ανθρώ­πους, οφεί­λει την ίδια αγάπη να εκδηλώνει και προς τους συ­ναν­θρώπους του. Οσονδήποτε και αν θεωρηθεί εξελιγμένη η νοητική προσωπι­κότητα (ακόμα και αν έχει διανόηση πολύ υπέρ­τερη της ανθρώπινης) οι ακτίνες ενέργειας της δια­νοήσεώς της δεν είναι δυνατόν να διέρχονται το άπειρον και να εκτείνονται εις αυτό άνευ ορίου. Οι ακτίνες της διανοήσεως των Θεών (που είναι νοητι­κές προσωπικότητες), ενεργούν επί ορισμένου κό­σμου και έχουν σχέσεις μόνον προς αυτόν, συνεπώς δεν έχουν καμία ταύτιση με το Αίτιο Εκπορεύσεως της φύσεως δηλαδή με τον Δημιουργό όπως επικράτησε να λέγεται.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, πτυχιούχος Φυσικής και Νομικής σχολής παν. Αθηνών με μεταπτυχιοακό στα ηλεκτρονικά

—————–

[2] Αυτό εξηγεί τα φαινόμενα της τηλεπάθειας μεταξύ των ψυχικών ατομικοτήτων, γιατί η συνεχής ουσία τους εξασφαλίζει την δυνατότητα της μεταξύ τους επικοινωνίας και αλληλεπιδράσεως. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με  τα  φαινόμενα της διόρασης, διαίσθησης κλπ

[3] Για τον τρόπο απόκτησης του πνευματικού οργανισμού δεν έχει γραφεί τίποτε σχετικό  ούτε θα γραφεί, γιατί αποτελεί το υπέρτατο μυστικό όλων των πραγματικών μυσταγωγικών σκηνωμάτων τα οποία το εμπιστεύονται μόνον στους ολίγους και εκλεκτούς μύστες τους.

[4]  Σημειώνεται ότι για τους Θεούς υπάρχει και άλλη άποψη, σύμφωνα με την οποία οι Θεοί δεν είναι οντότητες συνειδητές αλλά θεωρούνται ως δυναμικές εκδηλώσεις του Διός- δημιουργού και σύμβολα των μεγάλων εικόνων της Φύσεως και όχι διακεκριμένες ψυχικές ατομικότητες. Η άποψη αυτή ταυτίζεται με τον μονοθεϊσμό και συνεπώς δεν δέχεται την αποθέωση του ανθρώπου.

[5] Αιώνιο οργανικό μέσο είναι ένας οργανισμός ο οποίος δεν υπόκειται στην διαδικασία του θανάτου και είναι ο πνευματικός οργανισμός.

[6] Οι Έλληνες εθνικοί δεν αποδίδουν στους Θεούς τους λατρεία αλλά αγάπη. Λατρεία αποδίδουν μόνον προς το μέγα Παν (Σύμπαν ή Θεία Φύση), για τον λόγο αυτόν είναι φυσιολάτρες.

Posted in ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | Leave a Comment »

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗΣ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ

Posted by lykofron στο 17/01/2012

Πάρτε μία άνετη στάση. Πάρε μια βαθιά αναπνοή και καθώς θα εκπνέεις οραματίσου τον αριθμό 3 τρεις φορές….. Πάρε μια βαθιά αναπνοή και καθώς θα εκπνέεις οραματίσου τον αριθμό 2 τρεις φορές….. Πάρε μια βαθιά αναπνοή και καθώς θα εκπνέεις οραματίσου τον αριθμό 1 τρεις φορές….. Χαλάρωσε το δέρμα του προσώπου σου. Χαλάρωσε τα χείλη σου. Χαλάρωσε τα βλέφαρά σου. Χαλάρωσε το δέρμα του κεφαλιού σου. Νιώσε αυτή τη χαλαρότητα σαν ένα ζεστό κύμα να κατεβαίνει στους ώμους σου και κατόπιν σε όλο σου το σώμα μέχρι τις άκρες των δακτύλων των χεριών και των ποδιών σου…..  Θα κατέβεις τώρα σε χαμηλότερο σημείο καθώς θα μετράω από το 10 προς το 1. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Χαλάρωσε τώρα το νευρικό σου σύστημα. Χαλάρωσε τώρα τη διάνοια σου, καμιά σκέψη δεν σε απασχολεί, ο νους σου είναι απόλυτα ήσυχος, απόλυτα ήσυχος, απόλυτα ήσυχος……. Χαλάρωσε τώρα το μυϊκό σου σύστημα. Χαλάρωσε τώρα όλα σου τα εσωτερικά όργανα. Όλα σου τα όργανα λειτουργούν τώρα ήρεμα χαλαρωμένα. Είσαι βαθιά χαλαρωμένος, μια πολύ υγιεινή κατάσταση. Απόλαυσε τώρα αυτήν την γαλήνη της βαθιάς χαλάρωσης, καθώς τίποτε δεν σε απασχολεί.

Πάρε μια βαθιά αναπνοή με το ρυθμό που εσύ θέλεις και να αισθάνεσαι ότι κατά την εκπνοή βγαίνει από μέσα σου μαζί με τον αέρα όλη η ένταση που έχει το σώμα σου.

Πάρε άλλη μια βαθιά αναπνοή με το ρυθμό που εσύ θέλεις και να αισθάνεσαι ότι κατά την εκπνοή βγαίνει από μέσα σου κάθε σκέψη που έχεις και κάθε έγνοια.

Πάρε άλλη μια βαθιά αναπνοή με το ρυθμό που εσύ θέλεις και να αισθάνεσαι ότι κατά την εκπνοή βυθίζεσαι σε μια βαθιά γαλήνη, αισθάνεσαι μια απέραντη ευτυχία

Είσαι τώρα κοντά σε μια παραλία με άμμο την ώρα που ανατέλλει ο Ήλιος. Είναι καλοκαίρι. Η θερμοκρασία είναι πολύ ευχάριστη. Βλέπεις γύρω σου δέντρα με ωραία χρωματιστά λουλούδια. Προχωράς προς την θάλασσα. Δεξιά σου βλέπεις βράχια με ομαλές πλευρές που το ύψος τους δεν ξεπερνά τα δύο μέτρα. Με το 1,2,3 σκαρφαλώνεις πάνω στα βράχια και από τη κορυφή τους και βλέπεις από την άλλη πλευρά μια νέα απέραντη παραλία με άμμο. Με το 1,2,3 κατεβαίνεις από αυτά τα ομαλά βράχια στην άλλη παραλία. Προχωράς. Στο βάθος βλέπεις έναν πύργο που ομοιάζει με παλάτι. Με το 1,2,3 κατευθύνεσαι προς το παλάτι με το 4,5,6,7 προχωράς προς το παλάτι, το παρατηρείς καλύτερα και βλέπεις ότι έχει πολεμίστρες χάλκινες, σκεπή από ορεία κρύσταλλο, τοίχους από λευκό όνυχα και παράθυρα με σχέδια που σχηματίζονται από έγχρωμα τζάμια. Με το 8,9 πλησιάζεις στην πόρτα. Δεξιά και αριστερά σου βλέπεις πράσινες κολώνες. Η πόρτα είναι χάλκινη με πολλά σκαλίσματα. Με το 10 είσαι μπροστά στην πόρτα. Η πόρτα ανοίγει. Μπαίνεις μέσα. Βλέπεις έναν μακρύ διάδρομο με λευκές κολώνες δεξιά και αριστερά σου. Από τα παράθυρα με τα έγχρωμα τζάμια μπαίνουν μέσα πολύχρωμες ακτίνες φωτός. Από την οροφή μπαίνει μέσα λευκό φως. Το πάτωμα είναι ψηφιδωτό από πολύχρωμες πολύτιμες πέτρες και παριστάνει έναν πανέμορφο κήπο. Δεξιά και αριστερά σου υπάρχουν μαύρες πόρτες κλειστές. Η κάθε μία από αυτές τις πόρτες έχει πίσω της την ιστορία της κάθε ψυχής. Πάνω στην κάθε πόρτα είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα ή χρυσούς αριθμούς ή χρυσά σύμβολα το όνομα της ψυχής. Ψάξε να βρεις την δική σου πόρτα αλλά μην ανακοινώσεις σε κανέναν το δικό σου όνομα που είναι γραμμένο πάνω στην πόρτα. Ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις μέσα σε μια τεράστια αίθουσα με ζωγραφικούς πίνακες των προηγούμενων ζωών σου[1].

  • Τώρα πήγαινε να βρεις τον πίνακα που περιγράφει την πιο όμορφη προηγούμενη ζωή σου ή
  • Τώρα πήγαινε να βρεις τον πίνακα που περιγράφει εκείνη την προηγούμενη ζωή σου που επηρεάζει άμεσα την τωρινή σου ζωή ή
  • Τώρα πήγαινε να βρεις τον πίνακα που περιγράφει την προηγούμενη ζωή σου που ήσουν ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο για τους άλλους.

Πλησιάζεις προς αυτόν τον πίνακα. Θα μετρήσω από το 1 μέχρι το 5. Ένα ο πίνακας δεν είναι πολύ καθαρός. Δύο ο πίνακας γίνεται πιο θολός. Τρία τον πίνακα τον σκεπάζει κάτι σαν ομίχλη. Τέσσαρα ο πίνακας γίνεται ακόμα πιο θολός. Πέντε είσαι τώρα ένα παιδάκι 5 χρονών. Περπατάς στον δρόμο και πηγαίνεις στο σπίτι σου. Φθάνεις στην πόρτα του σπιτιού σου. Την ανοίγεις και μπαίνεις μέσα. Περπατάς σε έναν διάδρομο και πηγαίνεις στην τραπεζαρία. Κάθεσαι στο τραπέζι. Ποίοι άλλοι κάθονται στο τραπέζι; ποιος σερβίρει το φαγητό; τι φαγητό σερβίρει; Βάλε το χέρι σου να δεις αν έχεις πουλάκι. Αν έχεις πουλάκι είσαι αγόρι, αν δεν έχεις είσαι κορίτσι. Τι παπούτσια φοράς; Πηγαίνεις στο δωμάτιό σου να κοιμηθείς. Ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και σκεπάζεσαι. Ποιος σε πήγε στο δωμάτιό σου;.

Θα μετρήσω μέχρι το πέντε και θα κοιμηθείς πέντε χρόνια. 1,2,3,4,5. Ξυπνάς. Είσαι 10 χρονών. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι σου. Πηγαίνεις στο παράθυρο. Τι βλέπεις; Κάποια ή κάποια σου μαθαίνει κάτι. Τι σου μαθαίνει; Ποιος είναι αυτός που σου το μαθαίνει; Που είσαι όταν στο μαθαίνει; Με ποίο όνομα σε φωνάζει; Εσύ με ποίο όνομα τον φωνάζεις;

Θα μετρήσω μέχρι το πέντε και θα είσαι 15 χρονών. 1,2,3,4,5. Είσαι 15 χρονών. Έχεις κάποιο φίλο ή φίλη. Τι συζητάς; Με ποίο όνομα σε φωνάζει; Ποίο έτος έχουμε τώρα; Σε ποία χώρα βρίσκεσαι;

Τώρα πήγαινε στην ημέρα του γάμου σου. Πόσων χρονών είσαι; Πως είναι ο σύντροφός σου; Πως γίνεται η τελετή του γάμου σου; Πως είναι η πρώτη νύκτα του γάμου σου;

Τώρα θυμήσου μια ωραία παραμονή πρωτοχρονιάς. Πως ήταν;

Τώρα πάμε στην τελευταία ημέρα της ζωής σου. Λίγα λεπτά πριν πεθάνεις, που βρίσκεσαι; Ποίοι είναι γύρω σου; Πέθανες. Που πήγε η ψυχή σου; τι βλέπεις γύρω σου; Ποίοι είναι οι πνευματικοί σου οδηγοί; Πόσοι είναι;

Αριστερά σου έχεις όλα τα πρόσωπα της εκείνης της ζωής σου. Δεξιά σου έχεις όλα τα πρόσωπα της σημερινής που ζωής. Έχουν καμία σχέση;

Τώρα βρίσκεσαι μέσα σε ένα πουπουλένιο σύννεφο. Βυθίζεσαι[2]… Βυθίζεσαι… Βυθίζεσαι… Βυθίζεσαι… Βυθίζεσαι… Τώρα το σύννεφο αρχίζει να διαλύεται και μπροστά σου εμφανίζεται ο ανώτερος εαυτός σου. Είναι ή ένα πρόσωπο ή ένα σύμβολο ή ένας αριθμός. Ότι δεις ή ότι σου ειπεί κράτησέ το μόνο για τον εαυτό σου.  Παρατήρησέ τον. Έχει κανένα μήνυμα για σένα;

Μετράω τώρα από το ένα έως το πέντε. Ένα. Δυο. Τρία. Τέσσαρα. Στο πέντε ανοίγεις τα μάτια σου και αισθάνεσαι ευδιάθετος/τη χωρίς καμιά ενόχληση και χαρούμενος/τη. Πέντε, μάτια ανοικτά.


[1] Κάνουμε π.χ. τρεις αναδρομές. Σε κάθε μία πηγαίνουμε το υποκείμενο σε έναν μόνο πίνακα διαφορετικά από τους άλλους όπως αναφέρονται παρακάτω.

[2] Προφέρεται πολύ αργά

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

Η ΦΥΣΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΡΕΙΚΙ

Posted by lykofron στο 16/01/2012

«ΡΕΊΚΙ» είναι ιαπωνική λέξη που σημαίνει Παγκόσμια Ενέργεια Ζωής. «Ρέϊκι» ονομάζεται και η θεραπευτική μέθοδος που χρησιμοποιεί αυτή την ενέργεια, μεταδίδοντάς την μέσω των χεριών του ειδικού θεραπευτού. Το Ρέϊκι είναι μια φυσική μέθοδος θεραπείας με την Κοσμική Ενέργεια, που κάνει το άτομο να μπορεί, να είναι υπεύθυνο για την κατάσταση της υγείας του. Το θεραπευτικό σύστημα Ρέϊκι ξεκίνησε πριν από 2500 χρόνια. Είχε δοθεί στους Βουδιστές του Ζεν από το Βούδα, στο ιερό βιβλίο των θιβετανοβουδιστικών Σούτρας. Το 1843, ο Δρ. Μικάο Ουσούι ξαναβρήκε αυτά τα χαμένα «κλειδιά» της θεραπευτικής και εγκαινίασε μια τεχνική για να θεραπεύεται και η ψυχή μέσα από τις 5 Αρχές του Ρέϊκι, που επεκτείνουν τη θεραπεία πέρα από το φυσικό σώμα. Στα Σεμινάρια ο μαθητής διδάσκεται τις θέσεις των χεριών για αυτοθεραπεία, τις θέσεις για θεραπεία άλλου προσώπου, και ειδικές οδηγίες για συγκεκριμένες αρρώστιες, από άσθμα και αρθριτικά μέχρι ημιπληγίες, κιρσούς και καρκίνο. Το Ρέϊκι διδάσκεtαι σκοπεύοντας προς όλες τις απόψεις της υγείας: πνευματική, συναισθηματική, διανοητική και σωματική, εξετάζοντας και τη σωστή διατροφή, ώστε να μπορεί να λύνει τα αίτια της αρρώστιας. Η θεραπεία με το Ρέϊκι δεν είναι χρησιμοποίηση της σωματικής ενεργείας του ατόμου γι’ αυτό, για να γίνει κανείς θεραπευτικός αγωγός του Ρέϊκι χρειάζεται μια «Μύηση», για να ξυπνήσουν τα πνευματικά κέντρα (chakras) μέσα στο σωμό. Για να γίνει αυτό, ο δάσκαλος του ΡέCκι ενεργοποιεί κάθε μαθητή προσωπικά, σε τέσσαρες συντονιστικές «μυήσεις». 0 πρώτος συντονισμός ενεργοποιεί την ικανότητα τoυ ατόμου να γίνεται αγωγός της Ακτίνας του Ρέϊκι και να αρχίσει να θεραπεύει. Η διδασκαλία είναι τόσο απλή, που μπορεί να δοθεί και σε παιδιά από 4 ετών και πάνω, και γίνονται κι αυτά αποτελεσματικοί θεραπευτές.

Η Παγκόσμια Ενέργεια Ζωής είναι στη διάθεση όλων που θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη για τον εαυτό τους και εκείνων που θέλουν να θεραπεύουν άλλους. Τα χέρια του θεραπευτού αναπτύσσουν μια ευαισθησία στο να εντοπίζουν τα ασθενή μέρη του σώματος και να αρχίζουν αποτελεσματικά τη διαδικασία της θεραπείας. Το Ρέϊκι είναι πάντα αποτελεσματικό και αποκλείει κάθε ερωτηματικό για το αν ο δεχόμενος τη θεραπεία θεραπεύεται. Το Ρέϊκι λειτουργεί πάντα και ποτέ δεν κάνει κακό. Ένα ειδικό προσόν του Ρέϊκι είναι ότι επιτρέπει στο θεραπευτή να θεραπεύει τον εαυτό του. Πολλές άλλες θεραπευτικές μέθοδοι είναι αποτελεσματικές σε άλλους, αλλά όχι στον ίδιο το θεραπευτή. Δεν απαιτεί αλλαγή του συνειδησιακού επιπέδου ούτε νοητικές ασκήσεις. Απλώς με την επαφή των χεριών, το Ρέϊκι λειτουργεί και αρχίζει τη διαδικασία θεραπείας και απομακρύνσεως του πόνου.

Το Ρέϊκι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό όταν ενσωματώνεται στις επαγγελματικές θεραπευτικές τέχνες σαv την ιατρική, χειροπρακτική, διαιτητική, φυσικοθεραπεία, βιοενεργητική, καθώς και στο έργο των νοσοκόμων και των φυσιοθεραπευτών που κάνουν ρόλφιγκ και μασάζ. Η χρήση του δεν περιορίζεται στους επαγγελματίες, το χρειάζεται και ο κοινός άνθρωπος για τη διατήρηση της υγείας του και για την οικογένεια και τους φίλους του. Γι’ αυτούς που σκέπτονται ολιστικά δεν υπάρχει μεγαλύτερο όλο από το Ρέϊκι, γιατί θεραπεύει το φυσικό σώμα, το νου και το πνεύμα του ανθρώπου κι έτσι επιτρέπει την ανάταξη των σωματικών λειτουργιών σε κατάσταση υγείας.

ΠΕΝΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Για σήμερα, δεν θα θυμώσω, δεν θα στενοχωρηθώ, θα ζήσω τίμια, θα αποδεχθώ τις ευλογίες του θεού, θα σεβαστώ όλα τα δημιουργήματα του θείου

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

Η ΘΕΑ ΕΣΤΙΑ

Posted by lykofron στο 16/01/2012

1. μυθολογική αναφορά

Κατά την παράδοσιν αι Εστίαι ήσαν δύο. Η πρώτη, η αρχαιοτέρα, είναι η μήτηρ του Κρόνου και της Ρέας, η δε νεωτέρα, είναι η πρωτότοκος κόρη του Κρόνου και της Ρέας και αδελφή του Διός την οποίαν η αρχαία παράδοσις την παρουσίαζε τόσον ως πυργοφόρο όσον και ως τυμπανοφόρον.

Η λατρεία της Θεάς Εστίας.

Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων εθεώρουν την Εστίαν ως την προστάτιδα του οίκου των και κατ’ επέκτασιν της πόλεώς των και δεν υπήρχαν αγάλματα της θεάς Εστίας αλλά εις μετέπειτα χρόνους αναφέρεται ένα εις το Πρυτανείο ως επίσης κάποια Ρωμαϊκά διότι αρκούσε δι’ αυτούς ο Βωμός του Ιερού και Ασβέστου Πυρός ο οποίος υπήρχε εις κάθε οικίαν. Επίσης κατά τους αρχαιότερους χρόνους, εστία όλης της πόλεως ήταν το Πρυτανείο, ως κοινή Εστία των πολιτών της, εις του οποίου τον δημόσιο βωμό εκαίετο άσβεστο το πυρ και την φυλαξιν και διατήρησιν αυτού την είχον αναθέσει εις τας Εστιάδας.

Αυτό το πυρ το διατηρούσαν εις τους βωμούς της Θεάς ιέρειαι αυτής, αι Εστιάδαι, εντεταλμέναι ίνα διατηρούν αυτό άσβεστο, διότι πίστευαν επίσης ότι δια της μεσολαβήσεως ιερειών Εστιάδων, το ζωντανό και ενσώματο πυρ μετεβάλλετο εις πνευματικόν και ότι μετά αυτήν την μεταβολήν εξέφευγε πλέον εκ της δικαιοδοσίας της θεάς Εστίας και ανελάμβανε πλέον την μετέπειτα δράσιν αυτού ο θεός Ήφαιστος, το πρωτότοκον τέκνο του Θεού Διός και της Θεάς Ήρα.

Εστιάδαι

Ως Εστιάδας οι Έλληνες, δεν είχαν παρθένας φύλακας του πυρός, όπως συνήθιζαν οι Ρωμαίοι, αλλά γυναίκας αγνάς εις την ψυχήν αι οποίαι ήταν υποχρεωμέναι κατά την θη­τεία των ως ιέρειες της Εστίας να παραμένουν καθαραί διότι όπως αι παρθέναι ούτω και αυταί «εφανέρω­νον το άκαρπον επειδή εθεώρουν και το πυρ ως αεικίνητο και ότι η αεικινησία είναι άκαρπη και τίποτα δεν γεννά». Σχετικώς προς την αναφερθείσαν ψυχικήν αγνότητα, απαραίτητον ίνα γεννηθή η μυστηριακή Εστία, το επιμαρτυρούσε και η προ του Ασκληπιείου της Επιδαύρου Επιγραφή ήτις ανέφερεν: «αγνεία δ’ εστί φρονείν όσια».

Κατά την περίοδον της παρα­κμής της αρχαίας θρησκείας και δη κατά τους χρόνους της Ρωμαϊ­κής κατοχής κατά τους οποίους οι βαθύτεροι συμβολισμοί απώλεσαν την εσωτερικήν αυτών συμβολικήν σημασίαν και, ως ήτο επόμενον, ο θεσμός των Εστιάδων είχε παρεμηνευθή, όπως υπήρξε παρερμηνεία και άλλων θεσμών και τελετουργιών και εις περίοδον προ της Ρωμαϊ­κής κατοχής. Ούτω, δια τας Εστιάδας, οι Ρωμαίοι επίστευαν ότι όφειλαν να παραμένουν δια βίου παρθέναι και αν μια εξ αυτών έχανε την παρθενία της η ποινή της, ήταν να ταφή ζωντανή εις την Γην. Επίσης κατά την περίοδον αυτήν αι θυσίαι εις τους βωμούς των θεών ήταν αιματηραί ([1]).

Πρυτανείον

To Πρυτανείον ήτο δημόσιον κτίριον ιερόν εις το οποίον αι Ελληνικαί πόλεις ετίμων την θεάν Εστίαν και εξένιζον εις αυτό και τους ξένους πρέσβεις. Εις μεταγενεστέρους χρόνους το Πρυτανείον πέραν του θρησκευτικού χαρακτήρος του, ως χώρος λατρείας της Εστίας, προσετέθη και ο πολιτικός και αργότερα έγινε και δικαστήριο. Ετιμάτο εις άπαντας τους ναούς των άλλων Θεών και εις απάσας τας οικίας εις τας εστίας των ως οικιακή Θεά και προστάτιδα του οίκου.

Συμμετοχή της Εστίας εις την Τιτανομαχίαν.

Η παράδοσις αναφέρει ότι η Εστία μετείχε εις την τιτανομαχίαν και ειδικότερα εις την φθοράν των Τιτάνων και ότι εξήτησεν από τον Δια να ικανοποιήση δυο επιθυμίας της α) την αιώνιαν παρθενίαν και β) όπως όταν θυσιάζουν οι άνθρωποι, πρώτον εις αυτήν να προσφέρουν και επίσης να προσφέρουν εις αυτήν τας απαρχάς των καρπών. Ο Ζευς επεκύρωσεν αμφότερα τα αιτήματα της Εστίας και ούτω εις πάσαν θυσίαν οι άνθρωποι, πρώτον εθυσίαζον εις αυτήν και έπειτα εις τους άλλους θεούς, εξ ου προέκυψεν η παροιμία «αφ Εστίας άρχεσθαι» όπερ σημαίνει άρχεσθαι εκ των σημαντικοτέρων πραγμάτων.

Το «αφ’ Εστίας άρχεσθαι» ήτο τοσούτον καθιερω­μένον εις την αρχαίαν λατρείαν ώστε δεν υπήρχε ανάγκη ξεχωριστού ναού της θεάς. Επίσης τοιαύτην σημασίαν έδιδαν εις την θεάν Εστίαν οι Έλληνες ώστε, όταν έκαναν σπονδάς, την πρώτη και την τελευταία τις προσέφεραν εις την θεάν Εστίαν.

2. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

Στην ελληνική μυθολογία, η Εστία είναι η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία στο σπιτικό, αλλά δεν είχε δημόσια λατρεία. Στην Ρωμαϊκή μυθολογία η σχεδόν αντίστοιχή της ήταν η Βέστα, που προσωποποιούσε τη δημόσια εστία, και της οποίας η λατρεία έδενε τους Ρωμαίους με μια μορφή εκτεταμένης οικογένειας.

Το όνομά της σημαίνει “σπίτι και εστία”: το σπιτικό και τους κατοίκους του. Η Εστία συμβολίζει την συμμαχία μεταξύ των αποικιών και των μητέρων-πόλεών τους και είναι η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου, αδερφή των Δία, της Ήρας, του Άδη του Ποσειδώνα και της Δήμητρας. Αρχικά εντασσόταν στους Δώδεκα Ολύμπιους, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Διόνυσο. Έπειτα, φρόντιζε την ιερή φωτιά στον Όλυμπο. Οι βωμοί της περιελάμβαναν κάθε οικογενειακή εστία.

Αμέσως μετά την γέννησή τους, ο Κρόνος κατάπιε την Εστία και τα αδέρφια της εκτός από τον Δία, ο οποίος αργότερα τους διέσωσε και τους οδήγησε σε πόλεμο εναντίον του Κρόνου και των άλλων Τιτάνων. Η Εστία ορκίστηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα και αρνήθηκε στα καλέσματα του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα. Μια φορά κινδύνευσε να βιαστεί από τον Πρίαπο, έναν ελάσσονα θεό της γονιμότητας, αλλά σώθηκε από το ογκάνισμα ενός όνου.


[1] Σχετικά ο Πορφύριος εις το «ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ ΕΜΨΥΧΩΝ» έργο του αναφέρει τα εξής: «… εις αρχαιοτέρας περιόδους αι θυσίαι εγίνοντο από καρπούς και μάλιστα κατ αρχάς προσφερόταν χλόη». Σχετικά προς τας σπονδάς αναφέρει τα εξής: «…Τα μεν αρχαιότερα από τα ιερά ήσαν νηφάλια, νηφάλια δε είναι τα υδρόσπονδα, τα μελίσπονδα, διότι  αυτόν τον υγρό καρπό τον επήραμε έτοιμο από μέλισσες, έπειτα ήσαν τα έλαιοσπονδα κατόπι δε έγιναν τα οινόσπονδα. Μαρτυρίες δι αυτά, προέρχονται από τους πίνακας των νόμων, οι οποίοι ήσαν αντίγραφα από τα Κρητικά Κορυβαντικά ιερά».

Επίσης και ο Εμπεδοκλής αναφέρει ότι «με αστόχα­στους φόνους ταύρων δεν εβρέχετο ο βωμός διότι, ως γνωρίζω, όλους κατείχε η αγάπη και η αίσθησις της συγγενείας και δι’ αυτό ουδείς ουδέν εφόνευσεν». Σχετικά προς τας σπονδάς αναφέρει τα εξής: «…και σμύρνα καθαρή στις θυσίες και λιβάνι αρωματικό και στο έδαφος έρριπταν σπονδαί από τα ξανθά μέλια συνήθειας αι οποίαι εις μερικούς ακόμα σώζονται ωσάν αναμφισβήτητα ίχνη της αληθείας»

Posted in ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ | Leave a Comment »

Ο ΘΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ

Posted by lykofron στο 14/01/2012

1. Μυθολογική αναφορά

Γέννησις και παιδικά χρόνια του Ποσειδώνος.

Η Μυθολογία αναφέρει ότι όταν ο Κρόνος ανέλαβε την κυριαρχίαν εκ του πατρός του Ουρανού, έλαβε την προφητείαν ότι ένα εκ των τέκνων του θα τον εξεθρόνιζε. Κατόπιν αυτού ο Κρόνος κατάπινε τα τέκνα του μεταξύ των οποίων ήτο και ο Ποσειδών και ο μόνος εκ των τέκνων της Ρέας ο οποίος απέφυγε την κατάποσιν ήταν ο Ζευς. Κατ’ άλλους όταν η Ρέα εγέννησε τον Ποσειδώνα είπε εις τον Κρόνον ότι εγέννησε ίππον και του έδωσε έναν πώλον ίππου να καταπιή και τον Ποσειδώνα τον έδωσε εις τινας ποιμένας να τον αναθρέψουν όπου ανέλαβε την ανατροφή του η Άρνη ή Αρνώ. Όταν ο Κρόνος εννόησε την εξαπάτησιν προσεπάθησε να τον ανεύρη αλλά η Αρνώ[1] αρνήθηκε να του αποκαλύψη ότι αυτή είχε αναλάβει την ανατροφή του και του είπε ότι αγνοεί την γέννησιν του Ποσειδώνος. Τέλος κατ’ άλλους η Ρέα απέκρυψε τον Ποσειδώνα εις την θάλασσαν.

Τιτανομαχία.

Όπως ανεφέρθη εις το τυπικόν της Θεάς Ήρας, όταν ανδρώθηκε ο Ζευς, επακολούθησεν κραταιός αγών μεταξύ Διός και Κρόνου κατά τον οποίον επεκράτησεν ο Ζευς ενώ ο Κρόνος εξέμεσε τα τέκνα του δια ειδικού υγρού το οποίον του έδωσε η Μήτις. Άπαντα τα αδέλφια του Διός, μετά την απελευθέρωσίν τους πήραν το μέρος του εις την τιτανομαχίαν η οποία επηκολούθησεν και κατά την οποίαν οι Ολύμπιοι Θεοί κατενίκησαν τους Τιτάνας, τους οποίους περιόρισαν εις τα Τάρταρα. Δεν αναφέρωμεν λεπτομερείας της τιτανομαχίας διότι, εν προκειμένω, δεν έχουν ιδιαιτέραν σημασίαν. Ο Ποσειδών έλαβε κι αυτός μέρος εις την Τιτανομαχία και ακολούθως εις την Γιγαντομαχία μετά των άλλων αδελφών του και κατόπιν αυτού ανήλθαν εις τον Όλυμπο.

Ποσειδών και Ζευς

Μετά την Τιτανομαχία και την επικράτησιν των Θεών απέναντι των Τιτάνων ο Ζευς, κύριος πλέον του Ολύμπου, διένειμε εις τους θεούς τιμάς κι επιστασίας κατά την αξία εκάστου. Ιδιαιτέρως δε εις τους δύο αδελφούς Ποσειδώνα και Πλούτωνα, τους όρισε συμμέτοχους της κυριαρχίας του και εις μεν τον Ποσειδώνα έδωσεν την θάλασσαν και πάντα τα ύδατα, εις δε τον Πλούτωνα τα κάτω από την Γην και τον Άδη ενώ δια τον εαυτό του εκράτησε τον υπόλοιπο κόσμο και τον Ουρανό.

Η ένωσις του Ποσειδώνος μετά της Αμφιτρίτης.

Γυναίκα του Ποσειδώνος είναι μια θαλάσσια θεότης η Αμφιτρίτη θυγάτηρ της Δωρίδος και του Νηρέως πρωτότοκου υιού του Ποντου και της Γαίας. Κατά την παράδοσιν ο Νηρεύς απέκτησεν από την Δωρίδα πεντήκοντα θυγατέρας, τας νύμφας Νηρηίδας. Η γνωριμία του Ποσειδώνος μετά της Αμφιτρίτης έγινε εις την Νάξο ένθα η Αμφιτρίτη εχόρευε ομού μετ’ άλλων Νηρηίδων. Η Αμφιτρίτη εν αρχή μεν δεν ηθέλησε αυτήν την ένωσιν και εκρύβη εις τα βάθη του Ωκεανού, αλλά ο Δελφίν, ιερός ιχθύς και ακόλουθος του Ποσειδώνος την ανακάλυψε και την έπεισε να έλθη εις τον Ποσειδώνα όστις την ενυμφέφθει. Από την ένωσιν αυτήν εγεννήθη ο Τρίτων και δύο θυγατέραι, η Ρόδος και Βενθεσικύμη και κατά τινας εγεννήθησαν οι κύκλωπες Βρόντης, Στερόπης και Πυράκμων. Ο Θεός Ποσειδών είχεν αμετρήτους ερωτικάς περιπετείες μετά νυμφών εκ των οποίων απέκτησεν πολύ μεγάλο πλήθος τέκνων των οποίων η αναφορά δεν παρουσιάζει ιδιαίτερον ενδιαφέρον. Ό Τρίτων, ο μόνος υιός του Ποσειδώνος εκ της Αμφιτρίτης,  παριστάνετο από την μέση και άνω ήτο ανθρωπόμορφος ενώ από την μέση και κάτω ως έχων κορμόν όμοιον προς τα κήτη και η ουρά του ήτο όμοια με του δελφινιού. Τέλος εις την μέσην  του σώματος του υπήρ­χαν δυο εμπρόσθια πόδια αλόγου όπως των Κενταύρων ενώ εις το χέρι κρατούσε σάλπιγγα από όστρακο κογχύλης. Η λατρεία της Αμφιτρίτης συνδέεται μετά της λατρείας του Ποσειδώνος εις κοινόν ναόν.

Ποσειδών και Αθηνά

Κατά την εποχή κατά την οποία εις την Αττική εβασίλευε ο Κέκροψ, ο πρώτος βασιλεύς της Αττικής, οι Θεοί απεφάσισαν να διεκδικήσουν ορισμένας πόλεις τας οποίας θα είχον υπό την προστασίαν των. Ο Θεός Ποσειδών ήλθε πρώτος εις την Αττικήν εκτύπησεν εις τον ιερόν βράχον και έκανε να αναβλύσει μια πηγή ήτις ονομάσθη Ερεχθηίς. Κατόπιν κατέφθασε η Θεά Αθηνά η οποία παρουσία του Κέκροπος εφύτεψε μιαν ελαία εις το Πανδρόσειο. Μεταξύ του Θεού Ποσειδώνος και της Θεάς Αθηνάς εκδηλώθηκε φιλονικία σχετικώς με την προστασία της Αττικής, ο Ζευς καθόρισεν δικαστάς όλους τους θεούς του Ολύμπου οι οποίοι επεδίκασαν την Αττική εις την Θεάν Αθηνά. Ούτω η πόλις του Κέκροπος από Ποσειδωνία μετωνομάσθη Αθήναι. Κατ’ ανάλογο τρόπο ο Ποσειδών αναγκάστηκε να παραχωρήση την Αίγινα εις τον Δια, τους Δελφούς εις τον Απόλλωνα και την Νήσο Νάξο εις τον Διόνυσο. Σχετικός προς τους Δελφούς είναι και ο μύθος του Αρίωνος τον οποίον εγέννησε η Δήμητρα εκ του Ποσειδώνος.

Ποσειδών και Δήμητρα.

Μετά την απαγωγή της Περσεφόνης η μητέρα της Δήμητρα την αναζητούσε. Κατά την διάρκεια αυτής της αναζητήσεως ο Ποσειδών προσεπάθησε να μιχθεί μετ’ αυτής αλλά η Δήμητρα τον απέκρουσε και διά να τον αποφύγη μεταμορφώθηκε εις φοράδα και ανεμίχθη εις το κοπάδι των ίππων του Ογκίου. Ο Ποσειδών όμως μεταμορφώθηκε αυτός εις ίππον και ηνώθει μετ’ αυτής. Εκ της ενώσεως αυτής εγεννήθη μία κόρη της οποίας το όνομα δεν επιτρέπετο να προφερθή και ένας ίππος όστις ονομάσθη Αρίων και ήτο πεπροικισμένος με ανθρώπινη φωνή και εδώθη εις τον Άδραστον, ενός εκ των επτά οι οποίοι εξεστράτευσαν κατά των Θηβών.

2. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

Στην Ελληνική μυθολογία ο Ποσειδώνας είναι ο θεός της θάλασσας (και για αυτό ονομάζονταν και Πελαγαίος), των ποταμών, των πηγών και των πόσιμων νερών. Γιος του Κρόνου και της Ρέας και αδελφός του Δία κατοικούσε πότε στον Όλυμπο και πότε στο παλάτι του στα βάθη της θάλασσας, όπου ζούσε και η γυναίκα του, η Νηρηίδα Αμφιτρίτη. Κατά μια εκδοχή μεγάλωσε στη Ρόδο όπου, μετά την ένωσή τους με την Αλία, αδελφή των Τελχινών, γεννήθηκαν έξι γιοι και μια κόρη, η Ρόδη, που έδωσε το όνομά της στο νησί. Ήταν πατέρας ακόμα του Θησέα, αλλά και του Προκρούστη και του Σκίρωνα και γιγάντων: των δίδυμων Ώτου και Εφιάλτη (από την ένωσή του με την Ιφιμέδεια, κόρη του βασιλιά της Θεσσαλίας), του Τιτυού (από την Ελαρά, κόρη του Ορχομενού και του Ωρίωνα (από την Ευρυάλη, κόρη του Μίνωα. Θεωρούνταν ακόμα εξημερωτής του πρώτου αλόγου αλλά και γεννήτορας του μυθικού αλόγου Πήγασου.

Το όνομα του θεού Nethuns είναι ετρουσκικό και υιοθετήθηκε στα λατινικά για τον Ποσειδώνα στη ρωμαϊκή μυθολογία (Νεπτούνους). Και οι δύο ήταν θεοί της θάλασσας ανάλογοι με τον Ποσειδώνα. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές, ο Ποσειδών λατρευόταν στην Πύλο και στη Θήβα και ενσωματώθηκε στους θεούς του Ολύμπου ως αδελφός του Δία και του Άδη. Ο Ποσειδών απέκτησε πολλά παιδιά. Υπάρχει ένας ομηρικός ύμνος στον Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν ο προστάτης πολλών ελληνικών πόλεων, αν και έχασε το διαγωνισμό για την Αθήνα από την Αθηνά.

Σαν θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας ταξίδευε με το χρυσό άρμα του πάνω στα κύματα, που άνοιγαν χαρούμενα στο πέρασμά του, ενώ γύρω του έπαιζαν δελφίνια. Με την τρίαινά του μπορούσε τόσο να δημιουργεί τρικυμίες όσο και να ηρεμεί τα νερά. Θεωρούνταν προστάτης των ναυτικών και των ψαράδων κι ακόμα, σαν υπεύθυνο για γεωλογικά φαινόμενα όπως τους σεισμούς, του προσφέρονταν θυσίες και επικλήσεις για τη σταθερότητα του εδάφους και την ασφάλεια των κτιρίων, ενώ τιμούνταν και με ιπποδρομίες. Σύμβολά του ήταν η τρίαινα, το ψάρι (συνήθως τόννος ή δελφίνι) και σπανιότερα το άλογο ή ο ταύρος.

Λατρεία

Ο Ποσειδών ήταν σημαντικός θεός διάφορων πόλεων: στην Αθήνα, ήταν δεύτερος μόνο μετά την Αθηνά σε σημασία, ενώ στην Κόρινθο και σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας ήταν ο προϊστάμενος θεός της πόλης. Στην καλοκάγαθη πτυχή του, ο Ποσειδών παρουσιαζόταν δημιουργώντας νέα νησιά και προσφέροντας ήρεμες θάλασσες. Όταν όμως οργιζόταν, χτυπούσε το έδαφος με την τρίαινά του και προκαλούσε χάος, σεισμούς, ναυάγια και πνιγμούς στη θάλασσα. Στην Οδύσσεια, η μνησικακία του Ποσειδώνα ενάντια στον Οδυσσέα απέτρεψε τον πολυμήχανο ήρωα από την άφιξή του στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Οι ναυτικοί προσεύχονταν στον Ποσειδώνα για ένα ασφαλές ταξίδι, πνίγοντας μερικές φορές άλογα ως θυσία.

Σύμφωνα με τον Παυσανία[1], ο Ποσειδών ήταν ένας από τους επιστάτες του χρησμού στους Δελφούς προτού να τους αναλάβει ο Ολύμπιος Απόλλωνας. Απόλλωνας και Ποσειδών λειτούργησαν στενά σε πολλά σημεία: στην αποίκιση, παραδείγματος χάριν. Ο Δελφικός Απόλλωνας παρείχε την έγκριση την εγκατάσταση ανθρώπων σε αποικίες, ενώ ο Ποσειδών πέρα από τους αποίκους βοήθησε δίνοντάς τους το εξαγνιστικό ύδωρ για τη θυσία που αφορούσε την ίδρυση της αποικίας. Η Ανάβασις του Ξενοφώντα περιγράφει μια ομάδα στρατιωτών στο 400-399 π.Χ. τραγουδώντας στον Ποσειδώνα έναν παιάνα, ένα είδος ύμνου που τραγουδιέται κανονικά για τον Απόλλωνα. Όπως ο Διόνυσος, ο οποίος επηρέαζε τις μαινάδες, και ο Ποσειδών προκάλεσε ορισμένες μορφές διανοητικής διαταραχής. Ένα ιπποκράτειο κείμενο του 400 π.Χ., στις ιερές Αρρώστιες λέει ότι κατηγορήθηκε για ορισμένους τύπους επιληψιών.


[1] Το όνομα Άρνη ετυμολογείται είτε εκ της αρνήσεως της τροφού του να αποκαλύψη ότι αυτή τον ανέτρεφε.

Posted in ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ | Leave a Comment »

Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΜΑΣ

Posted by lykofron στο 14/01/2012

Με τον όρο Γαλαξίας αναφερόμαστε, τις περισσότερες φορές, στο γαλαξία στον οποίο ανήκει η Γη και το Ηλιακό Σύστημα, ενώ όταν αναφερόμαστε σε άλλο γαλαξία, τον γράφουμε με πεζό γ και ακολουθεί και το όνομα ή ο κωδικός του. Ο Ήλιος (μαζί και η Γη) βρίσκονται στις παρυφές του Γαλαξία, και έτσι αυτός, καθώς τον κοιτάμε κατά μήκος, φαίνεται να σχηματίζει μία γαλακτόχρωμη, φωτεινή λωρίδα από πάρα πολλά αστέρια, που διασχίζει τον ορατό από τη Γη ουρανό από την μία πλευρά του ορίζοντα μέχρι την άλλη. Λόγω της εμφάνισης αυτής, ονομάστηκε στα Ελληνικά “Γαλαξίας κύκλος”. Στα αγγλικά είναι γνωστός και ως «Milky Way» που είναι μετάφραση του Λατινικού Via Lactea («Γαλακτώδης Οδός»). Πρόκειται για έναν σπειροειδή γαλαξία και αποτελεί μέρος της Τοπικής Ομάδας γαλαξιών. Αποτελείται από τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια αστέρες και ενδεχομένως έως και 400 δισεκατομμύρια αστέρες. Ανάμεσα στα τουλάχιστον 35 μέλη της Τοπικής Ομάδας, έρχεται δεύτερος σε αριθμό αστέρων, πίσω μόνο από τον Γαλαξία της Ανδρομέδας, ο οποίος αποτελείται από ένα τρισεκατομμύριο αστέρες, όπως ανακαλύφθηκε το 2006. Αν και ο γαλαξίας μας είναι ένας από τα δισεκατομμύρια που υπάρχουν στο Σύμπαν, έχει ιδιαίτερη σημασία για τον άνθρωπο καθώς είναι το «σπίτι» του Ηλιακού Συστήματος. Ο Δημόκριτος (460 – 370 π.Χ.) ήταν ο πρώτος άνθρωπος που χωρίς όργανα ισχυρίσθηκε ότι ο Γαλαξίας αποτελείται από απομακρυσμένα άστρα:«Γαλαξίας εστί πολλών και μικρών και συνεχών αστέρων, συμφωτιζομένων αλλήλοις, συναυγασμός δια την πύκνωσιν» ό,τι δηλαδή λέγει και η σύγχρονη Αστρονομία ως προς τη σύσταση του Γαλαξία.

Μυθολογία

Υπάρχουν πολλοί μύθοι που εξηγούν την γένεση του Γαλαξία. Συγκεκριμένα, υπάρχουν δυο παρόμοιοι αρχαίοι μύθοι που εξηγούν την ετυμολογία του ονόματος «Γαλαξίας» και τη σχέση του με το γάλα. Κάποιοι μύθοι τον συνδέουν με ένα κοπάδι από βόδια των οποίων το γάλα δίνει στον ουρανό τη μπλε απόχρωση. Στην Ανατολική Ασία, πίστευαν πως η θαμπή ζώνη αστεριών είναι το «Ασημένιο Ποτάμι» του Παραδείσου. Η «Ακασάγκανγκα» είναι το ινδικό όνομα για τον Γαλαξία μας, που σημαίνει ο Γάγγης του ουρανού.[1]

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Γαλαξίας σχηματίστηκε από την Ήρα, η οποία έχυσε γάλα στον ουρανό, όταν ανακάλυψε πως ο Δίας την ξεγέλασε και τάιζε τον νεαρό Ηρακλή. Σε κάποια άλλη εκδοχή, ο Ερμής έβαλε στα κρυφά τον Ηρακλή στον Όλυμπο για να τραφεί από τα στήθη της Ήρας που κοιμόταν. Ο Ηρακλής δάγκωσε τη θηλή της Ήρας και το γάλα της εκτινάχθηκε στους ουρανούς σχηματίζοντας τον Γαλαξία.

Στη φινλανδική μυθολογία ο γαλαξίας μας ονομαζόταν Λινουνράτα (μονοπάτι των πουλιών). Οι Φινλανδοί παρατήρησαν ότι τα αποδημητικά πουλιά χρησιμοποιούσαν τον Γαλαξία ως οδηγό για να ταξιδέψουν νότια, όπου πίστευαν ότι βρίσκεται το Λιντουκότο (το σπίτι των πουλιών). Αρκετά αργότερα οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν την παρατήρηση των Φιλανδών. Τα αποδημητικά πουλιά έχουν τον Γαλαξία ως οδηγό για να ταξιδεύουν στα θερμότερα κλίματα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ακόμα και σήμερα ο Γαλαξίας λέγεται Λινουνράτα στη φινλανδική γλώσσα.

Στα σουηδικά, ο Γαλαξίας είναι γνωστός ως Βιντεργκάταν (οδός του χειμώνα), για προφανείς λόγους: είναι περισσότερο ορατός τον χειμώνα στη Σκανδιναβία.

Στην αρχαία αρμενική μυθολογία ο Γαλαξίας ονομαζόταν «Η Οδός του Κλέφτη Αχύρων» (Յարդ զողի Ճանապարհ), συνδέοντάς τον με έναν από τους θεούς, που έκλεψε άχυρο και κατά την προσπάθειά του να ξεφύγει από τους ουρανούς με ένα ξύλινο άρμα, έπεσε κάποιο από το άχυρο στο δρόμο. Αυτή η ονομασία διαδόθηκε από τους Άραβες.[2]

Ο γαλαξίας μας κατά μήκος του άξονά του. Δημιουργία καλλιτεχνών της ΝΑΣΑ.

Ο Γαλαξίας μας αποτελείται κυρίως από ένα πυρήνα, του οποίου το σχήμα είναι φακοειδές, πολύ πεπλατυσμένο. Από δύο εκ διαμέτρου αντίθετα άκρα του φακοειδούς αυτού πυρήνα εκφύονται οι δύο βραχίονές του, οι οποίοι και ελίσσονται γύρω από το κύριο φακοειδές σώμα του.

Ο κύριος δίσκος του Γαλαξία μας έχει διάμετρο από 80.000 μέχρι 100.000 έτη φωτός, περίμετρο 250 ως 300 χιλιάδες έτη φωτός και πάχος γύρω στα 1.000 έτη φωτός. Αποτελείται από 200 μέχρι 400 δισεκατομμύρια άστρα[3]. Αν ορίσουμε μια φυσική κλίμακα και θεωρήσουμε ότι ο Γαλαξίας μας είχε διάμετρο130 χιλιόμετρα, τότε το Ηλιακό Σύστημα θα είχε μήκος2 χιλιοστά. Η Γαλαξιακή Άλως εκτείνεται σε διάμετρο 250.000 ως 400.000 έτη φωτός. Όπως αναφέρεται εκτενώς, στη δομή του Γαλαξία παρακάτω, νέες έρευνες έδειξαν ότι ο δίσκος εκτείνεται πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζαμε μέχρι τελευταία. Το απόλυτο μέγεθος του Γαλαξία, που δεν είναι δυνατό να μετρηθεί απευθείας, γίνεται δεκτό ως αστρονομική σύμβαση ότι είναι −20.5.

Δομή

Παρατηρούμενη δομή των σπειροειδών βραχιόνων του Γαλαξία Επιμελημένες έρευνες, που άρχισε προ 200 ετών ο Γερμανός αστρονόμος Ουίλ. Έρσελ (W. Herschel) και οι οποίες συνεχίσθηκαν από άλλους επιφανείς αστρονόμους, απέδειξαν ότι ο γαλαξίας μας αποτελεί ένα πελώριο συγκρότημα αστέρων, νεφελωμάτων και μεσοαστρικής ύλης όπως συμβαίνει με όλους τους γαλαξίες και μάλιστα ότι πρόκειται περί ενός εκ των σπειροειδών γαλαξιών.

Μόλις τη δεκαετία του 1980 οι αστρονόμοι άρχισαν να υποπτεύονται ότι ο Γαλαξίας είχε κεντρική ράβδο και δεν ήταν ένα τυπικός σπειροειδής γαλαξίας, κάτι που παρατηρήσεις του 2005 με το Spitzer Space Telescope έχουν πλέον επιβεβαιώσει, αποδεικνύοντας ότι η κεντρική ράβδος του Γαλαξία ήταν μεγαλύτερη από ό,τι πιστευόταν.[4]

Επίσημα, από το 2005, ο Γαλαξίας μας θεωρείται πλέον ότι είναι ένα μεγάλος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBbc στην ακολουθία Hubble (ραβδωτός σπειροειδής μικρής ελίκωσης) με συνολική μάζα 600 ως 3.000 δις ηλιακές μάζεςes (M☉)[5][6], αποτελούμενος από 200 εώς 400 δισεκατομμύρια αστέρες.

Ο γαλαξιακός δίσκος έχει εκτιμώμενη διάμετρο γύρω στα 100.000 έτη φωτός (δηλαδή της τάξης των 1·1020 m)). Η απόσταση του Ήλιου από το κέντρο του Γαλαξία υπολογίζεται στα 26.000 έτη φωτός (δηλαδή της τάξης των 2,5·1019 m)). Ο δίσκος είναι εξογκωμένος στο κέντρο.

Το Χρώμα του Γαλαξία

Ο γαλαξίας μας είναι λευκός. «Κάτασπρο, σχεδόν σαν ανοιξιάτικη νιφάδα χιονιού». Αυτό είναι, σύμφωνα με Αμερικανούς ερευνητές, το χρώμα του Γαλαξία μας, που, όπως αποδεικνύεται, έχει πολύ ταιριαστή ονομασία. Οι αστρονόμοι από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ επιχείρησαν να μάθουν τι χρώμα έχει ο Γαλαξίας εξωτερικά συνθέτοντας το «πορτρέτο» του με κομμάτια από εκατοντάδες παρόμοιους γαλαξίες. Βρήκαν ότι, εάν κανείς τον παρατηρούσε από απόσταση, θα έβλεπε μια πάλλευκη μάζα τόσο φωτεινή όσο το φρέσκο χιόνι. Διαχωρίζοντας ωστόσο αυτό το φως στα μήκη κύματος που το απαρτίζουν, είδαν ότι ο πυρήνας του έχει έντονη απόχρωση του κόκκινου, ενώ οι βραχίονές του είναι μπλε. Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, που παρουσίασαν τα ευρήματά τους σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αστρονομίας, το χρώμα ενός γαλαξία αποτελεί μια από τις σημαντικότερες ιδιότητές του. «Η κατανόηση του χρώματος του Γαλαξία μας επιτρέπει να συγκρίνουμε με αυτόν άλλους γαλαξίες γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις, το μόνο που μπορούμε να μετρήσουμε σε αυτούς είναι η φωτεινότητα και το χρώμα τους», λέει ο Τζέφρι Νιούμαν από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ. «Το πραγματικά εξοργιστικό είναι ότι αυτό ακριβώς δεν μπορούμε να μετρήσουμε στο δικό μας Γαλαξία από το σημείο όπου βρισκόμαστε – μέσα σε αυτόν».

Ο Νιούμαν εξηγεί ότι από το χρώμα ενός γαλαξία μπορεί κανείς να καταλάβει μεταξύ άλλων εάν οι αστέρες μέσα του δημιουργήθηκαν πρόσφατα ή πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, ο δικός μας είναι ένας από τους πιο κόκκινους σπειροειδείς γαλαξίες, κάτι που σημαίνει ότι σύντομα θα πάψει να «γεννά» αστέρια. «Μπαίνει στη φάση της απόσυρσης, κατά την οποία δεν θα παράγει οτιδήποτε καινούριο», λέει ο διευθυντής. Για την ανάλυσή τους, οι ερευνητές συνδύασαν, με τη βοήθεια του προγράμματος Sloan Digital Sky Survey, δεδομένα από περίπου 1.000 γαλαξίες με αντίστοιχο αριθμό και ρυθμό δημιουργίας αστέρων. Εν τω μεταξύ, δεύτερη έκθεση που δημοσιεύτηκε αυτήν την εβδομάδα αποκαλύπτει μεταξύ άλλων ότι τα περισσότερα αστέρια του Γαλαξία, που έχουν υπολογιστεί σε περίπου 100 δισεκατομμύρια, έχουν πλανήτες. Ανακαλύπτουμε πράγματα που δεν περνούσε κάν από το μυαλό μας ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν», λέει η αστρονόμος του Χάρβαρντ Λίσα Καλτενέγκερ, αναφέροντας ως παράδειγμα πλανήτες με διπλούς ήλιους ή ένα μίνι σύστημα αστέρων με ένα μικρό ήλιο και συρρικνωμένους πλανήτες. Η περιοχή έξω από το ηλιακό μας σύστημα «κατακλύζεται από πλανήτες σε τοποθεσίες όπου πριν από 17 χρόνια δεν γνωρίζαμε καν ότι υπάρχουν πλανήτες», λέει η Καλτενέγκερ που δεν συμμετείχε στις μελέτες. Αρκεί να αναφερθεί ότι κάποτε οι επιστήμονες θεωρούσαν αδύνατη τη συνύπαρξη συστημάτων δύο αστέρων με πλανήτες. Μέχρι στιγμής όμως έχουν εντοπίσει τρία διαφορετικά συστήματα, στα οποία οι πλανήτες έχουν δύο ήλιους.

Γαλαξιακός πυρήνας

Το γαλαξιακό κέντρο φιλοξενεί το ιδιαίτερα πολύπλοκο σύμπλεγμα Τοξότης Α (Sagittarius A), στο κεντρικό πυρήνα του οποίου έχει εντοπιστεί ένα συμπαγές αντικείμενο μεγάλης μάζας και ραδιοεκπομπής, το οποίο ονομάζεται Τοξότης Α* (Sagittarius A*) και θεωρείται το κεντρικότερο σημείο του Γαλαξία. Υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι το αντικείμενο αυτό πρόκειται για μια τεράστια μαύρη τρύπα (supermassive black hole) με μάζα εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. Οι περισσότεροι γαλαξίες εικάζεται ότι έχουν παρόμοιες μελανές οπές στο κέντρο τους.

Όπως συμβαίνει με πολλούς γαλαξίες, η κατανομή μάζας στο Γαλαξία είναι τέτοια ώστε η τροχιακή ταχύτητα των περισσοτέρων αστέρων δεν εξαρτάται από την απόσταση από το κέντρο. Πέρα από το Κέντρο (ή στα εξώτερα όρια) η τυπική αστρική ταχύτητα είναι ανάμεσα στα 210 και 240 km/s.[7] Άρα η περίοδος περιφοράς του τυπικού αστέρα είναι ανάλογη μόνο με το μήκος της διανυόμενης τροχιάς. Αυτό διαφέρει σημαντικά από το Ηλιακό Σύστημα, όπου διαφορετική τροχιά σημαίνει και διαφορετική ταχύτητα του αντικειμένου που κινείται σε αυτή.

Η ράβδος του Γαλαξία πιστεύεται ότι έχει μήκος 27.000 έτη φωτός, διαπερνώντας στο κέντρο του γαλαξία σε γωνία 44±10° μοιρών σε σχέση με την ευθεία Ήλιου – Γαλαξιακού Κέντρου. Αποτελείται κυρίως από ερυθρούς νάνους αστέρες, που πιστεύεται ότι είναι πανάρχαιοι.

Δομή των γαλαξιακών βραχιόνων (προβλεπόμενη και παρατηρούμενη).

Σπειροειδείς βραχίονες Κάθε βραχίονας περιγράφεται με μια λογαριθμική σπείρα (όπως συμβαίνει με τους περισσότερους γαλαξίες) με κλίση 12 μοιρών. Πιστεύεται ότι υπάρχουν 4 μεγάλοι βραχίονες, που ξεκινούν από την κεντρική περιοχή του Γαλαξία. Αυτοί ονομάζονται ως εξής (βάσει της εικόνας στα δεξιά):

2 και 8 – «Βραχίονας των 3 χιλιοπαρσέκ» και Βραχίονας Περσέως

3 και 7 – Βραχίονας Γνώμονος και Βραχίονας Κύκνου (μαζί με μια νεοανακαλυφθείσα προέκταση – 6)

4 και 10 – Βραχίονας Νοτίου Σταυρού και Βραχίονας Ασπίδος

5 και 9 – Βραχίονας Τρόπιδος και Βραχίονας Τοξότου

Υπάρχουν και τουλάχιστον 2 μικρότεροι βραχίονες συμπεριλαμβανομένου του:

11 – Βραχίονας Ωρίωνος (ο οποίος περιλαμβάνει το Ηλιακό Σύστημα και τον Ήλιο – 12)

Περαιτέρω παρατηρήσεις δείχνουν ότι ο Γαλαξίας έχει μόνο δύο σπειροειδείς βραχίονες, τον βραχίονα του Περσεά και το Βραχίονα του Κενταύρου-Ασπίδος. Οι υπόλοιποι δύο είναι συνακόλουθοι ή μικρής σημασίας.[8] Αυτό σημαίνει ότι μοίαζει αρκετά με τον NGC 1365. Έξω από τους μεγάλους γαλαξιακούς βραχίονες είναι ο Εξώτερος Δακτύλιος ή Δακτύλιος του Μονόκερω, ένας δακτύλιος αστέρων γύρω από το Γαλαξία, ο οποίος έχει προταθεί από τους αστρονόμους Brian Yanny και Heidi Jo Newberg, και αποτελείται από αέρια και άστρα που αποκόπηκαν από άλλους γαλαξίες πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.

Γαλαξιακή Άλως

Ο γαλαξιακός δίσκος περιβάλλεται από μία Γαλαξιακή άλω παλαιών αστέρων και σφαιρωτών σμηνών με διάμετρο από 250.000 έως 400.000 ετών φωτός[9]. Ενώ ο δίσκος περιλαμβάνει αέρια και σκόνη που εμποδίζουν την παρατήρηση κάποιων μηκών κύματος, η άλως δεν έχει. Στο δίσκο λαβαίνουν χώρα ακόμα γεννήσεις αστέρων (ειδικά στους βραχίονες που έχουν μεγαλύτερη πυκνότητα), αλλά όχι στην άλω. Ανοικτά σμήνη παρατηρούνται κυρίως στο δίσκο. Η περισσότερη από την μάζα του Γαλαξία αποτελείται από σκοτεινή ύλη, δημιουργώντας μία άλω σκοτεινής ύλης, μάζας που θεωρείται μεταξύ 600-3.000 δις ηλιακών μαζών (M☉), που συγκεντρώνεται κοντά στο Γαλαξιακό Κέντρο.[10] Πρόσφατες ανακαλύψεις αύξησαν την κατανόησή μας για τη δομή του Γαλαξία. Με την ανακάλυψη ότι ο δίσκος του Γαλαξία της Ανδρομέδας (M31) εκτείνεται μακρύτερα απ’ ό,τι πιστευόταν,[11] η πιθανότητα ο δίσκος του Γαλαξία να είναι μεγαλύτερος είναι πολύ μεγάλη και ενισχύεται από την ανακάλυψη επέκτασης του Βραχίονα του Κύκνου.[12] Με την ανακάλυψη του Νάνου Ελλειπτικού Γαλαξία του Τοξότη ανακαλύφθηκε και μια ζώνη γαλαξιακών θραυσμάτων στην πολική τροχιά του Νάνου του Τοξότη, καθώς η αλληλεπίδραση με τον Γαλαξία τον διαλύει. Παρομοίως, με την ανακάλυψη του Νάνου Γαλαξία του Μεγάλου Κυνός ανακαλύφθηκε άλλος ένας δακτύλιος θραυσμάτων που περικυκλώνει τον γαλαξιακό δίσκο.

Στις 9 Ιανουαρίου 2006 ο Μάριο Γιούριτς (Mario Juric) και άλλοι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον (Princeton University) ανακοίνωσαν ότι το πρόγραμμα Sloan Digital Sky Survey του βορείου ημισφαιρίου εντόπισε ένα τεράστιο και διάχυτο σύμπλεγμα άστρων (που απλώνεται σε έκταση 5.000 το μέγεθος της πανσελήνου) μέσα στο Γαλαξία, που δεν δείχνει να συμφωνεί με τα τρέχοντα μοντέλα. Αυτή η συλλογή άστρων είναι σχεδόν κάθετη στο επίπεδο των βραχιόνων του Γαλαξία. Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ο Γαλαξίας μας ενώνεται με ένα νάνο γαλαξία. Ο γαλαξίας αυτός έχει ονομαστεί ανεπισήμως Αστρικό Ρεύμα Παρθένου και βρίσκεται στην κατεύθυνση της Παρθένου, 30.000 έτη φωτός μακριά.

Στις 9 Μαΐου 2006 ο Daniel Zucker και ο Vasily Belokurov ανακοίνωσαν ότι το πρόγραμμα Sloan Digital Sky Survey ανακάλυψε δύο νάνους γαλαξίες στην κατεύθυνση των αστερισμών Θηρευτικών Κυνών και Βοώτη. Μωσαϊκό εικόνων του Γαλαξία οι οποίες τραβήχτηκαν με Ακτίνες Χ από το Chandra X-ray Observatory

Η θέση του Ήλιου στον Γαλαξία

Ο Ήλιος (έτσι κι η Γη και το Ηλιακό Σύστημα) βρίσκεται αρκετά κοντά στον εσωτερικό δακτύλιο του Βραχίονα του Ωρίωνα, στο τοπικό νέφος, σε απόσταση 7,94 ± 0,42 kpc από το Γαλαξιακό Κέντρο.[13][14][15] Η απόσταση ανάμεσα στον τοπικό βραχίονα και τον αμέσως κοντινότερο, τον Βραχίονα του Περσέως, είναι της τάξης των 1·1019 m (6.500 έτη φωτός).[16] Ο Ήλιος και κατ’επέκταση το Ηλιακό Σύστημα, βρίσκονται σε αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν Γαλαξιακή κατοικήσιμη Ζώνη.+

Η κατεύθυνση της πορείας του Ήλιου (άπηξ ή κόρυμβος), αναφέρεται στην κατεύθυνση του Ήλιου καθώς ταξιδεύει στον Γαλαξία. Η γενική κατεύθυνση της γαλαξιακής κίνησης του Ήλιου είναι κοντά στον αστερισμό Ηρακλή, σε γωνία περίπου 86 μοιρών ως προς το Γαλαξιακό Κέντρο. Η τροχιά του Ήλιου στον Γαλαξία αναμένεται να είναι περίπου ελλειπτική με την προσθήκη επιρροών από τους γαλαξιακούς βραχίονες και την ανομοιογενή κατανομή μάζας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε 1/8 της τροχιάς πριν το περιγαλάξιο (την κοντινότερη απόσταση από το κέντρο του Γαλαξία). Το Ηλιακό Σύστημα χρειάζεται γύρω στα 225 – 250 εκατομμύρια χρόνια για να συμπληρώσει μία τροχιά (ένα Γαλαξιακό Έτος),[17] άρα εικάζεται ότι έχει εκτελέσει περί τις 20-25 περιφορές στη διάρκεια της ζωής του. Η τροχιακή ταχύτητα του Ηλιακού Συστήματος είναι 217 km/sec, δηλ. 1 έτος φωτός ανά περίπου 1.400 έτη, και 1 AU σε 8 ημέρες. Το Πλανητάριο Hayden χρησιμοποιεί 8,0 kpc στον διαδραστικό τρισδιάστατο Άτλαντα του Γαλαξία, ο οποίος μόλις που συμπεριλαμβάνει το Γαλαξιακό Κέντρο.

Η γειτονιά του Γαλαξία

Ο γαλαξίας NGC 7331 συχνά αναφέρεται ως ο «δίδυμος του Γαλαξία μας». Κάπως έτσι μπορεί να φαίνεται ο δικός μας γαλαξίας αν κάποιος τον κοιτάζει απ’ έξω. Ο Γαλαξίας μας, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας και ο Γαλαξίας του Τριγώνου αποτελούν τα κύρια και τα τρία μεγαλύτερα σε μέγεθος μέλη της Τοπικής Ομάδας, μιας ομάδας τουλάχιστον 35 βαρυτικά συνδεδεμένων γαλαξιών. Όλοι τους περιφέρονται γύρω από ένα βαρυτικό κέντρο που βρίσκεται ανάμεσα στον Γαλαξία μας και στον Γαλαξία της Ανδρομέδας. Η Τοπική Ομάδα αποτελεί μέρος του Υπερσμήνους της Παρθένου. Πολλοί γαλαξίες της Τοπικής Ομάδας βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Γαλαξία μας. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι το Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου με διάμετρο 20.000 έτη φωτός. Οι μικρότεροι, ο Νάνος της Τρόπιδος, ο Νάνος του Δράκοντα, και ο Λέων II (νάνος γαλαξίας) έχουν διάμετρο μόνο 500 έτη φωτός. Οι άλλοι νάνοι που βρίσκοται σε τροχιά γύρω από το Γαλαξία μας είναι το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, ο Νάνος του Μεγάλου Κυνός (ο πιο κοντινός, ανακαλύφτηκε στα τέλη του 2003), ο Ελλειπτικός Νάνος του Τοξότη (ανακαλύφτηκε το 1994 και για μερικά χρόνια πιστευόταν πως ήταν ο κοντινότερος), ο Νάνος της Μικρής Άρκτου, ο Νάνος του Βοώτη (ανακαλύφτηκε το 2006), ο Νάνος του Γλύπτη, ο Νάνος του Εξάντα, ο Νάνος της Καμίνου και ο Νάνος Λέων Ι.

Τον Ιανουάριο του 2006, ερευνητές ανέφεραν ότι η μέχρι τώρα ανεξήγητη ανωμαλία που υπάρχει στο δίσκο του γαλαξία μας, έχει πλέον χαρτογραφηθεί και βρέθηκε ότι είναι δόνηση που προκαλείται από τα Νέφη του Μαγγελάνου, που δημιουργούν δονήσεις σε συγκεκριμένες συχνότητες όταν περνούν από τις άκρες του Γαλαξία μας.[18] Παλιότερα, θεωρούνταν πολύ μικροί για να επηρεάσουν τον Γαλαξία, αφού έχουν μόλις το 2% της μάζας του. Παρόλα αυτά, παίρνοντας υπόψη τη σκοτεινή ύλη, η κίνηση των δύο μικρών αυτών γαλαξιών, δημιουργεί μια διέγερση που επηρεάζει τον μεγαλύτερο δικό μας Γαλαξία. Λαβαίνοντας υπόψη τη σκοτεινή ύλη, αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν εικοσαπλασιασμό της μάζας του Γαλαξία. Ο υπολογισμός αυτός έγινε με βάση το υπολογιστικό μοντέλο του Martin Weinberg του Πανεπιστημίου της Μασσαχουσέτης στο Άμχερστ (Amherst). Σε αυτό το μοντέλο η σκοτεινή ύλη απλώνεται έξω από το δίσκο του Γαλαξία με το γνωστό στρώμα αερίων. Το αποτέλεσμα είναι ότι το μοντέλο προβλέπει μια ένταση των βαρυτικών επιρροών των Μαγγελανικών Νεφών καθώς περνούν μέσα από το Γαλαξία.

Ταχύτητα μέσα στον χρόνο

Γενικά, έννοια της απόλυτης ταχύτητας κάθε αντικειμένου στο Σύμπαν δεν έχει νόημα σύμφωνα με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, η οποία διακηρύσσει ότι δεν υπάρχει «προτιμώμενο» αδρανειακό σύστημα αναφοράς στο διάστημα, με βάση το οποίο να συγκρίνουμε την ταχύτητα του Γαλαξία. (Η κίνηση πάντα πρέπει να καθορίζεται σε σχέση με ένα άλλο αντικείμενο.) Έχοντας αυτό στο μυαλό, πολλοί αστρονόμοι πιστεύουν ότι ο Γαλαξίας κινείται στο διάστημα με ταχύτητα γύρω στα600 kmτο δευτερόλεπτο σε σχέση με τους διπλανούς γαλαξίες.[19] Οι τελευταίες εκτιμήσεις μιλούν για ένα εύρος ταχύτητας από 130 μέχρι 1.000 χλμ/δευτερόλεπτο. Αν όντως ο Γαλαξίας κινείται με 600 km/sec, ταξιδεύουμε 51,84 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ημέρα, ή περισσότερο από 19,9 δις km το χρόνο. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, αυτό σημαίνει πως ταξιδεύουμε περίπου 4,5 φορές την απόσταση που απέχει ο Πλούτωνας από τη Γη (όταν βρίσκεται στο κοντινότερο σημείο). Ο Γαλαξίας θεωρείται πως κινείται στην κατεύθυνση του αστερισμού Ύδρα.

Ηλικία

Η ηλικία του Γαλαξία μας εκτιμάται στα 13,6 δις (109) χρόνια, διάρκεια που είναι κοντά στην ηλικία του Σύμπαντος.[20]  Η εκτίμηση αυτή βασίζεται στην έρευνα που διεξάχθηκε το 2004 από μια ομάδα αστρονόμων: Luca Pasquini, Piercarlo Bonifacio, Sofia Randich, Daniele Galli, και Raffaele G. Gratton. Η ομάδα χρησιμοποίησε το UV-Οπτικό Φασματογράφο του VLT (Very Large Telescope) για να μετρήσει, για πρώτη φορά, το βηρύλλιο που περιέχεται σε δύο αστέρες του αστρικού σμήνους NGC 6397. Αυτό τους επέτρεψε να υπολογίσουν τον χρόνο ανάμεσα στη δημιουργία της πρώτης γενιάς των αστέρων του Γαλαξία μας και στη δημιουργία της πρώτης γενιάς αστέρων του σμήνους, σε 200 με 300 εκατομμύρια χρόνια. Συμπεριλαμβάνοντας την ηλικία των αστέρων στο σφαιρωτό σμήνος (13,4 ± 0,8 δις χρόνια), εκτίμησαν την ηλικία του Γαλαξία στα 13,6 ± 0,8 δις χρόνια. Το 2007, ένα αστέρι στο γαλαξιακό φωτοστέφανο, το HE 1523-0901, εκτιμάται ότι έχει ηλικία σε περίπου 13,2 δισεκατομμύριων ετών, σχεδόν τόσο μεγάλη όσο και το Σύμπαν. Ως το παλαιότερο γνωστό αντικείμενο στο Γαλαξία μας εκείνη την εποχή, διέθεσε ένα κατώτατο όριο για την ηλικία του Γαλαξία μας.[21] Η εκτίμηση αυτή καθορίστηκε από τον UV-Visual Echelle φασματογράφο του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου για τη μέτρηση της σχετικής δύναμης των φασματικών γραμμών που προκαλείται από την παρουσία του θορίου και άλλων στοιχείων που δημιουργούνται από την R-διαδικασία. Τα αυτή η γραμμή δείχνει την αφθονία των διαφορετικών στοιχειακών ισοτόπων, από τις οποίες η εκτίμηση της ηλικίας του αστεριού μπορεί να γίνει με την πυρηνοκοσμοχρονονολογία.[21]

Το μέλλον του Γαλαξία

Μετρήσεις δείχνουν ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας μας πλησιάζει με ταχύτητα300 χιλιομέτρωντο δευτερόλεπτο και μπορεί να συγκρουστεί με τον Γαλαξία μας σε 3 ως 4 δις χρόνια. Αν συγκρουστούν, πιστεύεται ότι ο Ήλιος αλλά και άλλοι αστέρες μάλλον δεν θα συγκρουστούν με αστέρες της Ανδρομέδας, αλλά οι δύο γαλαξίες θα σχηματίσουν έναν ενιαίο ελλειπτικού σχήματος γαλαξία. Η διαδικασία της ένωσης αυτής εκτιμάται ότι θα διαρκέσει 1 δις χρόνια.

ΠΗΓΗ http://amphiktyon.org/?p=7504

Posted in ΕΠΙΣΤΗΜΗ | Leave a Comment »

ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ REIKI

Posted by lykofron στο 13/01/2012

ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ REIKI

Με τα χέρια σε αντίθετες πλευρές (δεξί χέρι στην αριστερή πλευρά του θεραπευόμενου) δίδουμε και με τα χέρια σε όμοιες  θέσεις (αριστερό χέρι στην δεξιά πλευρά του θεραπευομένου) γειώνουμε

Στις θέσεις που βάζουμε το ένα χέρι πάνω στο άλλο όταν δίδουμε σε άλλους το δεξί χέρι είναι πάνω, όταν δίδουμε στο εαυτό μας το αριστερό χέρι είναι πάνω

Στην πρώτη θέση κεφαλιού, (επίφυση) δεν ενώνονται οι αντίχειρες, ενώ στην τρίτη θέση κεφαλιού οι παλάμες είναι ενωμένες

Στην τετάρτη θέση  κεφαλιού (7ο τσάκρα) δεν δίδουμε reiki  για χρόνο περισσότερο από 10 λεπτά (ασφαλιστικός χρόνος 7 λεπτά)

Δεν πρέπει να είναι σταυρωμένα τα πόδια του δέκτη

Ο θεραπευτής να ακουμπάει τα πόδια του στο πάτωμα (γείωση)

Ο θεραπευτής βρίσκεται στην δεξιά πλευρά του θεραπευόμενου

ΚΑΝΟΝΕΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΜΥΗΜΕΝΟΥ ΣΤΟ REIKI

Να μη θυμώνεις

Να μην έχεις έγνοιες

Να είσαι καλός με τον γείτονά σου

Να κερδίζεις τίμια το ψωμί σου

Να νοιώθεις ευγνωμοσύνη για τις πολλές ευλογίες

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

ΟΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ

Posted by lykofron στο 12/01/2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ – ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ

Οι κρύσταλλοι είναι κάτι το ζωντανό που έχει το δικό του τρόπο να εξελίσσεται πνευματικά όπως οι άνθρωποι. Οι κρύσταλλοι δεν είναι περιουσία κανενός και αν δεχθούν την ενέργεια του ανθρώπου τότε βοηθούν και αυτόν που τους την δίνει στην δική του εξέλιξη. Αν δεν υπάρχει γύρο τους άνθρωπος που δουλεύει μ’ αυτά τότε κοιμούνται αλλά αν ξυπνήσουν και είναι κλεισμένοι σε μικρό χώρο υποφέρουν.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ

Στην αρχή μεταφέρουμε σ’ αυτά τα καλλίτερα αισθήματά μας δηλαδή την καλύτερη ενέργειά μας και ακούμε τι θέλουν να μας πούνε. Οι κρύσταλλοι πολύ εύκολα παραδίδουν την ενέργεια μεταξύ επιπέδων. Μερικοί από αυτούς μπορούν να μεταφέρουν την ψυχή του ανθρώπου σε άλλα επίπεδα (αστρικά) και μερικές φορές σε άλλες μορφές που υπάρχουν και ζουν. Μερικές φορές  μετά από ένα τέτοιο ταξίδι μέσα στον κρύσταλλο υπάρχει ένα σημείο σαν κουκκίδα που περιστρέφεται. Τα κρύσταλλα λειτουργούν παράξενα στο κενό, δηλαδή μπορούν να επικοινωνούν με άλλα κρύσταλλα που υπήρχαν στα χέρια μας πριν τα δώσουμε σε άλλα χέρια. Αν κάποιος δουλεύει με έναν κρύσταλλο καλά, τότε σε λίγο θα του έλθουν και άλλοι κρύσταλλοι με υψηλότερη δόνηση όπως αλλάζει η δόνηση των ανθρώπων. Μερικοί κρύσταλλοι έχουν να κάνουν μια ορισμένη αποστολή και όταν την τελειώσουν φεύγουν, όπως οι άνθρωποι.

Σου εύχομαι να φθάσεις σε υψηλά επίπεδα.

Posted in ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΛΠ | Leave a Comment »

Π Ο Σ Ε Ι Δ Ω Ν Ι Α Τ Α Ι

Posted by lykofron στο 12/01/2012

                      ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙΣ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΩ ΤΥΡΡΗΝΙΚΩ ΚΟΛΛΠΩ ΤΟ ΜΕΝ ΑΞ ΑΡΧΗΣ ΕΛΛΗΣΙΝ ΟΥΣΙΝ ΕΚΒΑΡΒΑΡΩΣΘΑΙ ΤΥΡΡΗΝΟΙΣ Η’ ΡΩΜΑΙΟΙΣ ΓΕΓΟΝΟΣΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕ ΦΩΝΗΝ ΜΕΤΑΒΕΒΛΗΚΕΝΑΙ, ΤΑ ΤΕ ΠΟΛΛΑ ΤΩΝ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΩΝ, ΑΓΕΙΝ ΔΕ ΜΙΑΝ ΤΙΝΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΤΙ ΚΑΙ ΝΥΝ, ΕΝ Η ΣΥΝΙΟΝΤΕΣ ΑΝΑΜΙΜΝΗΣΚΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΩΝ, ΑΠΟΛΟΦΥΡΑΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑΝΤΕΣ ΑΠΕΡΧΟΝΤΑΙ.» Αθηναίος

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΔΟΣΗ (από τον Κ. Καβάφη το 1906)

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται ξέχασαν τόσους αιώνας ανακατεμένοι με Τυρρήνους, και με Ρωμαίους, κι’ άλλους ξένους. Το μόνο που τους έμενε προγονικό ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες, με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στέφανους. Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής τα παλιά τους έθιμα να διηγούνται, και τα ελληνικά ονόματα να ξανάθυμούνται, που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι. Και πάντα μελαγχολικά τελειώνει γιορτή τους. Γιατί θυμούνταν που κι’ αυτοί ήσαν Έλληνες-Ιταλιώται έναν καιρό κι’ αυτοί και τώρα πως εξέπεσαν, πως έγιναν, να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά βγαλμένοι, ω σύμφορα, απ’ τον ελληνισμό.

Posted in ΙΣΤΟΡΙΑ | Leave a Comment »

Η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Posted by lykofron στο 06/01/2012

1. μυθολογική αναφορά

Η Γέννηση της Αφροδίτης- Σάντρο Μποτιτσέλι

Γέννησις της Θεάς Αφροδίτης: Κατά την παράδοσιν η Αφροδίτη ήτο θυγάτηρ του Ουρανού και της Θαλάσσης. Κατά την εκδοχήν ταύτην εγεννήθη εκ του αφρού της θαλάσσης, όταν ερρίφθησαν εντός αυτής τα αποκοπέντα υπό της φοβεράς Άρπηος του Κρόνου μόρια της ανδρότητος του Ουρανού ως εξής: πέριξ αυτών ενεφανίσθη λευκός αφρός εντός του οποίου εκυοφορήθη η Αφροδίτη και ανεφάνη από τα κύματα. Κατ’ αυτήν την εκδοχήν ευθύς μετά την γέννησίν της πλέουσα επί των κυμάτων εντός οστράκου, έφθασε το πρώτον εις Κύθηρα και κατόπιν εις Κύπρον, όπου περιεποιούντο αυτήν ως τροφοί αι Ώραι. Σχετικός προς την εκδοχήν ταύτην είναι και ο προς την Αφροδίτην ύμνος των Ορφικών όστις την αποκαλεί «ποντογενή, γενέτειρα, και μητέρα της Ανάγκης, διότι εξ αυτής εκδηλώθηκαν όσα εν τω Ουρανώ είναι και εν τη πολυκάρπω Γην και εν τω βυθώ του πόντου». Η ποντογενής Αφροδίτη, εκ της οποίας τα πάντα προήλθον είναι η κοσμογονική Αφροδίτη και μητέρα της Ανάγκης, του Ορφικού ύμνου, φανερωθείσα εκ του πρεσβυτέρου Έρωτος. Κατά δευτέραν εκδοχήν η Θεά του Κάλλους, προήλθεν εξ ωού περιστεράς, πεσόντος εξ ουρανού εις την Γην. Κατ’ άλλην εκδοχήν η Θεά Αφροδίτη φέρεται γενηθείσα εκ του Διός και της νύμφης Διώνης, εκ του Ουρανού και της Ημέρας ως και εκ του Κρόνου και της Ευρυνόμης.

Ερμαφρόδιτος: Η Θεά Αφροδίτη φέρεται ότι απέκτησε τέκνον και μετά του Θεού του πνεύματος Ερμού, τον Ερμαφρόδιτον όστις θεωρείται φέρων γεννητικά όργανα αμφοτέρων των φύλων.

2. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

Η γέννηση της Αφροδίτης: Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Σπρωγμένη από το Ζέφυρο στη θάλασσα, η θεά καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες της Ώρες και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στο Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον απέραντο Ωκεανό. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Τα Κύθηρα θεωρούνται το νησί της Ουράνιας Αφροδίτης, όπου και υπήρχε το πρώτο ιερό της στον Ελλαδικό χώρο. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την αναφέρει ως «Κυθέρεια θεά του έρωτα τροφός»

Οι έρωτές της: Ήταν σύζυγος του Ηφαίστου, αλλά περιγράφεται ως ερωμένη του Άρη, με τον οποίο φέρεται ότι απέκτησε τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα, που έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο βουνό της Σικελίας και τη Ρόδο, ενώ με το Διόνυσο, χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας, γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο έφερε στη ζωή η θεά μαζί με τον Ερμή.

Η Αφροδίτη της Μήλου

Συμβολισμός: Η Αφροδίτη είναι ένα θηλυκό μυθολογικό αρχέτυπο. Σε όλο τον αρχαίο κόσμο έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το αρχέτυπο της μητέρας θεάς. Όντας συνδεδεμένη με μια φαινομενικά ατελείωτη σειρά φαινομένων -αγάπη, γέννηση, θάνατο, γονιμότητα, πόλεμο, ύφανση, μαγεία, συγγένεια, γάμο, παρθενία, πένθος κ.λπ.– στη θεά απευθυνόταν το μεγαλύτερο κομμάτι της τελετουργικής δράσης που χαρακτηρίζει ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι τίτλοι της, που αποδίδουν τους τομείς επιρροής της είναι αναρίθμητοι: Βασίλισσα του ουρανού, Πολεμίστρια, Κόρη, Πόρνη, Μητέρα-γη, Βασίλισσα του κάτω κόσμου, κ.λπ. Παρόλο που η λατρεία της δε διαπερνά τον κόσμο πλέον, όπως στα αρχαία χρόνια, είναι ακόμα πολύ ζωντανή, μετουσιωμένη βαθμιαία και αφομοιωμένη στα αρχέτυπα της σύγχρονης θρησκευτικής εμπειρίας. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι διάφορες πτυχές της λατρείας της θεάς-μητέρας απορροφήθηκαν από τη λατρεία της Παρθένου Μαρίας1. Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς (Robert Graves) ήταν σίγουρα σωστός, όταν έγραφε για τη μητέρα θεά ότι είναι «βαθειά στερεωμένη στη φυλετική μνήμη των Ευρωπαίων και είναι αδύνατον να την εξορίσει κανείς2.

Ανάμεσα στους αρχαίους πολιτισμούς είναι οι Έλληνες εκείνοι που περισσότερο από τους άλλους λαούς διατήρησαν τα πολύμορφα χαρακτηριστικά της μητέρας-θεάς στη λατρεία τους. Μια απλή αναφορά των ονομάτων Αφροδίτη, Μήδεια, Σκύλλα, Εκάτη, Αριάδνη και Αθηνά είναι αρκετή για να διεγείρει σημαντικές αρχετυπικές εικόνες. Κάθε μία από αυτές τις μορφές αντιπροσωπεύει ένα πρόσωπο της μητέρας θεάς. Σε μια πρώτη ματιά πιθανώς οι διαφορετικές μορφές φαίνεται να έχουν λίγα κοινά. Πράγματι, είναι η εξαιρετική ποικιλομορφία στη λατρεία της θεάς μητέρας, γεγονός που αντιστρατεύεται την προοπτική να βρεθεί ένας κοινός παρονομαστής στις πολύμορφες εκδηλώσεις της θεάς. Με τέτοια ποικιλομορφία είναι φυσικό το γεγονός ότι έγιναν διάφορες προσπάθειες να εξηγηθεί η λατρεία της θεάς μέσω ενός κοινού παρονομαστή. Έγιναν διαφορετικές υποθέσεις για τη θεά ως προσωποποίηση της Σελήνης3 της Γης4, μιας προϊστορικής φυλής των Αμαζόνων5, του ασυνείδητου6 κ.λπ.. Όμως καμία από αυτές τις θεωρίες δεν κέρδισε τη γενική αποδοχή, κυρίως επειδή καμία δεν μπορεί να ερμηνεύσει παρά μόνον λιγοστές ιδιότητες της θεάς και πολύ λιγότερο τις αναρίθμητες λεπτομέρειες του μύθου και της λατρείας της. Κατά την άποψή μας, η ταύτιση της θεάς με τον πλανήτη Αφροδίτη -επιβεβαιωμένη στους πολυάριθμους πολιτισμούς της εγγύς ανατολής, και στους αβορίγινες του νέου κόσμου- είναι εκείνη που προσφέρει τον απαραίτητο κοινό παρονομαστή για την κατανόηση των μυθικών ιδιοτήτων της θεάς. Ας δούμε, λοιπόν, τις συμβολικές εικόνες και τα μυθολογικά θέματα που συνδέονται με τη μητέρα θεά -συμπεριλαμβανομένων των διάφορων μορφών της θεάς, έτσι όπως την προσωποποίησε η ελληνική σκέψη.

Ακόμα και σήμερα, το όνομα Αφροδίτη προκαλεί εικόνες δελεαστικής ομορφιάς, αισθησιασμού και πάθους. Η θεά είναι καλύτερα γνωστή, ίσως, ως θεία προξενήτρια ή ως παράγων διέγερσης της αισθησιακής επιθυμίας. Στην Ιλιάδα, για παράδειγμα, η ζώνη της Αφροδίτης παρουσιάζεται ως ικανή για να ξυπνήσει την άμεση επιθυμία στα μάτια του κατόχου της7. Όπως επισημαίνει ο Μπάρκερτ, τα ρήματα που διαμορφώνονται από το όνομα της θεάς δείχνουν την πράξη της αγάπης, μια τάση ήδη ορατή στον Όμηρο8. Η Αφροδίτη είναι διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς. Η ερωτοτροπία της Αφροδίτης με τον Άρη ήταν πηγή διασκέδασης για τους θεούς του Ολύμπου και αποτέλεσε πιθανότατα αντικείμενο μιας αρχαίας λατρείας9. Η αγάπη της για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά. Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο10. Το ειδύλλιό της με τον Αγχίση, τελικά, είναι μια από τις αρχαιότερες παραδόσεις που περιβάλλουν τη θεά11. Ο Gantz συνοψίζει το ρόλο της Αφροδίτης στο μύθο ως εξής: «Εκτός από Όμηρο και αυτές τις (σχετικά λίγες) ερωτικές συγκρούσεις, ο ρόλος της Αφροδίτης στο μύθο περιορίζεται στη βοήθεια των εραστών ή την τιμωρία εκείνων που απορρίπτουν την αγάπη»12. Αναμφίβολα είναι δύσκολο να διακρίνουμε τη δράση ενός πλανήτη πίσω από τέτοιες αφηγήσεις. Όπως υπέδειξε η Τζέιν Χάρισον, όμως, υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη τάση στον ελληνικό μύθο να αναλύονται οι αρχικά πολύμορφες θεές σε εξειδικευμένες μορφές με το πέρασμα του χρόνου. Μια τέτοια εξειδίκευση στη λειτουργία εμφανίζεται και στην περίπτωση της Αφροδίτης: «Άλλο ένα σημείο που υποδεικνύει την ύστερη άφιξή της στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι στον Όμηρο εμφανίζεται ως εξειδικευμένη θεά, που σχετίζεται με ένα ανθρώπινο πάθος. Οι αρχαιότερες μορφές αυτών των θεοτήτων συνδύαζαν πολλές λειτουργίες. Όταν η μίξη των φυλών και η επιρροή της λογοτεχνίας συγκεντρώνει διάφορες τοπικές θεότητες, κατ’ ανάγκην, για να διατηρηθεί η συνοχή, πρέπει να μοιραστούν οι λειτουργίες και οι ιδιότητες»13.

Όσον αφορά στην αρχαιότητα της λατρείας της Αφροδίτης στην αρχαία Ελλάδα, υπάρχει ένα θέμα. Ενώ η θεά ήδη ασφαλώς επιβεβαιώνεται στην πρώιμη επική λογοτεχνία, το όνομά της είναι απόν από τη μυκηναϊκή θρησκεία, όπως τουλάχιστον μας γίνεται γνωστή από τις πινακίδες της Γραμμικής Β’. Πιθανότατα η λατρεία της θεάς ήρθε στην Ελλάδα στην περίοδο 1200 – 800 Π.Κ.Ε.14. Ο Μπάρκερτ θεωρεί πως η προέλευση της Αφροδίτης παραμένει σκοτεινή, όπως και το όνομά της»15. Από πού έφθασε όμως η Αφροδίτη στις ελληνικές ακτές; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο και άλλους πρώιμους συγγραφείς, η θεά συνδέθηκε στενά με την Κύπρο. Η Οδύσσεια αναφέρει την Πάφο ως πατρίδα της θεάς, ενώ η Ιλιάδα αναφέρει το Κύπρις ως το πιο κοινό επίθετό της16. Ό Ησίοδος την αναφέρει ως Κυπρογενή και Κυθηρεία. Η αναζήτησή μας για την προέλευση της Αφροδίτης δε σταματά στην Κύπρο, στο γνωστό σημείο σύντηξης των ασιατικών θρησκευτικών αντιλήψεων. Σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι μελετητές συναινούν ότι η λατρεία της Αφροδίτης έφθασε αρχικά στην Ελλάδα από την Εγγύς Ανατολή: «Πίσω από τη μορφή της Αφροδίτης στέκει καθαρά η σημιτική θεά της αγάπης, η Ιστάρ-Αστάρτη, θεϊκή σύζυγος του βασιλιά, βασίλισσα του ουρανού και εταίρα ταυτόχρονα»17. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από τους ίδιους τους Έλληνες. Ο Παυσανίας, για παράδειγμα, είχε την ακόλουθη άποψη: «Οι Ασσύριοι ήταν οι πρώτοι από την ανθρώπινη φυλή που λάτρεψαν την ουράνια [Αφροδίτη Ουρανία], κατόπιν ο λαός της Πάφου στην Κύπρο και των Φοινίκων στην Παλαιστίνη και ο λαός των Κυθήρων, που έμαθε τη λατρεία της από τους Φοίνικες»18. Ο Μπάρκερτ υποδεικνύει ότι η Αφροδίτη έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Ιστάρ. Και οι δύο απεικονίζονται ως θεές της αγάπης και συνδέονται με ιεροτελεστίες της πορνείας, για παράδειγμα19. Η Αφροδίτη, όπως και η Ιστάρ, απεικονιζόταν οπλισμένη και την επικαλούνταν ως εγγυήτρια της νίκης.

Αστέρι του θρήνου  Εάν η λατρεία της Αφροδίτης απεικονίζει τις αρχαίες συλλήψεις που συνδέονται με τον πλανήτη Αφροδίτη, πρέπει να αναμένεται ότι η γνώση της μυθολογίας του πλανήτη θα βοηθήσει στην ερμηνεία των συγκεκριμένων λεπτομερειών της λατρείας της θεάς. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, το σημαντικό ρόλο της Αφροδίτης ως θεάς θρηνωδού, προφανέστερο στις παραδόσεις που περιβάλλουν τον Άδωνι, ένα θεό που οι τελετουργίες του σχετίζονταν με την τελετουργική θρηνωδία20. Όπως έχουμε δει, η Αφροδίτη λέγεται ότι πήδηξε από τους βράχους Λευκάδας από την αγωνία της για το θάνατο του Άδωνη. Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: «Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού21. Το γεγονός ότι οι θρηνωδίες της Αφροδίτης σχετίζονται με τον πλανήτη επιβεβαιώνεται από τη βαβυλωνιακή παράδοση, στην οποία η Ιστάρ/Αφροδίτη ήταν γνωστή ως «αστέρι του θρήνου»22. Ίσως αυτό το επίθετο να προκαλεί σύγχυση βέβαια: Ποια πιθανή σχέση θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ ενός απόμακρου πλανήτη και των αρχαίων ιεροτελεστιών του πένθους;

Μια έρευνα για τις αρχαίες θεές-Αφροδίτες θα δείξει ότι οι περισσότερες απεικονίζονταν ως μεγάλες θρηνωδοί. Οι θρήνοι της Ινάνα για το θάνατο του Ντουμούζι λέγεται ότι τράνταξαν τα θεμέλια του ουρανού. Στην Καναανιτική παράδοση είναι παροιμιώδεις οι θρήνοι της Ανάτ για τον Βάαλ, ενώ στην αιγυπτιακή παράδοση η Ίσις περιπλανήθηκε σε όλο τον κόσμο απαρηγόρητη, ψάχνοντας τα υπολείμματα του Όσιρι: «Τον αναζητούσε ακούραστα, πλήρης θρήνων διέσχισε τη γη και δεν ξεκουράστηκε ώσπου να τον βρεί»23. Παρόμοιες παραδόσεις περιβάλλουν τη σκανδιναβική θεά Φρέγια, που ταυτίζεται συνήθως με την Αφροδίτη. Όπως αναγνώρισε ο Briffault πριν από πολλά χρόνια, Οι θρήνοι της Φρέγια συμμορφώνονται με ένα γενικό αρχέτυπο σύμφωνα με το οποίο «ήταν κυρίως περιπλανώμενη. Σαν την Ίσιδα στην αναζήτηση του Όσιρι, σαν την Ιώ και αναρίθμητες άλλες θεές, περιπλανιέται απαρηγόρητη σε αναζήτηση του Οντχρ ή Οντίν»24. Η ίδια ιδέα είναι προφανής στο Νέο Κόσμο, όπου η θεά Ιτζπαπαλότλ «περιπλανήθηκε θρηνώντας για την απώλεια του Ψαριού Βέλους»25. Η φρυγική Κυβέλη προσφέρει ένα κλασικό παράδειγμα της θεάς ως θρηνωδού. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, η θεά περιπλανιόταν στον κόσμο με ατημέλητα μαλλιά, θρηνώντας για τον θάνατο του Άττη. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι εδώ η Κυβέλη ταυτίζεται ως θρηνωδός με την Αφροδίτη26. Επίσης, όπως το «αστέρι του θρήνου» θεωρήθηκε θηλυκής μορφής, διαπιστώνουμε ότι και οι ιεροτελεστίες του θρήνου ήταν χαρακτηριστικά η ειδική επικράτεια των θηλυκών μορφών: «Αυτές οι ιεροτελεστίες και «θρήνοι» τελούνται σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες από τις γυναίκες». Είναι ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι τα θρηνητικά τελετουργικά σε όλη την υδρόγειο υποδεικνύουν γυναίκες με μαλλιά μπλεγμένα και λυτά στον άνεμο.

Λιοντάρι του ουρανού  Στον ίδιο ύμνο στον οποίο περιγράφεται ως «αστέρι του θρήνου», η Ιστάρ συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι: (…) Ιρνινίτουμ (επίθετο της Ιστάρ), βρυχώμενο λιοντάρι, ας ηρεμήσει η καρδιά σου(…)27. Το γεγονός ότι ο πλανήτης Αφροδίτη ήταν το αντικείμενο αυτής της εικονοπλασίας επιβεβαιώνεται από διάφορες μαρτυρίες. Η Ινάνα, επίσης, (ως Αφροδίτη) περιγράφεται ρητά ως λιοντάρι στον ουρανό. Έτσι, ένας ύμνος επικαλείται την Ινάνα ως «λιοντάρι που λάμπει στον ουρανό»28. Σε έναν άλλο πρώιμο ύμνο, Ινάνα και Εμπίχ, η θεά παρουσιάζεται σαν καταιγίδα, σαν φοβερό λιοντάρι που εξαφανίζει καθετί εχθρικό  Επανειλημμένα η θεά-πλανήτης στην Βαβυλωνιακή μυθολογία συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι στον ουρανό και δίκαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε σήμερα βλέποντας τον πλανήτη Αφροδίτη να τον περιγράψει με τέτοιους όρους; Στην ιερή εικονογραφία της Ιστάρ τα λιοντάρια είναι ευδιάκριτα ούτως ή άλλως29 και συνδέονται πιθανώς με τα λυτά μαλλιά της θρηνωδίας. Ο συσχετισμός αυτός δεν είναι αυθαίρετος, καθώς επιβεβαιώνεται από τα επιγραφικά κείμενα στα οποία η λυτή κόμη παρομοιάζεται συχνά με τη χαίτη του λιονταριού. Ένα δημοφιλές μοτίβο περιγράφει άλλωστε τα λιοντάρια να φέρουν το σύμβολο του άστρου. Διάφοροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το σύμβολο του άστρου στο σώμα του λιονταριού υποδεικνύει πως ανήκαν στην Ιστάρ30. Όμως η λέξη κόμη ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν κομήτη. Δεν είμαστε σίγουροι αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι απέδιδαν την εικονογραφία του κομήτη στην Αφροδίτη. Ωστόσο, παραμένει μια αλληλουχία που δείχνει τη σχέση της Ιστάρ-Αφροδίτης με τον ουρανό και εξηγεί εν μέρει την εμμονή στις ουράνιες ιδιότητες του βρυχώμενου λιονταριού στους ύμνους προς την Ιστάρ.

Στην αρχαία Ελλάδα, ειδικά στην Σπάρτη, η Αφροδίτη λατρευόταν ως πολεμίστρια, όπως βεβαιώνεται από το επίθετο Αρεία. Όπως επεσήμανε ο Graz, αυτή η λατρεία θεωρείτο παράξενη από τους ίδιους τους Έλληνες: «Η ένοπλη Αφροδίτη της Σπάρτης προκάλεσε τα πνεύματα όσων ασχολήθηκαν με τα επιγράμματα και τη ρητορική των κλασικών χρόνων»31 Όμως, η σπαρτιατική λατρεία βρίσκει ένα παράλληλο θέμα στο νησί των Κυθήρων, όπου η Αφροδίτη Ουρανία απεικονιζόταν οπλισμένη. Ας προσθέσουμε εδώ, ή μάλλον ας θυμίσουμε, ότι αυτή θεωρείτο η αρχαιότερη λατρεία μιας θεάς που ούτως ή άλλως παίρνει μέρος στον πόλεμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ομηρικό έπος. Πώς, λοιπόν, πρέπει να κατανοήσουμε το ρόλο της θεάς Αφροδίτης ως πολεμίστριας; Η ελληνική μαρτυρία λίγο βοηθά στην προκειμένη περίπτωση. Οι θεοί της Ελλάδας, ακόμη και στο ηρωικό έπος είναι αρκετά εξευγενισμένοι. Ο καταλληλότερος οδηγός, λοιπόν, είναι η συγκριτική μυθολογία. Στον ασσυροβαβυλωνικό μύθο η θρηνωδός θεά είναι ταυτόχρονα και θεά πολεμίστρια. Αν στο ένα κείμενο η Ινάνα περιγράφεται ως λιοντάρι που ο βρυχηθμός του απειλεί να καταστρέψει τον ουρανό και τη γη, ένα άλλο κείμενο την περιγράφει ως θρηνωδό που η θρηνωδία της τραντάζει τα θεμέλια του κόσμου32. Ο ουράνιος πόλεμος της Ινάνα είναι στην πραγματικότητα η αναταραχή που προκύπτει από την ταραγμένη της καρδιά. Ό,τι βρυχάται στον ουρανό έχει την ποιότητα της βροντής και της αστραπής που τραντάζει τον κόσμο συθέμελα. Όπως και οι αντίστοιχες πρώιμες θεότητες του σκανδιναβικού πανθέου –σχεδόν όλων των πανθέων ουσιαστικά- έτσι και εδώ αυτή η πρώιμη θηλυκή θεότητα συνδέεται με τα στοιχεία της φύσης. Η κλαγγή των όπλων και ο αχός της μάχης είναι η πλησιέστερη ανθρώπινη δραστηριότητα στην θεϊκή επενέργεια. Είναι φυσικό λοιπόν, στη διαδικασία εξανθρωπισμού των θεών να αποδώσει εικονιστικά ο άνθρωπος τη φύση τους ντυμένη με την πολεμική εξάρτηση33.

Βιβλιογραφία

Briffault R., The Mothers (New York, 1963)

Brundage B., The Fifth Sun: Aztec Gods, Aztec World (Austin, 1983)

Buren E. van, «An Additional Note on the Hair-Whirl», στο JNES IX (1950)

Burkert W., Greek Religion (Cambridge, 1985)

Cohen M., Sumerian Hymnology (Cincinnati, 1981: 148

Cornelius I., «The Lion in the Art of the Ancient Near East: A Study of Selected Motifs», Journal of Northwest Semitic Languages XV (1989)

Erman A., A Handbook of Egyptian Religion (London, 1907)

Farnell L., The Cults of the Greek States, Vol. II (New Rochelle, 1977)

Foster B., Before the Muses: An Anthology of Akkadian Literature, Vol. 1 (Bethesda, 1993)

Gantz T., Early Greek Myth (Baltimore, 1993)

Graz F., «Women, War, and Warlike Divinities,» in W. Eck et al eds. Zeitschrift fur Papyrologie und Epigraphik 55, (1984)

Graves R., The White Goddess (New York, 1948)

Jacobsen T., The Treasures of Darkness (New Haven, 1976)

Harrison J., Προλεγόμενα στη μελέτη της ελληνικής θρησκείας, Ιάμβλιχος, (Αθήνα, 1995-97).

Helck W., Betrachtungen zur Grossen Göttin, (Munich, 1971)

Nagy G., «The White Rock of Leukas», Harvard Studies in Classical Philology 77 (1973)

Neumann E., The Great Mother (Princeton, 1974)

Penglase C., Greek Myths and Mesopotamia (London, 1994)

Stephens F., «Prayer of Lamentation to Ishtar», στο J. Pritchard ed., Ancient Near Eastern Texts (Princeton, 1969)

Πηγές

Ομήρου Ιλιάδα

Ομήρου Οδύσσεια

Ομηρικός Ύμνος εις Αφροδίτην, 53ff

Παυσανίου Αττικά, 14,7

Δικτυακοί τόποι  Αφροδίτη (μυθολογία) Αφροδίτη – Η θεά της ομορφιάς

The Cult of Aphrodite  Αθηνά και Αφροδίτη, η σοφία και το κάλλος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

Posted in ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ | Leave a Comment »