ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by lykofron στο 30/01/2012

Ελευθερία είναι η έλλειψη εξαρτήσεως, δεσμεύσεως και εμποδίου. Στην ευρύτερή της έννοια η ελευθερία, ως ανθρώπινη ιδιότητα, είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να πράττει ή να μην πράττει ότι επιθυμεί σύμφωνα με δική του πρωτοβουλία και με την θέλησή του χωρίς καμιά εξωτερική δέσμευση. Σύμφωνα με τους Πυ­θαγορείους, η ελευθερία όταν αναφέρεται στην Φύση, είναι Νόμος της Φύσεως τόσο της νοητικής πνευματικής Φύσεως όσον και της μη νοητικής Φύσεως και συνεπώς δεν είναι, όπως πιστεύτηκε από πολλούς, μόνο ηθική αρχή. Στην Πυθαγόρειο Αριθμολογία ο Νό­μος της ελευθερίας χαρακτηρί­ζεται και ως Μονάδα Οκτώ (8). Κατόπιν των ανωτέρω θα εξετασθεί η δράση του Νόμου της Αλλη­λεπι­δράσεως τόσο στο Φυσικό επίπεδο (μη νοητική φύση) όσο και στο Πνευ­ματικό επίπεδο (νοητική φύση).

Η ελευθερία στο φυσικό επίπεδο

Ο νόμος της ελευθε­ρίας είναι αυτός που εξασφαλίζει την αυ­τοτέλεια των μορφών της Φύσεως και θέτει όρια στην αλληλεπί­δραση μεταξύ των μορφών ώστε οι ανώτερης δυναμικότητος μορφές με την αλλη­λεπίδραση να μην αφομοιώνουν τις κατώτερης δυναμι­κότητος μορφές και καταργούν μ’ αυτόν τον τρόπο την αυτοτέλεια τους. Αποτέλεσμα της λειτουργίας ­του Φυσικού νό­μου της ελευθε­ρίας­ (δηλαδή του φυσικού προτύπου αυ­τού του νόμου) στο φυσικό επίπεδο είναι να σχηματί­ζονται οι ειδικές μορφές των μη νοητικών κόσμων με τις ιδιάζουσες λειτουργίες τους καθώς και οι μορφές των νοητικών όντων με τα ιδιάζοντα γνωρίσματά τους και να εξασφαλίζεται η αυτοτέλεια όλων μορφών της Φύ­σεως η οποία (αυτοτέλεια)εί­ναι βα­σική προϋπόθεση για την αύξηση των δυναμι­κοτήτων τους των ουσιών οι οποίες τις συνιστούν.

Οι μορφές της φύσεως εκδηλώθηκαν βαθμιαία και ενεργούν από την στιγμή της συ­στάσεώς τους. Η διαφορε­τική τους αφετηρία είναι και το αίτιο της διαφορετι­κής τους ενέργειας από δυναμική άποψη. Αυτός εί­ναι και ο λόγος που ο εκδηλωθείς μέσα από την ου­σία των μορ­φών νόμος της ελευθερίας δεν επιτρέπει να αφομοιώνονται οι μορφές μεταξύ τους και προσ­διορί­ζει τον τρόπο ενέρ­γειάς τους ώστε κάθε μία να αποτε­λεί ξεχωριστή ύπαρξη και να ενεργεί προς τις άλλες ανάλογα με το ποσό των ενεργητικών της δυ­νάμεων και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Εάν ο εκδη­λωθείς και λειτουργών νόμος της  ελευθερίας δεν δια­κανόνιζε κατ’ αυτόν τον τρόπο τις ενέργειες των μορ­φών τότε ο φυσικός κόσμος δεν θα χωριζότανε σε μορφές και τα πάντα θα ήταν ένα ­αδιαχώριστο σύ­νολο μέσα στο οποίο δεν θα ήταν δυνατή η εκδή­λωση των ανεξαρτήτων ενεργειών της κάθε μορφής ούτε θα είχαμε την με­ταξύ των μορ­φών αλληλε­πίδραση της οποίας αποτέλεσμα είναι η αριθ­μητική αύξηση των δυνάμεων των ουσιών που αποτελούν τις μορ­φές. Με τον σχημα­τισμό των δια­χωρισμένων μορφών και την εκδήλωση των ιδιαιτέρων τους ενερ­γειών προχωρεί ο άπειρος φυσικός κόσμος σε ατέρ­μονα εξέλιξη.

Δια του νόμου της ελευθερίας προσδιορίζο­νται τα πεδία συ­στάσεως και λειτουργίας των μορφών των  κόσμων καθώς και οι τρόποι των ενερ­γειών κάθε κό­σμου δια των μερών του. Η χωριστή ύπαρξη και λει­τουργία  κάθε Κόσμου διακανονίζεται με τον νόμο της ελευθερίας ο οποίος εξα­σφαλί­ζει τις μεταξύ των κόσμων σχέσεις έτσι ώστε αυτοί να προχωρούν απρό­σκοπτα σε μεταμορ­φώσεις και ανελίξεις των δυ­ναμι­κοτήτων τους.

Η ελευθερία στο πνευματικό επίπεδο

Στο πνευματικό επίπεδο ο Νόμος της Ελευθερίας συντελεί ώστε να αυτοπροσδιο­ρίζε­ται το Είναι της κάθε ψυχικής ατομικότητας με συνέπεια την εκδήλωση αυτοσυνείδησης της πνευματικής οντότητας.

Όταν ο νό­μος της ελευθερίας γίνεται συνειδητός στις νοητικές υπάρξεις τότε λαμ­βάνει την έννοια του ηθικού νόμου της ελευ­θερίας. Η έννοια του ηθικού νόμου της ελευθερίας­ στη­ρίζεται στην λει­τουργία του ­φυσικού νόμου της ελευ­θερίας­ και  γι’ αυτόν τον λόγο ο ηθικός αυτός νό­μος πρέπει να ενεργεί στις ανθρώπινες φύσεις όπως ενερ­γεί ο φυ­σικός  νόμος της ελευθερίας σ’ όλες τις μορφές της φύ­σης με αποτέλεσμα να τηρεί αυτές σε φυσική τάξη ώστε κάθε μία μορφή να εκπληρώνει ακώλυτα το σκοπό της με την εκ­δήλωση και εξέλιξη των δυνά­μεών της.

Ο ηθικός νόμος της ελευθερίας αποτελεί εκ­δή­λωση του ουσιαστικού Είναι των ανθρωπί­νων ψυ­χών και αποσκοπεί στον διακανονισμό των σχέ­σεων των κοινωνι­κών ατόμων, στην μεταξύ τους αλ­ληλεπί­δραση και πρόοδο και στην επί­τευξη της εκδή­λωσης του νό­μου της ελευθερίας δια του οποίου εξα­σφαλίζε­ται η πρόοδος και εξέλιξη των ψυχι­κών δυ­νάμεων των κοινωνικών ατό­μων. Εάν ο ισχύων στις αν­θρώπινες κοινω­νίες κοινωνικός ­ηθικός νόμος­ της ελευθερίας δεν δια­κανο­νίζει τις φυσικές και κοινωνι­κές σχέσεις των ατό­μων της κοινωνίας, τότε οι σχέσεις τους θα οδηγούν όχι μόνο στην καθυστέρηση της ψυχι­κής τους προόδου αλλά και στην παράταση της κακο­δαι­μονίας και ­στις δοκιμα­σίες­ τις οποίες θα υποστούν.

Η ελευθερία στο κοινωνικό επίπεδο

Στο κοινωνικό επίπεδο δεν είναι δυνατόν να απόλυτη ελευθερία γιατί ο άνθρωπος ως μέλος μίας κοινωνίας έχει αναγκαστικά δεσμεύσεις που οφείλονται στον κοινωνικό τρόπο ζωής ο οποίος ρυθμίζεται από το δίκαιο. Το δίκαιο επιβάλει όπως με την άσκηση της ελευθερίας του ο άνθρωπος όχι μόνον να σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων αλλά και να εκπληρώνει και ορισμένες υποχρεώσεις απέναντί τους. Αυτός ο εξαναγκασμός που ασκεί το δίκαιο έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της ελευθερίας του κοινωνικού ατόμου ή άλλως την οριοθέτηση της ελευθερίας και έτσι η απόλυτη ελευθερία να μην είναι νοητή.

Κατόπιν των ανωτέρω στο κοινωνικό επίπεδο ο φυσικός Νόμος της Ελευθερία λαμβάνει την έννοια του Ηθικού Νόμου της Ελευθερίας. Ηθικός Νόμος της Ελευθερίας είναι νόμος εκείνος που περιορίζει τον φυσικό νόμο της ελευθερίας δια των υποχρεώσεων του κοινωνικού ατόμου προς τα άλλα κοινωνικά άτομα. Συγκεκριμένα, ο Ηθικός Νόμος της Ελευθερίας με την λει­τουρ­γία του επιβάλλει και απαιτεί κατά την άσκησή του από τα κοινωνικά άτομα: α) όπως καθένα εξ αυ­τών βούλεται, θέλει, κινείται και ενεργεί κατά τρόπο ώστε να μην εμποδίζεται η εκδήλωση της βουλήσεως, της θελήσεως, της κινή­σεως και της ενέρ­γειας των άλ­λων κοινωνικών ατόμων και β) όπως η πρόοδος και η ευδαιμο­νία των κοινωνικών ατόμων να μην γίνεται κατά τρόπο που να παρεμποδίζεται η πρόοδος και η ευδαιμονία των άλλων κοι­νωνι­κών ατό­μων. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι αποτέλεσμα της λειτουργίας του ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας πρέπει να είναι ο διακανονισμός των κοινω­νικών σχέσεων των νοητικών όντων κατά τρόπο ώστε να  προ­στα­τεύεται η πρόοδος και η εξέλιξη των νοη­τικών και φυσικών τους δυνά­μεων σε βαθμό ώστε να  γνωρί­ζουν και να πληρούν τον σκοπό τους. Με αυτόν τον τρόπο προά­γονται τα νοητικά όντα από τους  κα­τώτε­ρης νοητι­κής φύ­σεως κό­σμους σε κόσμους ανώτε­ρης πνευματικής φύσεως Όμως η βούληση, η θέληση, η κίνηση και η ενέργεια του κοι­νωνικού ατόμου είναι δυνατόν να εκδη­λώνεται κατά τρόπο που να παρα­βλάπτει την πρόοδο και εξέ­λιξη των ψυχι­κών δυνά­μεων των άλλων νοητικών όντων. Αυτές οι εκδηλώσεις που παραβλάπτουν την πρόοδο και εξέ­λιξη των ψυχι­κών δυνά­μεων των άλλων νοητικών όντων αντιστρατεύονται όχι μόνον τον φυσικό νόμο της ελευθερίας αλλά είναι προορισμένες να μην επιτρέ­ψουν την εκ­δήλωση του νόμου της αρμονίας.

Ο διέπων τις σχέσεις των κοινωνικών ατόμων κοινω­νικός ηθι­κός νόμος της ελευθερίας(­[1]) εάν δεν στη­ρίζεται στην έννοια του προτύπου φυσικού νόμου της ελευθε­ρίας, εάν με τον ηθικό αυτό νόμο δεν προ­στα­τεύεται και διασφα­λίζεται η ακώλυτη πρόοδος και εξέλιξη των νοητικών όντων (όπως γίνεται στις άψυ­χες μορ­φές της φύσεως με τον λειτουργούντα φυσικό νόμο της ελευθερίας), τότε ο νόμος αυτός δεν είναι πραγματικά ηθικός νόμος της ελευ­θερίας­. Αποτέλεσμα της εφαρμογής ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας αφι­σταμένου του φυσικού προτύπου είναι να  διαταράσσονται οι αρ­μονικές σχέσεις και η εν γέ­νει κοινωνική ζωή των κοινωνικών ατό­μων και να μην  προστατεύε­ται η πρόοδος και η εξέλιξη των φυ­σικών και νοητικών τους δυνάμεων. Η έλ­λειψη αρμονικής  συμβί­ωσης μεταξύ των κοινωνικών ατόμων γεννά πα­θολογική κατά­σταση στα άτομα και γίνεται το αίτιο αφενός μεν να μην αυ­ξάνουν οι νοητικές τους δυνά­μεις και αφετέρου να εμφανίζουν πάθη τα οποία απο­μακρύνουν τα άτομα από τον σκοπό τους και δη­μιουρ­γούν στα άτομα άπειρες δοκιμασίες. Η έλλειψη κατανόησης της έννοιας του ηθικού νόμου της ελευθε­ρίας και συνεπώς η μη άσκησή του στις κοινωνικές σχέ­σεις των ατόμων υπήρξε το αίτιο της δημιουργίας αντιλήψεων περί ηθικής εκτός των φυσικών νόμων και του ηθικού προτύπου του νόμου της ελευθερίας.

Στα προαναφερθέντα αίτια οφείλεται η κακο­δαιμονία του αν­θρωπίνου γέ­νους και δεν θα παύσει να υφίστα­ται  εφόσον τα κοι­νωνικά άτομα διατη­ρούν τις στενές τους αντιλήψεις περί των ηθι­κών εννοιών (δηλ. αντι­λήψεις  που δεν βασίζονται στις υποδείξεις τις οποίες παρέχουν οι λειτουργίες των φυσικών νό­μων) και εφό­σον δεν κατανοήσουν ότι ο σχηματισμός των εν­νοιών των ηθικών νόμων πρέπει να γίνεται με βάση τα πρότυπα της  φύ­σεως (δηλ. τους φυσικούς νόμους που διακανονίζουν τις λειτουργίες της φύ­σεως και τις προάγουν σε εντονότερες και θειότερες ενέρ­γειες). Παρά­δειγμα αυτής της αντίληψης μας παρέχει η λει­τουργία της ανθρώπινης φύσης και συγκεκρι­μένα:  Όταν η ανθρώπινη φύση διέπεται από τους λει­τουρ­γούντες εντός της φυσικούς νόμους τότε σημειώ­νονται οι ομαλές εκδη­λώσεις των συναισθημάτων της αν­θρώ­πινης ψυχής και η  διαμόρφωση του νοητικού περιε­χομένου των ανθρωπίνων διανοιών. Στην αντί­θετη περί­πτωση. Ότανόμωςη  αν­θρώπινη φύση δεν διέπεται από τους εντός της λειτουρ­γούντες φυσικούς νόμους είτε από αλλοίωση ή από βλάβη των οργάνων της τότε η εκδήλωση των συναισθημάτων και η διάπλαση των ιδεών δεν γίνεται όπως απαιτεί η φύση της ψυχής αλλά κατά τρόπο αντίθετο (ενέρ­γεια αντίθετη) προς την πρόοδο της ψυχής.

Ελεύθερος άνθρωπος

Ελεύθερος είναι εκείνος του  οποίου ο νους είναι ανε­ξάρτητος από κάθε φύ­σεως προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και γενικά όλες οι κοινωνικές και θρησκευτικές συμβατικότητες οι οποίες, όταν υπάρχουν, παρε­μποδί­ζουν την διάνοια του ανθρώπου από την χω­ρίς όρια έρευνα της αληθείας και δεν τον αφήνουν να αντικρίσει τις αλήθειες της Φύσεως. Επίσης ελεύθερος είναι ο άνθρωπος του οποίου ο νους δεν περιορίζεται στην αναζή­τηση των θείων ιδεω­δών του Σύμπαντος ούτε από θρησκευτικά ψεύδη, ούτε από τα εθνικά  ψεύδη και αγυρτείες, ούτε από τα φυλετικά μίση, ούτε από την οικογενειακή απάτη και τόσες άλλες  που συντρί­βουν την κα­θολική αγάπη του κόσμου.


[1]   Κοινωνικός ηθικός νόμος της ελευθερίας είναι αυτός που θεσπίζουν οι άνθρωποι για τις ανθρώπινες κοινωνίες ο οποίος είναι δυνατόν σε πολλές περιπτώσεις να αντιτίθεται στον φυσικό ηθικό νόμο της ελευθερίας. Όλες οι μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις που έγινα (π.χ. η γαλ­λική Επανάσταση κατά της φεουδαρχίας ) ή ίσως που θα γίνουν στο μέλ­λον έχουν ως υπό­βαθρο αυτή ακριβώς την διαφορά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: