ΛΥΚΟΜΙΔΗΣ

Φιλοσοφία, μυσταγωγία και επιστήμη

Archive for the ‘ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ’ Category

ΟΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ

Posted by lykofron στο 02/04/2012

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ – ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ

Οι κρύσταλλοι είναι κάτι το ζωντανό που έχει το δικό του τρόπο να εξελίσσεται πνευματικά όπως οι άνθρωποι. Οι κρύσταλλοι δεν είναι περιουσία κανενός και αν δεχθούν την ενέργεια του ανθρώπου τότε βοηθούν και αυτόν που τους την δίνει στην δική του εξέλιξη. Αν δεν υπάρχει γύρο τους άνθρωπος που δουλεύει μ’ αυτά τότε κοιμούνται αλλά αν ξυπνήσουν και είναι κλεισμένοι σε μικρό χώρο υποφέρουν.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ

Στην αρχή μεταφέρουμε σ’ αυτά τα καλλίτερα αισθήματά μας δηλαδή την καλύτερη ενέργειά μας και ακούμε τι θέλουν να μας πούνε. Οι κρύσταλλοι πολύ εύκολα παραδίδουν την ενέργεια μεταξύ επιπέδων. Μερικοί από αυτούς μπορούν να μεταφέρουν την ψυχή του ανθρώπου σε άλλα επίπεδα (αστρικά) και μερικές φορές σε άλλες μορφές που υπάρχουν και ζουν. Μερικές φορές  μετά από ένα τέτοιο ταξίδι μέσα στον κρύσταλλο υπάρχει ένα σημείο σαν κουκκίδα που περιστρέφεται. Τα κρύσταλλα λειτουργούν παράξενα στο κενό, δηλαδή μπορούν να επικοινωνούν με άλλα κρύσταλλα που υπήρχαν στα χέρια μας πριν τα δώσουμε σε άλλα χέρια. Αν κάποιος δουλεύει με έναν κρύσταλλο καλά, τότε σε λίγο θα του έλθουν και άλλοι κρύσταλλοι με υψηλότερη δόνηση όπως αλλάζει η δόνηση των ανθρώπων. Μερικοί κρύσταλλοι έχουν να κάνουν μια ορισμένη αποστολή και όταν την τελειώσουν φεύγουν, όπως οι άνθρωποι.

Σου εύχομαι να φθάσεις σε υψηλά επίπεδα.

Advertisements

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΠΟΡΕΙΑ

Posted by lykofron στο 02/04/2012

Το μεγάλο θέμα της αποθεώσεως όλες οι θρησκείες και όλα τα φιλοσοφικά συστήματα το προσεγγίζουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους π.χ. ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, ως βιβλικές θρησκείες, δεν δέχονται την εξέλιξη, με όλα τα εξ αυτής συνεπαγόμενα, και θεωρούν ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε απευθείας ως άνθρωπος (δηλαδή δεν προϋπήρξε π.χ. σε οργανισμούς ζώων) και εξελισσόμενος πνευματικά και ηθικά εξασφαλίζει μια θέση στον «παράδεισο», δηλαδή σε χώρο όπου θα παραμείνει αιωνίως και στον οποίο θα έχει όλες τις απολαύσεις που μπορεί να φανταστεί και τίποτε πέραν αυτού.

Οι Πυθαγόρειοι, οι οποίοι πιστεύουν στον νόμο της εξελίξεως, (νόμο που αποδεδειγμένα τον παραδέχεται και η σύγχρονη επιστήμη) έχουν μια πολύ διαφορετική άποψη και θεωρούν ότι η εξέλιξη του ανθρώπου (αλλά και όλων των οντοτήτων) είναι ατελεύτητη. Συγκεκριμένα θεωρούν ότι όλες οι οντότητες εξελίσσονται από τις πιο ατελείς σε τελειότερες μορφές, γίνονται άνθρωποι, γίνονται Θεοί, γίνονται υπέρτατοι θεοί και ακολουθούν μια ατελεύτητη εξελικτική πορεία. Συνεπώς υπάρχει άμεση σύνδεση του Νόμου της Μετενσαρκώσεως με τον Νόμο της εξελίξεως. Έτσι η ψυχική ατομικότητα από οργανισμούς ζώων αποκτά οργανισμό ανθρώπου, ως αποτέλεσμα της εξελίξεώς της. Ακολούθως εξελίσσεται στο ανθρώπινο επίπεδο μέχρις ότου φθάσει στο τέρμα της εξελίξεώς της σ’ αυτό το επίπεδο, όπου εκλείπει η αναγκαιότητα των περαιτέρω ενσαρκώσεων. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα, τι γίνεται κατόπιν; Η εξελικτική πορεία σταματάει σ’ αυτό το επίπεδο; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Η εξελικτική πορεία είναι άπειρη, επομένως υπάρχουν επίπεδα εξέλιξης και πέραν του ανθρωπίνου.

Η αποθέωση είναι ο τελικός στόχος του εξελιγμένου ανθρωπίνου πνεύματος. Με την αποθέωσή του ο άνθρωπος γίνεται Θεός (με την έννοια που δίδουν οι Έλληνες και όχι οι οπαδοί των βιβλικών θρησκειών) και κατακτά την Τέλεια Αθανασία και την Αιώνια Ζωή.

Τέλεια Αθανασία αποκτά μια ψυχική ατομικότητα όταν δεν διέρχεται από την διαδικασία του θανάτου δηλαδή έχει ξεφύγει από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων και να απομακρυνθεί από  το έρεβος. Για να απομακρυνθούμε από το έρεβος πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις αιώνια σταθερές και απομονωμένες από τις άλλες υπάρξεις. Πρέπει να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις άπειρης δύναμης που ατελεύτητα εξελίσσονται, που αγκαλιάζουν το Σύμπαν, που είναι ένα με το Σύμπαν, που είναι ένα Σύμπαν.

Αιώνια Ζωή είναι ζωή έχουσα αδιάκοπη ενέργεια, μη υποκείμενη στην διαδικασία του θανάτου και της εκ νέου γεννήσεως. Είναι ζωή αποτελούσα αιώνια σύζευξη της περιφέρειας της ψυχής με το κέντρο της. Αιώνια ζωή έχει εξασφαλίσει μια ψυχική ατομικότητα όταν δεν υπόκειται στις επιδράσεις της θεότητας που έχει ως εξωτερικό σύμβολο τον θάνατο. Αντίθετα ζωή χωρίς μέσο συνεχούς διανοήσεως είναι υποκείμενη στις επιδράσεις της θεότητας που έχει ως εξωτερικό σύμβολο τον θάνατο. Καμία ζωή, καμία ψυχική υπόσταση δεν μπορεί να αποφύγει τις επιδράσεις αυτής της θεότητας αν το μέσο διανοήσεως της δεν τύχει των επιδράσεων του Πνευματικού Ηλίου.

Για να ακολουθήσει την προς την αποθέωση πορεία ένας άνθρωπος πρέπει να διάγει μια απόλυτα φυσική ζωή.

ΦΥΣΙΚΗ ΖΩΗ είναι ζωή προσαρμοσμένη προς τις λειτουργίες των φυσικών νόμων και δεν καθίσταται το αίτιο της εκτροπής της ανθρώπινης διανοήσεως προς σχηματισμό συλλογισμών οι οποίοι εξωθούν τον άνθρωπο εκτός της πραγματικής ζωής και εμποδίζουν τις εκδηλώσεις των ψυχικών του δυνάμεων.

Η Φυσική Ζωή γίνεται το πραγματικό αίτιο, της εκδηλώσεως των ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου όπως και το αίτιο της ομαλής μεταξύ αυτών συνεργασίας, η οποία διευκολύνει την δυναμική αύξηση της διανοητικής και συναισθηματικής τους ενέργειας. Η φυσική ζωή δεν αφήνει την διανόηση του ανθρώπου να εκτρέπεται σε συλλογισμούς δια των οποίων δημιουργούνται όλες οι ανωμαλίες των ανθρωπίνων σχέσεων και οι παραλογισμοί και τα εξ αυτών ανθρώπινα πάθη τα οποία κατατυραννούν τις ανθρώπινες ψυχές, με συνέπεια να εμποδίζουν τη δυναμική τους ανέλιξη όπως κατευθύνονται προς πλήρωση του ανθρωπίνου σκοπού των.

Μη Φυσική Ζωή, έχουμε όταν η ζωή του ανθρώπου δεν είναι σύμφωνη με τους λειτουργούντες φυσικούς νόμους. Τότε όλες οι ενέργειες και της ψυχής του και της οργανικής του φύσεως τείνουν στην δημιουργία ανωμάλων λειτουργιών και αυτές είναι εκείνες οι οποίες συνταράσσουν τις αισθησιακές λειτουργίες και εκτρέπουν τα όργανα της διανοήσεως σε σχηματισμό ιδεών οι οποίες δεν εξυπηρετούν την φυσική της ανέλιξη διότι γίνονται ξένες προς τις πραγματικές αλήθειες της Φύσεως.

Η μη φυσική ζωή του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να έχει ως αποτέλεσμα διανόηση ικανή να ρυθμίζει τις ψυχικές εκδηλώσεις της βουλήσεως, της επιθυμίας, της θελήσεως και όλες εκείνες τις άλλες εκδηλώσεις οι οποίες εμφανίζουν την συνειδητή ύπαρξη του ανθρώπου, τις συνειδητές ενέργειές του και τις αρμονικές σχέσεις του μετά των άλλων συνανθρώπων του. Οι ψυχικές εκδηλώσεις οι οποίες δεν ρυθμίζονται υπό της διανοήσεως του ανθρώπου η οποία ενεργεί φυσιολογικώς, δεν λειτουργούν μόνον ατάκτως κατά την εκδήλωσή τους, αλλά καθίστανται και ασυνείδητοι και ως εκ τούτου τα αποτελέσματα των ενεργειών τους παρεμποδίζουν την ψυχική πρόοδο των ανθρώπων και εν συνεχεία κρατούν τη διανόησή τους στο σκότος.

Η μη φυσική ζωή του ανθρώπου είναι ζωή ανώμαλη, μη εξυπηρετών την διανοητική και συναισθηματική του πρόοδο και εξ αυτού μη εξυπηρετών και την ηθική του πρόοδο, με αποτέλεσμα την μη αύξηση των ψυχικών του δυναμικοτήτων. Μη αυξανομένων όμως των ψυχικών του δυναμικοτήτων δεν είναι δυνατόν να φθάνει τις βαθμίδες εκείνες της διανοήσεως οι οποίες επιτρέπουν στις ακτίνες της να έρχονται σε επαφή με τις ακτίνες ακτινοβολούσης διανοήσεως πνευματικών όντων ανωτέρων αυτού.

Η πορεία προς την αποθέωση διέρχεται από τρία διακεκριμένα στάδια:

Το πρώτο στάδιο αρχίζει από την στιγμή που θα γεννηθεί μέσα στην ψυχή του ανθρώπου η Γνωστική Νόηση η οποία του δίνει τον απαραίτητο ηρωισμό ώστε να δαμάσει τον εγωισμό του, να γνωρίσει ότι έχει πάθη, να τα καταπολεμήσει και να τα εξαλείψει. Η γνώση των παθών είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην εξελικτική πορεία της ψυχής του ανθρώπου διότι θα τον βοηθήσει να επιτύχει την οριστική εξάλειψη όλων των παθών του.

Το δεύτερο στάδιο αρχίζει στο άνθρωπο εκείνο που πέτυχε την οριστική εξάλειψη όλων των παθών (δηλαδή τον θάνατο όλων των παθών) και έτσι επιτυγχάνει την Πνευματική του Αναγέννηση. Με την επίτευξη της πνευματικής του αναγεννήσεως ο άνθρωπος αποκτά την σοφία εκείνη η οποία θα του επιτρέψει να εκδηλώσει μεγαλύτερη διεισδυτικότητα του πνεύματός του στις αλήθειες της Φύσεως και του πνεύματος που είναι απαραίτητη στη περαιτέρω πορεία του.

Το τρίτο στάδιο αρχίζει με την απόκτηση πνευματικού οργανισμού που είναι απαραίτητος για να οδεύσει προς θειότερους κόσμους και την οριστική του απομάκρυνση από τις προσκολλήσεις του στις ανθρώπινες αδυναμίες. Τότε επιτυγχάνει εσωτερική αρμονία ψυχής και οργανισμού, το πνεύμα του φωτίζεται από το Απολλώνιο φως και οδεύει πλέον προς θειότερους κόσμους,

Για να απομακρυνθούμε από το έρεβος πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας  ως υπάρξεις αιώνια σταθερές και απομονωμένες από τις άλλες υπάρξεις. Πρέπει να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις άπειρης δύναμης που ατελεύτητα εξελίσσονται, που αγκαλιάζουν το Σύμπαν, που είναι ένα με το Σύμπαν, που είναι ένα Σύμπαν.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΠΟΡΕΙΑ

Posted by lykofron στο 11/03/2012

Το μεγάλο θέμα της αποθεώσεως όλες οι θρησκείες και όλα τα φιλοσοφικά συστήματα το προσεγγίζουν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους π.χ. ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, ως βιβλικές θρησκείες, δεν δέχονται την εξέλιξη, με όλα τα εξ αυτής συνεπαγόμενα, και θεωρούν ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε απευθείας ως άνθρωπος (δηλαδή δεν προϋπήρξε π.χ. σε οργανισμούς ζώων) και εξελισσόμενος πνευματικά και ηθικά εξασφαλίζει μια θέση στον «παράδεισο», δηλαδή σε χώρο όπου θα παραμείνει αιωνίως και στον οποίο θα έχει όλες τις απολαύσεις που μπορεί να φανταστεί και τίποτε πέραν αυτού.

Οι Πυθαγόρειοι, οι οποίοι πιστεύουν στον νόμο της εξελίξεως, (νόμο που αποδεδειγμένα τον παραδέχεται και η σύγχρονη επιστήμη) έχουν μια πολύ διαφορετική άποψη και θεωρούν ότι η εξέλιξη του ανθρώπου (αλλά και όλων των οντοτήτων) είναι ατελεύτητη. Συγκεκριμένα θεωρούν ότι όλες οι οντότητες εξελίσσονται από τις πιο ατελείς σε τελειότερες μορφές, γίνονται άνθρωποι, γίνονται Θεοί, γίνονται υπέρτατοι θεοί και ακολουθούν μια ατελεύτητη εξελικτική πορεία. Συνεπώς υπάρχει άμεση σύνδεση του Νόμου της Μετενσαρκώσεως με τον Νόμο της εξελίξεως. Έτσι η ψυχική ατομικότητα από οργανισμούς ζώων αποκτά οργανισμό ανθρώπου, ως αποτέλεσμα της εξελίξεώς της. Ακολούθως εξελίσσεται στο ανθρώπινο επίπεδο μέχρις ότου φθάσει στο τέρμα της εξελίξεώς της σ’ αυτό το επίπεδο, όπου εκλείπει η αναγκαιότητα των περαιτέρω ενσαρκώσεων. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα, τι γίνεται κατόπιν; Η εξελικτική πορεία σταματάει σ’ αυτό το επίπεδο; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Η εξελικτική πορεία είναι άπειρη, επομένως υπάρχουν επίπεδα εξέλιξης και πέραν του ανθρωπίνου.

Η αποθέωση είναι ο τελικός στόχος του εξελιγμένου ανθρωπίνου πνεύματος. Με την αποθέωσή του ο άνθρωπος γίνεται Θεός (με την έννοια που δίδουν οι Έλληνες και όχι οι οπαδοί των βιβλικών θρησκειών) και κατακτά την Τέλεια Αθανασία και την Αιώνια Ζωή.

Τέλεια Αθανασία αποκτά μια ψυχική ατομικότητα όταν δεν διέρχεται από την διαδικασία του θανάτου δηλαδή έχει ξεφύγει από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων και να απομακρυνθεί από  το έρεβος. Για να απομακρυνθούμε από το έρεβος πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις αιώνια σταθερές και απομονωμένες από τις άλλες υπάρξεις. Πρέπει να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις άπειρης δύναμης που ατελεύτητα εξελίσσονται, που αγκαλιάζουν το Σύμπαν, που είναι ένα με το Σύμπαν, που είναι ένα Σύμπαν.

Αιώνια Ζωή είναι ζωή έχουσα αδιάκοπη ενέργεια, μη υποκείμενη στην διαδικασία του θανάτου και της εκ νέου γεννήσεως. Είναι ζωή αποτελούσα αιώνια σύζευξη της περιφέρειας της ψυχής με το κέντρο της. Αιώνια ζωή έχει εξασφαλίσει μια ψυχική ατομικότητα όταν δεν υπόκειται στις επιδράσεις της θεότητας που έχει ως εξωτερικό σύμβολο τον θάνατο. Αντίθετα ζωή χωρίς μέσο συνεχούς διανοήσεως είναι υποκείμενη στις επιδράσεις της θεότητας που έχει ως εξωτερικό σύμβολο τον θάνατο. Καμία ζωή, καμία ψυχική υπόσταση δεν μπορεί να αποφύγει τις επιδράσεις αυτής της θεότητας αν το μέσο διανοήσεως της δεν τύχει των επιδράσεων του Πνευματικού Ηλίου.

Για να ακολουθήσει την προς την αποθέωση πορεία ένας άνθρωπος πρέπει να διάγει μια απόλυτα φυσική ζωή.

ΦΥΣΙΚΗ ΖΩΗ είναι ζωή προσαρμοσμένη προς τις λειτουργίες των φυσικών νόμων και δεν καθίσταται το αίτιο της εκτροπής της ανθρώπινης διανοήσεως προς σχηματισμό συλλογισμών οι οποίοι εξωθούν τον άνθρωπο εκτός της πραγματικής ζωής και εμποδίζουν τις εκδηλώσεις των ψυχικών του δυνάμεων.

Η Φυσική Ζωή γίνεται το πραγματικό αίτιο, της εκδηλώσεως των ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου όπως και το αίτιο της ομαλής μεταξύ αυτών συνεργασίας, η οποία διευκολύνει την δυναμική αύξηση της διανοητικής και συναισθηματικής τους ενέργειας. Η φυσική ζωή δεν αφήνει την διανόηση του ανθρώπου να εκτρέπεται σε συλλογισμούς δια των οποίων δημιουργούνται όλες οι ανωμαλίες των ανθρωπίνων σχέσεων και οι παραλογισμοί και τα εξ αυτών ανθρώπινα πάθη τα οποία κατατυραννούν τις ανθρώπινες ψυχές, με συνέπεια να εμποδίζουν τη δυναμική τους ανέλιξη όπως κατευθύνονται προς πλήρωση του ανθρωπίνου σκοπού των.

Μη Φυσική Ζωή, έχουμε όταν η ζωή του ανθρώπου δεν είναι σύμφωνη με τους λειτουργούντες φυσικούς νόμους. Τότε όλες οι ενέργειες και της ψυχής του και της οργανικής του φύσεως τείνουν στην δημιουργία ανωμάλων λειτουργιών και αυτές είναι εκείνες οι οποίες συνταράσσουν τις αισθησιακές λειτουργίες και εκτρέπουν τα όργανα της διανοήσεως σε σχηματισμό ιδεών οι οποίες δεν εξυπηρετούν την φυσική της ανέλιξη διότι γίνονται ξένες προς τις πραγματικές αλήθειες της Φύσεως.

Η μη φυσική ζωή του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να έχει ως αποτέλεσμα διανόηση ικανή να ρυθμίζει τις ψυχικές εκδηλώσεις της βουλήσεως, της επιθυμίας, της θελήσεως και όλες εκείνες τις άλλες εκδηλώσεις οι οποίες εμφανίζουν την συνειδητή ύπαρξη του ανθρώπου, τις συνειδητές ενέργειές του και τις αρμονικές σχέσεις του μετά των άλλων συνανθρώπων του. Οι ψυχικές εκδηλώσεις οι οποίες δεν ρυθμίζονται υπό της διανοήσεως του ανθρώπου η οποία ενεργεί φυσιολογικώς, δεν λειτουργούν μόνον ατάκτως κατά την εκδήλωσή τους, αλλά καθίστανται και ασυνείδητοι και ως εκ τούτου τα αποτελέσματα των ενεργειών τους παρεμποδίζουν την ψυχική πρόοδο των ανθρώπων και εν συνεχεία κρατούν τη διανόησή τους στο σκότος.

Η μη φυσική ζωή του ανθρώπου είναι ζωή ανώμαλη, μη εξυπηρετών την διανοητική και συναισθηματική του πρόοδο και εξ αυτού μη εξυπηρετών και την ηθική του πρόοδο, με αποτέλεσμα την μη αύξηση των ψυχικών του δυναμικοτήτων. Μη αυξανομένων όμως των ψυχικών του δυναμικοτήτων δεν είναι δυνατόν να φθάνει τις βαθμίδες εκείνες της διανοήσεως οι οποίες επιτρέπουν στις ακτίνες της να έρχονται σε επαφή με τις ακτίνες ακτινοβολούσης διανοήσεως πνευματικών όντων ανωτέρων αυτού.

Η πορεία προς την αποθέωση διέρχεται από τρία διακεκριμένα στάδια:

Το πρώτο στάδιο αρχίζει από την στιγμή που θα γεννηθεί μέσα στην ψυχή του ανθρώπου η Γνωστική Νόηση η οποία του δίνει τον απαραίτητο ηρωισμό ώστε να δαμάσει τον εγωισμό του, να γνωρίσει ότι έχει πάθη, να τα καταπολεμήσει και να τα εξαλείψει. Η γνώση των παθών είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην εξελικτική πορεία της ψυχής του ανθρώπου διότι θα τον βοηθήσει να επιτύχει την οριστική εξάλειψη όλων των παθών του.

Το δεύτερο στάδιο αρχίζει στο άνθρωπο εκείνο που πέτυχε την οριστική εξάλειψη όλων των παθών (δηλαδή τον θάνατο όλων των παθών) και έτσι επιτυγχάνει την Πνευματική του Αναγέννηση. Με την επίτευξη της πνευματικής του αναγεννήσεως ο άνθρωπος αποκτά την σοφία εκείνη η οποία θα του επιτρέψει να εκδηλώσει μεγαλύτερη διεισδυτικότητα του πνεύματός του στις αλήθειες της Φύσεως και του πνεύματος που είναι απαραίτητη στη περαιτέρω πορεία του.

Το τρίτο στάδιο αρχίζει με την απόκτηση πνευματικού οργανισμού που είναι απαραίτητος για να οδεύσει προς θειότερους κόσμους και την οριστική του απομάκρυνση από τις προσκολλήσεις του στις ανθρώπινες αδυναμίες. Τότε επιτυγχάνει εσωτερική αρμονία ψυχής και οργανισμού, το πνεύμα του φωτίζεται από το Απολλώνιο φως και οδεύει πλέον προς θειότερους κόσμους,

Για να απομακρυνθούμε από το έρεβος πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας  ως υπάρξεις αιώνια σταθερές και απομονωμένες από τις άλλες υπάρξεις. Πρέπει να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως υπάρξεις άπειρης δύναμης που ατελεύτητα εξελίσσονται, που αγκαλιάζουν το Σύμπαν, που είναι ένα με το Σύμπαν, που είναι ένα Σύμπαν.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Posted by lykofron στο 26/12/2011

H oμιλία της Ελένης Εξηνταβελόνης στην Θεοσοφική Εταιρία

Ο φόβος, ειδικά όπως εμφανίζεται στον άνθρωπο της σημερινής εποχής, έχει πολλές μορφές. Εδώ θα εστιάσομε κυρίως στον ενστικτώδη φόβο και λιγότερο σε επίκτητες φοβικές καταστάσεις εμμονών και ψυχολογικού άγχους. Ο φόβος, κατά βάση,  χαρακτηρίζεται ως ένα έμφυτο αίσθημα που υπακούει στο αρχέγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Είναι το εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα που καταλαμβάνει κάποιον στην παρουσία ή στην σκέψη πραγματικού ή υποθετικού κινδύνου.

Ο φόβος αποτελεί προειδοποιητικό σήμα και θέτει ολόκληρο τον οργανισμό σε ετοιμότητα συναγερμού ώστε να αντιμετωπισθεί μία απειλή και να αποτραπεί πιθανή βλάβη. Το συναίσθημα του φόβου διεγείρει το νευροφυτικό σύστημα και τους ενδοκρινείς αδένες, έτσι που το σώμα μπαίνει σε επιφυλακή και ρυθμίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ικανό να αντιδράσει γρήγορα και δυναμικά, χωρίς την μεσολάβηση της σκέψης. Διακρίνεται από το άγχος στο ότι  ο φόβος συνιστά αντίδραση σε μια συγκεκριμένη εξωτερική απειλή και υποχωρεί όταν η απειλή αποχωρήσει, ενώ το άγχος αποτελεί συναισθηματική απάντηση στην αναμονή ενός ασαφούς κινδύνου και διαρκεί πολύ περισσότερο από τον φόβο.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΕΝΣΤΙΚΤΑ

Επειδή στην πρωταρχική του μορφή είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα ένστικτα –κυρίως με αυτό της αυτοσυντήρησης, θα κάνομε μία μικρή αναφορά σε αυτά.

Με τον όρο ένστικτο εννοείται η εγγενής τάση ή ορμή των ατόμων κάθε ζωικού είδους να εκδηλώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές υπό την επίδραση ορισμένων συνθηκών. Είναι μια  έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από βουλητικές λειτουργίες. Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης. Το ιστορικό των φιλοσοφικών και επιστημονικών αντιπαραθέσεων για την ύπαρξη και τη δύναμη των ενστίκτων είναι πλούσιο και κοινωνικά φορτισμένο.

O Thomas Hobbes (1588-1679) χαρακτήρισε τον άνθρωπο σαν «homo homini lupus», πιστεύοντας δηλαδή ότι είναι από τη φύση του ένα σκληρό και κακό ζώο χωρίς συμπόνια για τον συνάνθρωπό του. O Άγγλος φιλόσοφος υποστηρίζει ότι το κύριο καθοριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης είναι ο εγωισμός  και κάθε άνθρωπος, δεν έχει άλλη επιλογή εκτός του να συσσωρεύει δύναμη για να διασφαλίζει την αυτοσυντήρησή του, εξ αιτίας του φόβου ότι εάν δεν το κάνει ο ίδιος, θα το κάνει κάποιος άλλος, και έτσι αυτός θα βρεθεί στο έλεος του άλλου.

Αντιθέτως, ο Γάλλος φιλόσοφος Rousseau (1712-1778) θεώρησε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του αγνός και καλός και ο σύγχρονος πολιτισμός είναι αυτός που τον διαφθείρει κάνοντάς τον επιθετικό και βίαιο, ενώ ο John Locke υποστήριξε ότι ο άνθρωπος γεννιέται ως «άγραφος πίνακας» (tabula rasa), χωρίς οποιαδήποτε έμφυτη προδιάθεση και ορμή.

Ο Φρόιντ, επηρεασμένος από το έργο του Δαρβίνου, υιοθέτησε  την ιδέα της συνέχειας μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων. Ο άνθρωπος, όπως και τα ζώα, δρα με βάση τα ένστικτα. Στο άνθρωπο τα ένστικτα περιέχονται στο «εκείνο» («id»), το μέρος της προσωπικότητας το οποίο αφορά στις ασυνείδητες λειτουργίες του ανθρώπου. Συνεπώς, η κινητήρια δύναμη στον άνθρωπο είναι οι ορμές, που τον ωθούν να ικανοποιήσει τις βιολογικές ανάγκες του. Ο Φρόιντ τελικά υποθέτει την ύπαρξη δύο ενστίκτων στον άνθρωπο, του «έρωτα» και του «θανάτου». Το ένστικτο του «έρωτα» είναι το ένστικτο για ζωή και ανάπτυξη και περιλαμβάνει τα ένστικτα της αυτοσυντήρησης, της συμβίωσης, το σεξουαλικό και των γεννητόρων.

Το ένστικτο του «θανάτου» συνιστά τη ρίζα της επιθετικότητας και της καταστροφικής  ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου. Ο Φρόιντ περιέγραψε τη λειτουργία της ενστικτώδους αυτής ορμής ως εξής: η εσωστρέφεια της ορμής του θανάτου καταλήγει σε κατάθλιψη, ενώ αντιθέτως, η εξωστρέφεια της ορμής αυτής καταλήγει σε επιθετικότητα.[1] Επίσης, ο Φρόιντ εισήγαγε την έννοια της «ψυχικής ενέργειας», μιας μόνιμης πηγής ενέργειας που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία βασίζεται η θεωρία τον ενστίκτων. Τα ένστικτα, ορμόμενα από την ψυχική ενέργεια είναι αναγκαίο να εκτονωθούν. Tη διαδικασία της εκτόνωσης την ονόμασε «κάθαρση». Αφορά στο φαινόμενο της ψυχικής και σωματικής εξαντλήσεως που παρουσιάζεται όταν το άτομο εκφράζει τις απαγορευμένες και καταπιεσμένες ορμές του. Μία αρχή της ψυχαναλυτικής θεραπείας είναι ότι η κάθαρση φέρνει μόνο προσωρινή ανακούφιση (επειδή οι ορμές δεν έχουν βρει ικανοποιητικό μηχανισμό άμυνας). Επομένως, ζητούμενο είναι  το άτομο να βρει τρόπους έκφρασης αλλά και ελέγχου  των ενστικτωδών του παρορμήσεων στην πραγματική ζωή και τις καθημερινές του σχέσεις.

Ειδικά ως προς την ερμηνεία της επιθετικότητας, θεωρίες όπως αυτές της «κοινωνικής μάθησης» (Άλμπερτ Μπαντούρα) απορρίπτουν  την ιδέα της κάθαρσης και δείχνουν με πειράματα ότι το να δίνεται ευκαιρία σε ενήλικες ή παιδιά να είναι επιθετικοί ενθαρρύνει και αυξάνει την επιθετικότητά τους, παρά την μειώνει.[2] Υποστηρίζουν εξάλλου ότι η επιθετικότητα είναι προϊόν μάθησης και όχι ενστικτώδης ορμή, ισχυρισμός που δεν είναι ευρύτερα αποδεκτός και αφήνει κενά ως προς την εξήγηση της βίαιης συμπεριφοράς.

«Τα ζώα με την υψηλότερη νοημοσύνη έχουν ασθενέστερο ενστιγματικό οπλισμό. Η Φύση τα εμπιστεύεται περισσότερο και αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια στη θέλησή τους. Αυτός είναι ο λόγος που ο άνθρωπος, συγκριτικά με τα άλλα ζώα έχει τα λιγότερα και ατελέστερα σχηματισμένα ένστικτα.  Ο ρόλος των ενστίκτων είναι πολύ σημαντικός κατά την παιδική ηλικία, τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμη στην πλήρη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη και χρειάζεται την «κηδεμονία» της φύσης. Αλλά και κατά την ωριμότητα τα ένστικτα εξακολουθούν να τον επηρεάζουν. Επειδή όμως είναι πλέον ικανός να ανακαλύπτει τρόπους σκόπιμης συμπεριφοράς για να προσαρμόζεται αποτελεσματικά στις παρουσιαζόμενες καταστάσεις, η αντίληψη και η διάνοια αναλαμβάνουν κατά μεγάλο μέρος το έργο των ενστίκτων…».[3]

Η σύγχρονη νευροβιολογία στην πλειοψηφία της, όπως θα δούμε και παρακάτω, τείνει να τοποθετείται κάπου στο ενδιάμεσο των ακραίων απόψεων περί «καλής» και «κακής» φύσης των ενστίκτων και κατά πόσο αυτά καθορίζουν τα κίνητρά μας. Ο άνθρωπος αν και πράγματι κουβαλάει συνέχεια κάποια ένστικτα μαζί του, πιθανότατα σε εκείνο το τμήμα της προσωπικότητάς του που ο Φρόυντ ονόμαζε “id” (εκείνο), διατηρεί ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό την ευθύνη της διαχείρισής τους.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Οι Νευροεπιστήμες έχουν δείξει ότι ο φόβος σχετίζεται με και ενεργοποιεί συγκεκριμένες περιοχές στον εγκέφαλο. Θα αναφερθούμε σε αυτές, καθώς θα  περιγράφομε την  λειτουργία του εγκεφάλου βάσει μιας θεωρίας που πρώτος διατύπωσε ο Καναδός Νευροφυσιολόγος  Paul MacLean (1913-2007). Σύμφωνα με αυτήν, ο σημερινός εγκέφαλος του ανθρώπου και των άλλων θηλαστικών αποτελεί σύμπλεγμα τριών “εγκεφάλων” οι οποίοι δημιουργήθηκαν και προστέθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της εξέλιξης. Το σχήμα του θυμίζει μανιτάρι. Τα τρία αυτά τμήματα τα οποία προοδευτικά ενσωμάτωσε ο εγκέφαλός μας, είναι με τη σειρά της εμφάνισής τους ο “εγκέφαλος του ερπετού”, ο “παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος” και ο “νεοθηλαστικός  εγκέφαλος ή νεοφλοιός”. [4]

Ο αρχαιότερος «ερπετοειδής εγκέφαλος» -που ονομάσθηκε έτσι από τον Μακ Λιν επειδή αναπτύχθηκε πρώτα στα ερπετά,  περιλαμβάνει το εγκεφαλικό στέλεχος και αποτελεί προέκταση του νωτιαίου μυελού (αντιστοιχεί με το κοτσάνι του μανιταριού). Διεκπεραιώνει τις βασικές εγκεφαλικές λειτουργίες από τις οποίες εξαρτάται η ζωή: την καρδιακή λειτουργία και την αναπνοή. Είναι η έδρα των ενστικτωδών αρχέγονων ωθήσεων: της επιθετικότητας, του κινδύνου, της υπεράσπισης του εδάφους, των ενστίκτων συντήρησης και αναπαραγωγής, όλων των ωθήσεων που έχουν σκοπό την  εξασφάλιση της επιβίωσης του είδους. Από εδώ ξεκινά η ρύθμιση του βαθμού εγρήγορσής μας και ως εκ τούτου είναι εκείνος που πυροδοτεί τις αντιδράσεις ετοιμότητας σε πιθανό κίνδυνο.

Ο παλαιοθηλαστικός ή συναισθηματικός εγκέφαλος είναι ο ενδιάμεσος και σε  μεγάλο βαθμό ταυτίζεται με το στεφανιαίο ή μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου. Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο και τα υπόλοιπα θηλαστικά να αναπτύξουν και να εκδηλώσουν ένα ολόκληρο σύστημα συναισθηματικών κωδίκων, όπως η στοργή, ο θυμός, η αρέσκεια /απαρέσκεια, η κινητοποίηση /ακινητοποίηση.

Ο νεοθηλαστικός ή  σκεπτόμενος εγκέφαλος, είναι το νεότερο τμήμα του κεντρικού νευρικού συστήματος. Όλες οι ικανότητες που διαφοροποιούν τους αθρώπους από τα ζώα οφείλονται στις λειτουργίες  του νεοφλοιού. Καταλαμβάνει τα δύο τρίτα του συνολικού εγκεφάλου  και ρυθμίζει ή σχετίζεται με  ανώτερες λειτουργίες όπως η γλώσσα, η φαντασία, η λογική, ο συλλογισμός. Ο προμετωπιαίος φλοιός, μία περιοχή του νεοφλοιού, είναι η περιοχή που φαίνεται να διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στη συγκρότησή μας ως λογικών, πνευματικών και ηθικών οντοτήτων. Αυτό το τμήμα του εγκεφάλου μας επιτρέπει να αποφασίζουμε για τη συμπεριφορά μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας

Τα τμήματα αυτά του εγκεφάλου λειτουργούν αλληλοεπηρεαζόμενα, αλλά και συχνά ανταγωνιστικά. Η μεταξύ τους σχέση μεταβάλλεται προοδευτικά με τον χρόνο και με την εκπαίδευση. Η διαμόρφωση του νεότερου τμήματος του ανθρώπινου εγκεφάλου αυξάνει ολοένα και περισσότερο την δυνατότητα αυτού να ελέγχει ή να αναστέλλει αυθόρμητες βίαιες εκρήξεις (θυμός, οργή, πάθος κ.λ.π.) του συναισθηματικού εγκεφάλου.  Η δράση ωστόσο του εκάστοτε κατώτερου τμήματος του εγκεφάλου μπορεί μεν να επηρεαστεί σημαντικά από τη δράση του ανώτερου τμήματος, αλλά όχι να εξουδετερωθεί πλήρως, ειδικά ως προς ότι ορίζομε ως ένστικτο.

Όπως δείχνουν οι μελέτες, την ευθύνη για την αναγνώριση και την  σημασιολόγηση ενός κινδύνου έχει μία περιοχή του συναισθηματικού εγκεφάλου που λέγεται αμυγδαλή. Σε πείραμα προσομοίωσης συνθηκών κινδύνου, καταγράφηκε πως όταν ο κίνδυνος ήταν μακριά, τότε την ευθύνη της διαχείρισης της πληροφορίας του κινδύνου είχε μια περιοχή του νεότερου σκεπτόμενου εγκεφάλου η οποία ενεργοποιείται σε συνθήκες αγωνίας και βοηθά στην αναζήτηση στρατηγικών αντίδρασης. Αντίθετα όταν η απειλή πλησίαζε πολύ κοντά, τότε η εγκεφαλική δραστηριότητα μετατοπιζόταν σε μια περιοχή του «εγκεφάλου του ερπετού», η οποία πυροδοτούσε τον μηχανισμό άμεσης αντίδρασης μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου νεύρων σύνδεσης με πολλά μέρη του εγκεφάλου.[5]

Ένας σημαντικός αριθμός πειραμάτων έδειξε ότι τα νευρικά κύτταρα της αμυγδαλής μπορούν να απομνημονεύσουν ερεθίσματα που σχετίζονται χρονικά με κάποιο ερέθισμα πόνου. Τα συνδεδεμένα με αυτόν τον τρόπο με τον πόνο ερεθίσματα είναι δυνατόν να προκαλέσουν αντίδραση φόβου και άγχους ακόμη και όταν απουσιάζει το επώδυνο ερέθισμα. Η μνήμη όμως που εγκαθίσταται στην αμυγδαλή είναι μια ασυνείδητη άδηλη μνήμη, γεγονός που υποδηλώνει τον σημαντικό ρόλο που παίζουν οι ασυνείδητες διαδικασίες στη συναισθηματική συμπεριφορά του ανθρώπου. [6]

Οι φοβικές αντιδράσεις λοιπόν παρότι συνήθως αποτελούν ασπίδα προστασίας δεν αφορούν πάντα  έναν πραγματικό κίνδυνο και δύνανται να περιστέλλουν την ελευθερία του ατόμου.  Ο σκεπτόμενος νεοεγκέφαλος του ανθρώπου μέσω της φαντασίας και της σκέψης μπορεί να προκαλεί αισθήματα φόβου και να πυροδοτεί ανάλογες αντιδράσεις για φανταστικούς κινδύνους στο παρόν ή στο μέλλον. Οι φοβικές συμπεριφορές, όπως είδαμε,  ενεργοποιούν τα κατώτερα τμήματα του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα ανώτερες λειτουργίες του νεοφλοιού όπως η σκέψη, η κρίση και η βούληση να είναι αδύναμες και ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγήσιμες. Ο φόβος, από έναν ενστικτώδη μηχανισμό προστασίας μπορεί να μετατραπεί σε ένα εργαλείο χειραγώγησης και περιορισμού της ελευθερίας.

Ο ΦΟΒΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Ο Παν-επιστήμονας Αριστοτέλης  περισσότερο από κάθε άλλον στοχαστή έχει πραγματευθεί το ζήτημα του φόβου.

ἔστω δὴ ὁ φόβος λύπη τις ἢ ταραχὴ ἐκ φαντασίας
μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ.[7]

Με αυτόν τον τρόπο, όπως και ο Μύστης Πλάτωνας, ορίζει στην  Ρητορική του  τον φόβο∙  «ένα είδος λύπης ή μια μορφή αναστάτωσης, που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί».

Στα Ηθικά Νικομάχεια, προσπαθώντας να ορίσει την αρετή περιγράφει σε αντιθετικά ζεύγη διάφορα είδη «κακιών» που χαρακτηρίζονται από την «υπερβολή» ή τη «έλλειψη», παραθέτοντας σε αυτά την αντίστοιχη αρετή που αποτελεί μεσότητα. Ο φιλόσοφος θεωρεί τον φόβο ως μορφή κακίας από την πλευρά της έλλειψης σε σχέση με το αλόγιστο θάρρος που αποτελεί κακία από την πλευρά της υπερβολής. Ως μεσότητά τους ορίζει την Ανδρεία. Ο ανδρείος δηλαδή κατά τον Αριστοτέλη, αποτελεί το «μέσον» ανάμεσα στον θρασύ και το δειλό.  Αναφέρει ότι και οι δειλοί και οι θρασείς βρίσκονται μόνιμα σε πλάνη, καθώς ο μεν δειλός θεωρεί φοβερά όσα δεν είναι, ενώ ο θρασύς περιφρονεί τα φοβερά είτε από άγνοια είτε σε παροξυσμό τρέλας. Σε άλλο σημείο στα Ηθικά Μεγάλα (1.5.3.1–1.5.5.7) τονίζει  ότι αν κάποιος είναι τόσο άφοβος ώστε να μην φοβάται ούτε τους θεούς, τότε αυτός δεν θεωρείται ανδρείος αλλά μανιακός. Επομένως και οι πολλοί φόβοι φθείρουν, αλλά και η παντελής απουσία τους.

Οι άνθρωποι κατά τον Σταγειρίτη γίνονται άφοβοι με δύο τρόπους: είτε γιατί δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ κίνδυνο είτε γιατί έχουν την αναγκαία βοήθεια. Επίσης, νιώθουν θάρρος 1)αν πιστεύουν ότι έχουν πολλά πλεονεκτήματα, όπως αφθονία χρημάτων, σωματική δύναμη, δυνατούς φίλους, ισχυρή χώρα, 2) αν δεν έχουν αδικήσει κανέναν ή τουλάχιστον όχι πολλούς, 3)αν έχουν καλές σχέσεις με τους θεούς, 4) όσοι πιστεύουν ότι αν επιχειρήσουν κάτι ή θα το πετύχουν  ή δεν πρόκειται να πάθουν τίποτε (Ρητ. 2.5. 1383a31).

Η Ανδρεία, όπως αναφέρει, σχετίζεται βέβαια με το θάρρος και το φόβο, αλλά περισσότερο με πράγματα που προκαλούν φόβο. Αυτός για τον οποίο δεν υπάρχει τίποτε φοβερό δεν μπορεί να θεωρηθεί ανδρείος. Ανδρείος δηλαδή για τον φιλόσοφο είναι εκείνος που παραμένει ατάραχος και τηρεί σωστή στάση απέναντι στα φοβερά κι όχι απέναντι σε εκείνα που δίνουν θάρρος. Στο περί αρετών και κακιών αναφέρει ότι ανδρεία είναι να μην αποκαρδιώνεται κανείς από το φόβο του θανάτου, να είναι θαρραλέος στις συμφορές και τολμηρός στους κινδύνους και να προτιμά να πεθάνει καλά από το να επιβιώσει ποταπά. Αντίθετα, γνώρισμα της δειλίας είναι η εύκολη αναστάτωση και ανησυχία από τυχαίους φόβους και κυρίως λόγω του φόβου του θανάτου ή της σωματικής αναπηρίας, όπως και το να θεωρεί κανείς καλύτερο να επιζήσει όπως-όπως από το να πεθάνει αξιοπρεπώς.[8]

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Περιγράψαμε τον φόβο, όχι ακριβώς  από ψυχολογική οπτική (όπως ορίσαμε στον τίτλο)  όσο από νευροβιολογική και φιλοσοφική. Η εσωτερική άποψη μπορεί να ανιχνευθεί σε όσα ήδη ειπώθηκαν. Ο φόβος είναι σύμφυτη ποιότητα της ύλης καθεαυτής, ορμούμενος όπως είδαμε από το βασικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης που εδρεύει στον αρχέγονο ερπετοειδή εγκέφαλο. Ενυπάρχει ενστικτωδώς σε κάθε ζωντανό ον και αποτελεί σωτήριο κατά βάση μηχανισμό προστασίας κυρίως της σωματικής υπόστασης. Στον  άνθρωπο όμως αποκτά τραγικές διαστάσεις καθώς ενισχύεται με την σκέψη και την φαντασία και επεκτείνεται σε φόβο και ανησυχία για την διατήρηση οποιουδήποτε αποκτήματος –υλικού ή νοητικού.

Όσο μεγαλύτερη η προσκόλληση και η αγκίστρωση με οτιδήποτε έχομε ή δημιουργούμε, τόσο ενδυναμώνονται οι έμφυτοι φόβοι ή δημιουργούνται  νέοι παράλογοι ή φανταστικοί. Οι  αρχέγονες αιτίες του φόβου περιγράφονται ιδιαίτερα περιεκτικά και βαθύτατα στο απόσπασμα που θα παραθέσω αυτούσιο:

 «Ο φόβος είναι συνυφασμένος με το γεγονός αυτής της ίδιας της ύλης και με τη συνάντηση των ζευγών των αντιθέτων –ψυχής και ύλης. Οι αισθαντικές ψυχές των ζώων και των ανθρώπων έχουν υποσυνείδητα επίγνωση παραγόντων όπως:

Η απεραντοσύνη και συνεπώς η αισθητή καταπίεση του Όλου.

Η πίεση όλων των άλλων ζωών και υπάρξεων.

Η λειτουργία ενός Νόμου αδυσώπητου.

Η αίσθηση της αιχμαλωσίας, του περιορισμού και της συνεπακόλουθης ανεπάρκειας.

Στους παράγοντες αυτούς, που προκύπτουν από τη διαδικασία της ίδιας της εκδηλώσεως και που διαρκούν και αυξάνονται σε δύναμη στο διάστημα των αιώνων, βρίσκονται τα αίτια κάθε σύγχρονου φόβου και η βάση όλου του τρόμου, έξω από καθετί που είναι καθαρά ψυχολογικά και όχι απλώς ο ενστικτώδης φόβος του ζώου».[9]

Ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι  όπως ο Κίρκεγκωρ και ο Χάιντεγκερ έχουν εστιάσει σε αυτές τις ιδέες με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο.

Ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκωρ (1813-1855) συναισθάνεται πως η θρησκευτική εμπειρία δεν εξαλείφει τον υπαρξιακό τρόμο, του δίνει όμως ένα μυστικό πρόσωπο και τον μετατρέπει σε μια ασκητική ζωής.  Ενώπιον του Θεού ολόκληρη η δημιουργία σείεται από μια ανείπωτη προσδοκία και φρίκη μαζί.[10]

Αργότερα το Dasein (υπάρχον εγώ)  ενός άλλου φιλοσόφου εξορκίζει τον υπέρτατο φόβο του θανάτου. Ο Χάιντεγκερ (1889-1976) αντιλαμβάνεται το υπαρκτικό είναι  ως ένα «είναι-προς-θάνατον». Υπάρχω σημαίνει ότι ζω ανά πάσα στιγμή με την επίγνωση του θανάτου και ακριβώς αυτή η σκέψη είναι που ξυπνάει εντός της υπαρκτικής συνείδησης την ορμή για δημιουργία, το μένος της γνήσιας πράξης. Η αυθεντική συνείδηση  χαρακτηρίζεται από τη διαρκή μέριμνα και το θεμελιακό τρόμο μπροστά στο αδυσώπητο μηδέν που την περισφίγγει. Ο τρόμος της , όπως το είχε δει και ο Κίρκεγκωρ, δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο. Ο υπαρξιακός άνθρωπος δεν φοβάται αυτό ή εκείνο το εμπειρικό πράγμα. Στην πραγματικότητα δεν φοβάται τίποτε. Ο φόβος του δε έρχεται από τα έξω, βγαίνει από τα μέσα χωρίς εξωτερική αιτία. Είναι εκδήλωση του εσωτερικού βάθους του υπαρκτικού Εγώ, σύμπτωμα της επαφής του με την απουσία που είναι στην καρδιά του κόσμου.[11]

Ο Αριστοτέλης, όπως είδαμε, αναφέρεται στον φόβο (δέος θα μπορούσε να ειπωθεί πιο ορθά) που αισθάνεται ακόμα και ο ανδρείος προς τον «Θεό» –Άπειρο, και στον φόβο που αισθάνεται αυτός που αδικεί (εσωτερικό ένστικτο για την ύπαρξη του «αδυσώπητου Νόμου», της συμπαντικής νομοτελειακής ανταπόδοσης).

ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ;

Η επιστήμη της σύγχρονης ψυχολογίας έχει δώσει σε ικανοποιητικό βαθμό τρόπους αντιμετώπισης ψυχολογικών φόβων –φοβιών και καταστάσεων έντονου άγχους. Η τάση αποφυγής καταστάσεων που μπορούν να διεγείρουν φόβο (φόβος για τον φόβο) συντηρούν και αυξάνουν φοβικές συμπεριφορές. Μόνο όταν οι φόβοι αντιμετωπίζονται και εξοικειώνεται κανείς μαζί τους μπορούν να ξεπερασθούν. Η δράση φαίνεται να είναι η θεραπεία για κάθε είδους φόβο –ψυχολογικό, επίκτητο ή ενστικτώδη. Όπου ως δράση εννοούμε την  Κίνηση προς το αντικείμενο του φόβου. Αυτή η κίνηση περιλαμβάνει αρχικά παρατήρηση, γνώση και κατανόηση της κατάστασης που προκαλεί φόβο, και εν συνεχεία σταδιακή εξοικείωση με αυτήν.

Όπως είδαμε και στις παραθέσεις του Αριστοτέλη,  ανδρείος είναι αυτός που ενώ  έρχεται αντιμέτωπος με συνθήκες που προκαλούν φόβο,  στέκει ψύχραιμος και δρα σε πείσμα του φόβου.

Στοχαστές  όπως Δον Χουάν Μάτους / Καστανέντα, ο Κοέλο και ο Καζαντζάκης υμνούν περήφανα με την γραφή τους την στάση αυτή που συνιστά τον δρόμο του Πολεμιστή. Του Πολεμιστή αυτού που δεν παραδίδεται στις αντιξοότητες, που δεν λιποψυχά, που θαρραλέα αναλαμβάνει την ευθύνη για τα δρώμενα του κόσμου τούτου. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λές: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»[12] Αυτός ο Πολεμιστής  γνωρίζει πως ο «εχθρός» (όσο υπάρχει τέτοιος) δεν είναι μόνο κάπου εκεί έξω…  «Ο φόβος, οι έγνοιες και το άγχος είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου και δεν μπορούν ούτε και πρόκειται να αντισταθμιστούν ή να κατανικηθούν από κανένα παράγοντα μικρότερο από την ίδια την ψυχή».[13]

Υπέρτερο χρέος του ανθρώπου είναι συνεχώς να διαρρηγνύει τους περιορισμούς του και να διευρύνει τα όριά του. Να δρα σε πείσμα του φόβου και να αντιλαμβάνεται ότι όπου υπάρχει φόβος, υπάρχει και η ευκαιρία για γνώση, ανάπτυξη και διεύρυνση. Ο φόβος σηματοδοτεί τα όριά μας. Τα όρια όμως, αν και απολύτως απαραίτητα για την λειτουργία μας, έχουν προσωρινή μόνο αξία και οφείλουμε ολοένα να τα επεκτείνουμε. Η Πνευματική μας υπόσταση και καταγωγή μας επιτρέπει και μας υποχρεώνει να το κάνομε. Στο διηνεκές.


[1] Λήοναρντ Κρίσταλ Η Ψυχολογία στη Ζωή μας, Ψυχογιός, Αθήνα 1980

[2] Ο.π.

[3] Ε.Π.Παπανούτσος, Ψυχολογία, Νόηση, Αθήνα 2008

[4] Stefan Leiding, Ingrid Glomp, Γιατί Φοβόμαστε, Θυμάρι, Αθήνα 2010

[5] Καθ. Νευροανατομικής Γεωργ.Χ.Παπαδόπουλος, από άρθρα του αναρτημένα στο διαδίκτυο.

[6]Καθ.Φυσιολογίας  Ηλίας Κούβελας,  άρθρο του στο διαδίκτυο.

[7] Δ. Λυπουρλής, Αριστοτέλης,  Ρητορική,  Βιβλίο Πρώτο, Ζητρός 2002

[8] Οι παραθέσεις του Αριστοτέλη είναι από αναρτημένη στο διαδίκτυο διπλωματική εργασία της Ευφροσύνης Κωσταρά με τίτλο: ο έλεος και ο φόβος στον Αριστοτέλη.

[9] Αλίκη Μπεϊλη, Πραγματεία .Λ.Μ., σ.299

[10] Π. Βαλλιάνος, Φιλοσοφία στην Ευρώπη, Ε.Α.Π. Πάτρα 2000

[11] Ο.π.

[12] Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

[13]{ Όπου ως «ψυχή» ας εννοήσομε την εσωτερική πνευματική μας φύση}. Αλίκη Μπεϊλη, Πραγματεία .Λ.Μ.,  σ.303

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

H αΐδιος ουσία

Posted by lykofron στο 21/12/2010

Ως αΐδιος ουσία γενικά νοείται το συνόλων των ουσιών της Φύ­σεως και εμφανίζεται ως αΐδια ατομική (ή μεριστή) ουσία και ως αΐδιας συνεχής (ή αμέριστη) ουσία. Η αΐδια ατομική ουσία ή με­ριστή ουσία ή δυαδα ή μητερα των κόσμων στη Φύση ταυτίζεται με την ύλη, ενώ η ή αμέριστη ουσία ή μοναδα ή πατερας των κό­σμων στη Φύση με το Είναι της αποτε­λεί τον αϊ­διος συνεχής ου­σία ουσιαστικό χώρο μέσα στον οποίο  ενεργούν τα άτομα της ατομικής ουσίας. Η πρώτη ου­σία είναι ο παθητικός παράγων των κό­σμων ενώ η δεύτερη είναι ο ενεργητικός παράγων. Τα άτομα της αΐδιας ατομικής (μεριστής) ουσίας χαρα­κτηρίζονται ως «αεί κινούμενα και ζώντα Είναι». Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν υπάρ­ξεις (Είναι) με εκδηλω­μένους τους Νόμους της Κίνησης και  της Ζωής (κι­νούμενα και ζώντα) ατε­λεύτητα (αεί) .Τα άτομα της μερι­στής ου­σίας δεν έχουν συνέχεια προς το Άπειρο αλλά απλώς  βρίσκονται εντός της συνεχούς ουσίας. Στο σημείο αυτό είναι εν­διαφέρον να αναφερθεί ποια σχέση έχουν αυτά τα άτομα με τα ψυχικά άτομα (ψυ­χικές ατομικότητες) Τα ψυχικά άτομα χαρακτη­ρίζο­νται ως «κινούμενα και ζώντα και ενεργούντα συνει­δητά Εί­ναι». Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν υπάρξεις (Είναι) που έχουν δική τους έννοια για την ύπαρξη τους (συνειδητά) με εκδηλου­μένους τους Νόμους της Κί­νησης, της Ζωής και της Ενέργειας (κινούμενα, ζώ­ντα και ενεργούντα). Τα Ψυχικά άτομα έχουν συνέ­χεια προς το Άπειρο. Στο σημείο αυτό είναι ενδιαφέ­ρον να αναφερθεί ότι η θεωρία της Σχετικότητας συμ­φωνεί σε πολλά σημεία με τις απόψεις του Αδ.’. Σπ. Νάγου. Κατ» αυτήν την θεωρία: «η ενέργεια έχει μάζα και συ­νεπώς εμφανίζει αδράνεια ενώ η ύλη δεν έχει μάζα αλλά μόνον κίνηση [και ύπαρξη (ζωή)]. Η ύλη με την κίνηση προσλαμβάνει ενέργεια και η ενέρ­γεια της προσδίδει αδράνεια». Γεννιέται όμως το ερώτημα: Γιατί τα στοιχειώδη  σωματίδια σε κατά­σταση ηρεμίας τους έχουν αδρά­νεια δηλ. μάζα; Για να άρει το αδιέ­ξοδο αυτό η θεωρία της Σχετικότητας θεώ­ρησε ότι τα στοιχειώδη σωματίδια συγκροτούνται από άλλα μι­κρότερα σωματίδια που κλήθηκαν κουώρκς. Τα κου­ώρκς θεωρήθηκαν ότι βρίσκο­νται σε αδιάκοπη κίνηση μέσα στα στοιχειώδη σωματίδια πράγμα που σημαίνει ότι αφενός μεν διατηρούν την αυτοτέλεια τους και αφετέρου με την κίνηση τους προσλαμβά­νουν ενέρ­γεια. Έτσι η μάζα ηρεμίας των στοιχειω­δών σωματι­δίων είναι διάφορη του μηδενός γιατί είναι άθροισμα των μα­ζών των διαρκώς κινουμένων κου­ώρκς. Έρευ­νες της επιστήμης οδήγησαν στην ανακά­λυψη των κουώρκς που θεωρούνται δομικοί λίθοι των στοιχειω­δών σωματιδίων. Από την προηγηθείσα περι­γραφή κουώρκς συνάγεται ότι αυτά μοιάζουν με τα άτομα της μεριστής ουσίας αφού έχουν Κίνηση και Αυτοτέ­λεια (Ζωή) αλλά δεν φαίνεται να ταυτίζονται με τα άτομα της μερι­στής ουσίας γιατί τα κουώρκς θε­ωρού­νται ότι είναι πολλών κατηγοριών ενώ τα άτομα της μεριστής ουσίας θεωρούνται ότι είναι όλα ίδια με­ταξύ τους (άσχετα αν έχουν διαφορετική δυναμικό­τητα).

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η συλλειτουργία και συνεργασία των αϊδίων ουσιών

Posted by lykofron στο 21/12/2010

Η εξέλιξη των αϊδίων ουσιών της Φύσεως (Ατομικής και Συνεχούς) είναι το αποτέλεσμα της συλλειτουργίας και συνεργασίας τους. Η συλλειτουργία και συνεργασία των αϊδίων ουσιών της Φύσεως λαμβάνει χώρα σε κάθε περίπτωση που γίνεται «στενότερη» η συνά­ντηση συλλειτουργία τους.

Η πρώτη συνάντηση (η Φύση)

Η πρώτη συνάντηση γίνεται κατά την έξοδο των ατόμων της ατομικής ουσίας από το Χάος γιατί η εμφάνιση τους προ­καλεί την αντικειμενική εμφάνιση της ετέρας αϊδίου ουσίας (της συνεχούς ουσίας) η οποία με το Εί­ναι της πληροί τον άπειρο Χώρο και είναι (η συνεχής ουσία) ο ου­σιαστικός Χώρος μέσα στον οποίο έρχονται να ενεργήσουν τα άτομα της ατομι­κής Ουσίας και μέσα στον οποίο λαμβάνουν την έννοια του Είναι τους. Η συνάντηση αυτή είναι μια χαλαρή συνάντηση. Αυτό η Ελληνική μυθολογία το περιγράφει με το θέμα της πρώτης θεικής δυναστείας (Ουρανός-Γη), όμως περισσότερα επ αυτού δεν μπορούν να λεχθούν.

Η δεύτερη συνάντηση (η Μορφή)

Η δεύτερη στενό­τερη συνάντηση των δυο αϊδίων ουσιών (ατομικής και συνεχούς) λαμβάνει χώρα κατά την συγκρότηση των μορφών στις οποίες (μορφές) η συνεχής ουσία αποτελεί τον συνθετικό λόγο([1]) των μορφών. Μέσω των μορφών η συνάντηση και συνεργασία των δυο αϊδίων ουσιών (ατομικής και συνεχούς ουσίας) είναι στενότερη με αποτέλεσμα οι δύο ουσίες να αλληλοεπηρεάζονται και αυτό συντελεί στην αύξηση των δυναμικοτή­των τους με την εκδήλωση νέων δυνάμεών([2]) τους οι οποίες (δυνάμεις) βρισκόντουσαν μέχρι τότε σε ανεκδήλωτη κατάσταση στις αϊδιες ουσίες που συγκροτούν την μορφή. Γι’ αυτό η συνάντηση αυτή είναι και αποτελεί την κατ’ εξοχήν συνάντηση που συντελεί στην αμοιβαία εξέλιξη των δυο αϊδίων ουσιών.

Οι μορφές έχουν περιορισμένο χρόνο υπάρξεως γιατί έχουν περιορισμένα όρια αυξήσεως της δυναμικότητός τους και συνεπώς των δυναμικοτήτων των ουσιών που τις συγκροτούν. Όταν η αύξηση των δυναμικοτήτων τους φθάσει στο ανώτερο δυνατό όριο και δεν υπάρχει δυνατότητα για περαιτέρω αύξηση τότε οι μορφές αποσυντίθενται. Τα άτομα της ατομικής ουσίας των αποσυντεθεισών μορφών συμμετέχουν στην συγκρότηση άλλων μορφών τελειότερων δηλαδή μορφών που για την συγκρότησή τους απαιτούν άτομα με μεγαλύτερη δυναμικότητα. Επίσης η συνεχής ουσία των αποσυντεθεισών μορφών παύει να είναι Συνθετικός Λόγος τους και η δυναμικότητά της εξι­σούται με την δυναμικότητα της εκτός των μορφών ευρισκο­μένης συνεχούς ουσίας η δε Μεριστή Ουσία. Η εξίσωση αυτή της δυναμικότητας της Αμέριστης (Συνεχούς) Ουσίας της μορφής που αποσυντέθηκε με την λοιπή εκτός των μορφών Αμέριστη Ουσία αυ­ξάνει την δυναμικότητα της συνεχούς ουσίας στην πε­ριοχή που βρι­σκότανε η αποσυντεθείσα μορφή και αυτό συντελεί στην εξέλιξη αυτού του τμήματος του κόσμου. Αυτό η Ελληνική μυθολογία το περιγράφει με το θέμα της δεύτερης θεικής δυναστείας (Κρόνος-Ρέα), όμως περισσότερα επ αυτού δεν μπορούν να λεχθούν.

Η τρίτη συνάντηση (η ψυχή)

Η τρίτη συνάντηση λαμβάνει χώρα όταν τα άτομα της Ατομικής ουσίας θα συνερ­γαστούν άμεσα με την Συνεχή ουσία στο Ψυχικό άτομο. Το ψυχικό άτομο είναι ένα άτομο της ατομικής ουσίας το οποίο εξελισσόμενο έφθασε στην ακτινοβόλο κατά­σταση και τότε εισέρχεται εντός του η συνεχής ουσία και από «ζων και κινούμενο Είναι» {δηλαδή ύπαρξη (Είναι) με εκδηλω­μένους τους Νόμους της Κίνησης και της Ζωής (κι­νούμενο και ζω­ν)} γίνεται «ζων και κινούμενο και ενεργούν Είναι» {δηλαδή ύπαρξη (Είναι) με εκδη­λουμένους τους Νόμους της Κίνησης, της Ζωής και της Ενέργειας (κινού­μενο, ζων και  ενεργούν)} όπου η συνεργασία των δύο αϊδίων ουσιών γίνε­ται άμεση. Αυτό η Ελληνική μυθολογία το περιγράφει με το θέμα της τρίτης θεικής δυναστείας (Ζευς-Ήρα), όμως περισσότερα επ αυτού δεν μπορούν να λεχθούν.


[1] Η έκφραση «συνθετικός λόγος» υπονοεί την συνεχή ουσία η οποία συνθέτει κάτι. Έτσι η Συνεχής Ουσία αποτελεί τον συνθετικό λόγο των ατόμων της ατομικής ουσίας προς συγκρότηση των στοιχειωδών σωματιδίων (πρωτόνια, ηλεκτρόνια κλπ), τον συνθετικό λόγο των στοιχειωδών σωματιδίων προς συγκρότηση των ατόμων της φυσικής (π.χ. οξυγόνου, σίδηρος κλπ), τον συνθετικό λόγο των ατόμων της φυσικής προς συγκρότηση των μορίων (π.χ. μόρια νερού κλπ), συνθετικό λόγο των μορίων προς συγκρότηση των συνθέτων μορφών (π.χ. ανθρώπινος οργανισμός) κ.ο.κ.

[2] Στο σημείο αυτό πρέπει να διασαφη­νισθεί ότι δεν πρέπει να συγ­χέεται η έννοια της δυ­νά­μεως με την έννοια της ενεργειας η οποία είναι ο νό­μος της ουσίας της μοναδος. Δυνάμεις είναι η πο­σο­τική  αύξηση των νόμων της Ενέργειας, της Κινή­σεως και της θερμότητας.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΨΥΧΗ

Posted by lykofron στο 21/12/2010

Εκτός των ψυχικών πλασμάτων υπάρχουν και άλλες μορφές οι οποίες στις λειτουργίες τους εμφανίζουν τις ιδιότητες εκείνες οι οποίες ομοιάζουν προς τις ιδιότητες των ψυχικών οργανισμών, όπως είναι η θρέψη, η συντήρησή τους και η διαιώνισή τους[1]. Αυτό το φαινόμενο το οποίο εμφανίζει όλες τις μορφές της φύσεως ως “εν συνεχεία λειτουργούσας” είναι άξιο προσοχής. Οι μορφές της φύσεως είναι αποτέλεσμα των συνεργαζομένων αϊδίων ουσιών της φύσεως και των εκδηλωθεισών ενεργητικών τους δυνάμεων. Οι λειτουργίες αυτών των μορφών αίτιο έχουν τις δυνάμεις αυτές και ειδικότερα τις δυνάμεις των αϊδίων ουσιών, εκείνες οι οποίες δεν έφθασαν ακόμα στο σημείο να μετατραπούν σε ατομικές ψυχές.

Οι μη ατομικοποιηθείσες ουσίες της φύσεως παραμένουν στο επίπεδο των δυνάμεων που λειτουργούν στις άψυχες μορφές της φύσεως. Η συνισταμένη αυτών των δυνάμεων ονομάζεται Καθολική Ψυχή [της φύσεως] γιατί το σύνολο αυτών των δυνάμεων δεν ενεργεί ξεχωρισμένα ούτε έχει τις μορφές φαινομένων ατομικής ενέργειας (που εκδηλώνεται ως ιδία κίνηση και ιδία βούληση). Η υπάρχουσα διαφορά μεταξύ των αψύχων μορφών και ψυχικών είναι ότι οι μεν ψυχικές μορφές έχουν τα φαινόμενα της αυτοβουλήσεως, δηλαδή της κατά βούληση κινήσεως και της κατά βούληση ενέργειας ενώ οι άψυχες μορφές διέπονται υπό της καθολικής ψυχής και οι “εν ενεργεία” δυνάμεις της λειτουργούν ανάλογα της πλαστικής ικανότητας αυτών των μορφών.

Στα διάφορα επίπεδα των μορφών της καθολικής ψυχής υπάρχουν διαφορές και οι διαφορές αυτές εμφανίζουν το βαθμό των ιδιοτήτων τους γιατί διέπονται μεν υπό των δυνάμεων ή νόμων της καθολικής ψυχής αλλά ο βαθμός της ενεργητικής τους τάσεως εξαρτάται από την όλη διάπλαση εκάστης των μορφών αυτών. Οι δυνάμεις (δηλ. οι νόμοι της καθολικής ψυχής) σ’ όλα τα πεδία των κόσμων είναι οι ίδιες αλλά ο βαθμός της ενεργητικής τους λειτουργίας διαφέρει γιατί εξαρτάται από τα όργανα τα οποία έχει προς ενέργεια.

Οι νόμοι της θρέψεως, της  ανταλλαγής των ατόμων της μεριστής ουσίας, της διαιωνίσεως  της συνεχούς ουσίας και όλων των άλλων ιδιοτήτων είναι οι αυτοί. ο βαθμός της λειτουργίας των νόμων αυτών διαφέρει: τόσο στα επίπεδα των καθόλου μορφών της φύσεως [που διέπονται από τους νόμους της καθολικής ψυχής] όσο και στα επίπεδα των ατομικών ψυχών γιατί αυτές παρέχουν αρτιότερες οργανώσεις και συμμετέχουν σ’ αυτές και επί πλέον οι εκδηλώσεις των προς ενέργεια δυνάμεων των ατομικών ψυχών.

Ολόκληρο το σύμπαν διέπεται υπό των αυτών θεμελιωτικών νόμων, ο βαθμός της λειτουργίας η οποία επιτυγχάνεται με την συνεργασία των αϊδίων ουσιών είναι το αίτιο των διαφορετικών εμφανίσεων των λειτουργιών των αϊδίων ουσιών. Στους ψυχικούς κόσμους, εκείνους που συγκροτούνται από τις ατομικές ψυχές, οι νόμοι εμφανίζονται με άπειρες διαφορετικές δυναμικότητες και φθάνουν οι κόσμοι αυτοί σε σημεία ώστε να χωρίζονται από την καθολική ψυχή ενός επιπέδου.

Οι ψυχές της γης φθάνουν σε κατάσταση να μην έχουν την ανάγκη της συνεργασίας της λειτουργούσης στο γήινο περιβάλλον  καθολικής ψυχής ενώ πρωτύτερα δεν μπορούσαν να παρασκευάσουν όργανα χωρίς τις ουσίες της [καθολικής ψυχής] και των “εν ενεργεία” νόμων της.  Πέραν του γήινου περιβάλλοντος και εκείνου των άλλων πλανητών υπάρχει η καθολική ψυχή.  Αυτή όμως είναι διαφορετικής καταστάσεως από εκείνης η οποία ενεργεί επί των μαζών των πλανητών αλλά και μεταξύ [ακόμα των πλανητών] διαφέρει η καθολική ψυχή γιατί οι βαθμοί των “εν ενεργεία” δυνάμεών τους δεν είναι της αυτής δυναμικότητας.


[1] Η ανθρώπινη σκέψη στην αδυναμία της να δικαιολογήσει την υπάρχουσα σχέση μεταξύ των ιδιοτήτων των ψυχικών μορφών και των ιδιοτήτων των φυσικών (δηλαδή των αψύχων) πλασμάτων της φύσεως ως και τα αίτιά τους μπορεί να εκτραπεί έξω της φυσικής της οδού.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΤΟ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΘΕΩΡΗΜΑ

Posted by lykofron στο 18/11/2010

Την εκ του Πατρός και Μητρός γέννηση του Υιού μας την περιγράφει το ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΘΕΩΡΗΜΑ. Το Πυθαγόρειο Θεώρημα, πέραν της μαθηματικής του αξίας, έχει και άλλη σημασία με την οποία γίνεται κατανοητή η δράση του Πατρός και της Μητρός στην εκδήλωση του Υιού. Η διατύπωση του Πυθαγορείου θεωρήματος, ως γνωστό, έχει ως εξής: «σε ένα ορθογώνιο τρίγωνο το άθροισμα τετράγωνο των δυο καθέτων πλευρών ισούται με το τετράγωνο της υποτεινούσης». Για να γίνει κατανοητή η διατύπωση του Πυθαγορείου θεωρήματος ως το αίτιο της γεννήσεως του Υιού πρέπει να δούμε ποία είναι η σημασία του τετραγώνου στην Πυθαγόρεια Αριθμολογία.

Το τετράγωνο στην Πυθαγόρεια Αριθμολογία είναι ο συμβολισμός της Μονάδας Τέσσαρα (4) ή Νόμου της Μορφής[1]. Η λέξη μορφή, γενικά, σημαίνει την εξωτερική εμφάνιση των υλικών σωμάτων ή των όντων, δια της οποίας γίνονται αυτά αντιληπτά. Η μορφή, (σύμ­φωνα με τους Πυθαγορείους) είναι Φυσικός νόμος, τόσο της νοητι­κής πνευματικής Φύσεως όσον και της μη νοητικής Φύσεως.

Μετά την εξήγηση που δόθηκε ανωτέρω το Πυθαγόρειο θεώρημα ερμηνεύεται ως εξής: σε ένα ορθογώνιο τρίγωνο το άθροισμα των τετραγώνων των δυο καθέτων πλευρών (δηλαδή το εκ της συνενώσεως των μορφών Πατρός και Μητρός) ισούται (έχει ως αποτέλεσμα) με το τετράγωνο της υποτεινούσης (την μορφή του Υιού). Η ορθή γωνίας συμβολίζει την ισοδύναμη δράση Πατρός και Μητρός του ενός προς τον άλλον γι’ αυτό έχει νόημα αυτό μόνον στο ορθογώνιο τρίγωνο. 

Στα Αιγυπτιακά μυστήρια έχουμε αντίστοιχα την εκ του Οσίριδος (Πατρός) και εκ της Ίσιδος (Μητρός) την γέννηση του Ώρου (Υιού).

Στυλ. Τάκας


[1] Ο Νόμος της Μορφής έχει ως αποτέλεσμα την συγκρότηση και εμφά­νιση των υλικών σωμάτων και των όντων. Η Μονάδα 4, (ο Νόμος της Μορφής) είναι το άθροισμα των νό­μων του πρώτου τριγώνου των πρω­ταρχικών νόμων δη­λαδή είναι το άθροισμα της Δυάδας (μονάς 2) και της Μονάδας (μονάς 3) που σημαίνει: Μο­νάς 2 + Μο­νάς 3 = Μο­νάς 4 (με την ποιοτική τους έννοια γιατί με την ποσοτική τους έννοια, ως γνω­στόν, έχουμε: 2+3=5).

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Tο αιτίο εκπορεύσεως του Σύμπαντος.

Posted by lykofron στο 18/11/2010

Η λέξη Θεός (όπως νοείται στην σημερινή εποχή) έχει δύο σημασίες, σημαίνει α) τον Δημιουργό του Σύμπαντος ή την Δημιουργό Αρχή του Σύμπαντος ή το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος και β) τον Θεό Πνεύμα ή Θεό[1] (π.χ. ο Θεός Άρης). Μεταξύ των δύο αυτών εννοιών υπάρχει τεραστία διαφορά διότι το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος[2] (Δημιουργός) είναι το αίτιο της εκδηλώσεως της Φύσεως ενώ ο Θεός Πνεύμα είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας, το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος είναι το όλο ενώ ο Θεός πνεύμα είναι η ατομικότητα. Η ατομικότητα (ο Θεός πνεύμα) είναι ένα μέρος του όλου και όχι το όλο (το Δημιουργό Αίτιο). Η ατομικότητα (Θεός Πνεύμα) φέρει σπέρμα του όλου αλλά δεν είναι το όλο, ακολουθεί την πορεία του όλου και διέπεται από τους Νόμους του όλου.

Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) δεν είναι ατομική ούτε νοητική και συνειδητή ύπαρξη γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα παρέμενε ως ατομική και τα παράγωγά της θα ήταν μόνο ενέργειες και όχι ατομικότητες. Οι Έλληνες[3] με την λέξη Θεός εννοούν αποκλειστικά τον Θεό Πνεύμα, τον οποίο θεωρούν ως ατομική, νοητική και συνειδητή ύπαρξη η οποία έχει εξελιχθεί πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου και όχι το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ή Δημιουργό). Η ταύτιση της έννοιας του Αίτιου εκπορεύσεως του Σύμπαντος με την έννοια του Θεού (πνεύματος) οδηγεί τον άνθρωπο σε σύγχυση.

Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) έχει χωριστές Ιδιότητες δια των οποίων γνωρίζεται και αυτές οι ιδιότητες είναι οι Νόμοι Του. Οι νόμοι αυτοί, στην πρωταρχική τους εκδήλωση και δράση είναι ο Νόμος της Κινήσεως (ΠΑΤΗΡ), ο Νόμος της Ζωής (ΜΗΤΗΡ) και ο Νόμος της Ενεργείας (ΥΙΟΣ). Εξ αυτού συνάγεται ότι το  Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος (ο Δημιουργός) έχει ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΗ εκδήλωση και δράση και είναι η ΙΕΡΗ ΤΡΙΑΔΑ όπως νοείται από τους Πυθαγορείους. Εκ των νόμων αυτών εκπορεύτηκαν όλοι οι άλλοι νόμοι της Φύσεως. Οι Νόμοι αυτοί ενεργούν και εμφανίζουν τις διάφορες καταστάσεις των μορφών του Σύμπαντος και αδιάκοπα εξελίσσουν και μεταμορφώνουν το ουσιαστικό Είναι[4] των κόσμων.

Οι ιδιότητες του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, έχουν καθολική έννοια, ισχύουν σ’ όλους τους κόσμους αλλά στις ενέργειές τους διαφέρουν μόνον από δυναμική άποψη στα διάφορα επίπεδα των κόσμων. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, είναι το ουσιαστικό Είναι των κόσμων οι δε Ιδιότητές Του, οι Νόμοι Του, εμφανίζουν τις αρμονίες των κόσμων. Οι Ιδιότητές Του πολλαπλασιάζονται στον άπειρο χρόνο επεκτεινόμενες απείρως. Ο Χρόνος, ως παράγωγο των ιδιοτήτων Του, είναι μέτρο της εντάσεως των ιδιοτήτων Του. Οι ιδιότητες του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, δεν καθίστανται ποτέ πεπερασμένες ενώ καθιστούν πεπερασμένα τα μορφικά τους συγκροτήματα δια των οποίων (ιδιοτήτων) αυξάνει η δυναμικότητα των μορφικών συγκροτημάτων. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, δεν απουσιάζει από τα δημιουργήματά του, είναι πανταχού παρών, και αυτό πρέπει να λατρεύει ο άνθρωπος. Το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος, η Ιερή τριάδα, είναι το μείζον, από αυτό γίνονται τα πάντα και οι άνθρωποι και οι Θεοί (Πνεύματα).

Το Φως είναι η ζωηρότερη εκδήλωση του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος, της Ιερής τριάδας, γι’ αυτό οι ΘΕΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ως δημιουργήματα του Αιτίου εκπορεύσεως του Σύμπαντος-ΦΩΤΟΣ, είναι ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ,


[1] Η λέξη θεός ετυμολογείται (κατά το λεξικό του Α. Γαζή, εκδοθέντος υπό του Κων. Καρπολά του Ολύμπιου, το έτος 1839) εκ του ρήματος θέω, τρέχω, της θεότητος αεικινήτου νοουμένης, (δηλαδή της χωρίς διακοπή κινούμενης προς την πρόοδο και ανεξέλιξη) και συνεπώς η λέξη Θεός δεν δύναται να θεωρηθεί ως ονομασία του Δημιουργού Αιτίου ή, πολύ περισσότερο, να ταυτιστεί με το δημιουργό Αίτιο.

[2] θεωρώ ως πλέον δόκιμο όρο το Αίτιο εκπορεύσεως του Σύμπαντος και όχι τον όρο Δημιουργός.

[3] εννοώ όχι μόνον του αρχαίους Έλληνες αλλά τους σύγχρονους οι οποίοι είναι εναρμονισμένοι και εμποτισμένοι από τις δοξασίες  και το πνεύμα των αρχαίων προγόνων μας.

[4] Το «Είναι» (με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο) είναι ουσιαστικό με την έννοια «ύπαρξη» και αυτό προς διαφοροποίησή του από το ρήμα είναι.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | 2 Σχόλια »

Σύνδεση ψυχής και οργανισμού.

Posted by lykofron στο 19/09/2010

(από το βιβλίο μου ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ, Β’ έκδοση)

Η ψυχή πριν ενσαρκωθεί στον ανθρώπινο οργανισμό τελεί σε πλήρη παθητικότητα αλλά βρίσκεται σε συνέχεια (συνδέεται) με την συνεχή ουσία του περιβάλλοντός της (γιατί η ψυχή όπως είναι γνωστό εμπεριέχει συνεχή ουσία). Παρά το γεγονός ότι η ψυχή έχει συνεχή ουσία εντός της και έτσι συνδέεται με την συνεχή ουσία που την περιβάλλει δεν μπορεί εξ αυτής της συνεχούς ουσίας να σχηματίσει όργανα αισθήσεως, γιατί τα όργανα αυτά της ψυχής μέχρι το ανθρώπινο επίπεδο γίνονται εξ αμφοτέρων των ουσιών (συνεχούς και μεριστής).

Όταν η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται στην προ της ενσαρκώσεώς της κατάσταση, προκειμένου να ενσαρκωθεί, χρησιμοποιεί ως μέσο συνδέσεώς της προς τον οργανισμό συνεχή ουσία, η οποία αποτελεί τον Συνδετικό Λόγο ψυχής και οργανισμού.

Η συνεχής ουσία, η οποία χρησιμοποιείται ως ο Συνδετικός Λόγος, έχει ορισμένες δυναμικότητες που εξαρτώνται α) από τις επιδράσει που υπέστη από την κίνηση των Ουρανίων σωμάτων κατά την στιγμή της συνδέσεως της ψυχής με τον οργανισμό. και β) από την περιοχή από την οποία λαμβάνεται

Τα ουράνια σώματα ως εκ της συστάσεως, του όγκου τους και των σε ενέργεια δυνάμεών τους προκαλούν διαφορετικής εντάσεως κύματα επί της συνεχούς ουσίας του περιβάλλοντος της γης και επηρεάζουν την συνεχή ουσία η οποία θα αποτελέσει τον Συνδετικό Λόγο της ψυχής – οργανισμού κατά την στιγμή που η ψυχή συνδέεται με τον οργανισμό. Επομένως, το συνδετικό μέσο της ψυχής και του οργανισμού διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και ως εκ τούτου η δεκτικότητα της κάθε ψυχής για πρόοδο και εξέλιξη σε σχέση με άλλες είναι διαφορετική. Όταν ο Συνδετικός Λόγος κατά την ώρα της ενσαρκώσεως της ψυχής βρίσκεται υπό την επίδραση τελειότερων, ταχύτερων κατά την κίνηση και μεγαλυτέρων κατά τον όγκο ουρανίων σωμάτων, τότε παρέχει στην ψυχή ευχερέστερη εκδήλωση των δυνάμεών της και ομαλότερη μεταμόρφωση αυτών σε συναισθήματα και ιδέες. Αντίθετα όταν ο συνδετικός λόγος, κατά την ώρα της ενσαρκώσεώς της, βρισκόταν υπό την επίδραση ασθενέστερων ουρανίων σωμάτων, τότε γίνεται δυσχερέστερη η εκδήλωση και μεταμόρφωση των συναισθημάτων και ιδεών. Επίσης η δυναμικότητα της συνεχούς ουσίας εξαρτάται και εκ της περιοχής από την οποία λαμβάνεται γιατί αυτή η δυναμικότητα διαφέρει από περιοχή σε περιοχή.

Από τη στιγμή που ο Συνδετικός Λόγος συνδέσει την ψυχή με τον οργανισμό γίνεται ένα θαυμάσιο όργανο λειτουργίας των ψυχικών δυνάμεων, γιατί μέσω του συνδετικού λόγου η ψυχή θα αποκτήσει πλήρη έλεγχο του οργανισμού, με αποτέλεσμα να λειτουργήσουν τα όργανα των αισθήσεων. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει ο οργανισμός να είναι πλήρως διαπλασμένος και να διαθέτει νευρικό σύστημα σε καλή κατάσταση ώστε να μπορεί να μεταφέρει την αισθησιακή δύναμη της ψυχής (δηλαδή την Ψυχική Αίσθηση) στα όργανα των πέντε αισθήσεων. Αν τα όργανα των πέντε αισθήσεων δεν λειτουργούν φυσιολογικά, τότε και η αίσθηση λειτουργεί πλημμελώς. Αυτό το διάμεσο που συνδέει την ψυχή με τον οργανισμό χαρακτηρίζεται από τους θεοσοφιστές Αστρικό Σώμα.

Η επιλογή του τόπου και της ώρας της ενσαρκώσεως της ψυχής ως και η περιοχή από την οποία θα ληφθεί η ουσία που θα αποτελέσει τον συνδετικό λόγο γίνεται από τα σοφά πνεύματα (τις μοίρες) και εξαρτάται από το εξελικτικό επίπεδο της ψυχής, γιατί πρέπει να υπάρχει αναλογία των δυνάμεών της ψυχής με την ενεργητική ικανότητα της Συνεχούς Ουσίας του Συνδετικού Λόγου. Εάν δεν υπάρξει αναλογία σχέσεων μεταξύ των ψυχικών δυνάμεων και της ενεργητικής ικανότητας του Συνδετικού Λόγου, τότε δεν θα δύναται να γίνεται ουδεμία αρμονία λειτουργιών των ψυχών με τα ενεργητικά τους μέσα. Αντίθετα, όταν θα υφίσταται αναλογία των ψυχικών δυνάμεων και ενεργητικής ικανότητας του Συνδετικού Λόγου, τότε θα επιτυγχάνεται αρμονία και ως άμεσο αποτέλεσμα θα έχει την μεγαλύτερη εκδήλωση ψυχικών δυνάμεων. Τότε οι μεγαλύτερης δυναμικότητας ψυχικές δυνάμεις αναγκαστικά επιδρούν στον Συνδετικό Λόγο με αποτέλεσμα την αύξηση των ενεργειών του.

Ο Συνδετικός Λόγος κατά την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου μένει πάντοτε ο αυτός και ουδέποτε μπορεί να αντικατασταθεί με άλλη συνεχή ουσία. Το θέμα αυτό είναι το σπουδαιότερο που οφείλει να εξετάσει κάθε Μύστης. Από την στιγμή της ενσαρκώσεως της ψυχής το διάμεσο αυτό, υφίσταται παντός είδους επιδράσεις τόσο από τις δυνάμεις της ψυχής όσο και από τις εν γένει λειτουργίες του οργανισμού και από τις επιδράσεις αυτές ρυθμίζεται η ενέργειά του.

Η ενεργητική κατάσταση του Συνδετικού Λόγου παρακολουθεί την εξέλιξη των ψυχικών δυνάμεων μέχρι του σημείου εκείνου που γίνεται αυτός φωτεινός και τείνει να γίνει αχώριστο ενεργητικό μέσο της ψυχής. Αυτό θα συμβεί όταν η ψυχή του μύστου εξαγνίζεται και πλησιάζει στην πλήρη κάθαρση. Στην περίπτωση αυτήν αφενός μεν δεν διαλύεται με τον θάνατο του οργανισμού και αφετέρου αποτελεί την βάση του πνευματικού οργανισμού και όταν αποκτήσει το κατάλληλο ενεργητικό επίπεδο τότε συνδέει την ψυχή με άφθαρτο ενεργητικό μέσο (πνευματικό οργανισμό).

Στυλ. Τάκας

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η μετά θάνατον κατάσταση της ψυχής

Posted by lykofron στο 19/09/2010

(από το βιβλίο μου ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ, Β’ έκδοση)

Μετά τον θάνατο του οργανισμού αποχωρίζεται η ψυχή από τον οργανισμό. Επίσης το συνδετικό μέσο ψυχής και οργανισμού ως μη δυνάμενο πλέον να ενεργεί γιατί δεν υπάρχουν τα όργανα που η ψυχή χρησιμοποιούσε, αποχωρίζεται και αυτό από την ψυχή και περιέρχεται στην κατάσταση της όλης συνεχούς ουσίας που περιβάλει τα πάντα. Στην κατάσταση αυτή η ψυχή δεν μπορεί να σχηματίσει όργανα μόνο από την συνεχή ουσία η οποία την περιβάλει, γιατί η δυναμικότητα της δεν έχει εξελιχθεί επαρκώς ώστε να καταστεί υπέρτερη των σχέσεών της προς την αμέριστη ουσία.

Όταν μια ψυχική ατομικότητα στερείται τον οργανισμό της, δεν μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της γιατί καμία από τις πέντε αισθήσεις της δεν λειτουργεί. Στην κατάσταση αυτήν η ψυχή χωρίς όργανα μένει μόνο σαν μια σκιά γιατί τίποτε πλέον δεν μπορεί να της παρέχει πληροφορίες για το περιβάλλον. Κατόπιν αυτού η ψυχή περιέρχεται σε κατάσταση πλήρους παθητικότητας και επειδή δεν έχει οργανισμό δεν έχει καμία επικοινωνία με το περιβάλλον. Έτσι δεν βλέπει ούτε αισθάνεται την παρουσία υλικών μορφών γύρω της, δεν ακούει κανένα ήχο και περιπίπτει σε μια κατάσταση πλήρους αδράνειας, γιατί ακόμα και οι διανοητικές λειτουργίες χρειάζονται πληροφορίες από το περιβάλλον για να τις επεξεργαστούν και να εξάγουν συμπεράσματα.

Για να εξέλθει η ψυχή από την κατάσταση της πλήρους παθητικότητας ώστε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της, ο μόνος τρόπος που υπάρχει είναι να της δοθεί από άλλους ανθρώπινους οργανισμούς νευρικό ρευστό, αυτό που από τους πνευματιστές ονομάζεται ζωικός μαγνητισμός, με μεθόδους που είναι εκτός του αντικειμένου αυτού του βιβλίου. Το ρευστό αυτό (συνθετικός λόγος) είναι συνεχής ουσία και ονομάζεται νευρικό γιατί υποκαθιστά υποτυπωδώς το νευρικό σύστημα του οργανισμού.

Οι ψυχές μπορούν να λαμβάνουν νευρικό ρευστό και από άλλους ζωικούς οργανισμούς και αυτός ήταν ο λόγος που οι ασχολούμενοι με τον πνευματισμό πρόσφεραν άλλοτε θυσίες ζωικών υπάρξεων (ας θυμηθούμε σχετικά την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη και τις ενέργειες που έκανε για να πάρει πληροφορίες από τον μάντη Τειρεσία, που με συμβολικό τρόπο μας αναφέρει ο Όμηρος).

ΣΤΥΛ. ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΘΕΑΣ

Posted by lykofron στο 08/06/2010

Για πολλούς αιώνες, η θηλυκή πλευρά της Θεότητας έχει σκόπιμα παραμεληθεί και καταπιεστεί. Αυτή η καταπίεση έχει όχι μόνο ληστέψει και λεηλατήσει την αληθινή δύναμη της γυναίκας, αλλά έχει συγχρόνως αλυσσοδέσει και παρεκκλίνει τον άνδρα μέσα σε ένα κύκλο φόβων και αυτοκαταστροφής. Για ολόκληρες εποχές, η αρσενική και πατριαρχική μορφή μιας τεχνοκρατικής ορθολογιστικής κοινωνίας έχει καταπιέσει τον μυστικισμό και την  μαγεία της Μητέρας Φύσης, της θηλυκής αντίληψης της ζωής.

Στην Αρχαία Ελλάδα, η Δήμητρα ήταν η Θεά της Μητέρας Γης, ισοδύναμη και μερικές φορές ακόμη και μεγαλύτερης εκτίμησης από τον Θεό Απόλλωνα. Στην Χρυσή εκείνη Εποχή οι γυναίκες, μοιράζονταν ίση δύναμη και δικαιώματα με τους άνδρες, και ακόμη περισσότερο θεωρούνταν εκείνες που κρατούσαν στα χέρια τους τα κλειδιά της αιώνιας ζωής.

Η Δήμητρα ήταν η Θεά της Φύσης, της γεωργίας, της γονιμότητας και της κυκλικής αναγέννησης, γιατί αυτή ενσωμάτωνε τα μυστήρια του θανάτου και της αναγέννησης. Η Δήμητρα λατρευόταν από τα πανάρχαια χρόνια  σαν η “Μεγάλη Θεά Μητέρα”, γιατί απ’ αυτήν και την χαρακτηριστική  ζ ω ο γ ό ν ο  ιδιότητά της προερχόταν η ζωή στους κόσμους.  Η Δήμητρα ήταν ο Νόμος της ζωογόνου ιδιότητας της ύλης της Γης. Έτσι, η Θεά Δήμητρα , με την αναπαραγωγική γέννηση, δώριζε στα όντα της Γης, την κληρονομική διαιώνιση του είδους τους. Στο όνομά της ιδρύονταν κοινωνίες γυναικών και οι πνευματικές ενέργειες αυτών των κοινωνιών αποτελούσαν πηγές αιώνιας ζωής. Η   μ η τ ρ ό τ η τ α  στη Γη και γενικά στη φύση, είναι η μεγαλύτερη δωρεά στα όντα της. Είναι η ίδια η αιώνια ζωή. Ένα ανεκτίμητο χάρισμα, που όλα τα όντα το χρωστούμε στην Μεγάλη Μητέρα, την Θεά Δήμητρα. Οι ιερές τελετές των γυναικείων αυτών κοινωνιών, ισορροπούσαν τις ισχυρές ορθολογιστικές αρσενικές ενέργειες του πλανήτη και τους προμήθευαν έναν άμεσο σύνδεσμο με τις μαγικές δυνάμεις της Μητέρας Φύσης. Κανένας αρχαίος Έλληνας, ανεξάρτητα από το φύλο του ή την μυητική του πορεία, δεν μπορούσε να βρει ευτυχία και αιωνιότητα χωρίς να μυηθεί στα τελετουργικά της Θεάς Δήμητρας. Ο κόσμος της Δήμητρας ήταν ένας κόσμος εσωτερικής γνώσης και διαισθητικής αντίληψης. Ήταν ένας κόσμος φυσικής ομορφιάς, αρμονίας και σεξουαλικής κοσμικής ένωσης. Ήταν ένας κόσμος όπου η ατομική διαχωριστικότητα δεν είχε ύπαρξη. Όλα ήταν ένα και καθένας μοιραζόταν την αφθονία της Μητέρας Γης σε ίσες δόσεις.

Η Δήμητρα σύμφωνα με την μυθολογία είχε μια παρθένα κόρη την Περσεφόνη η οποία είχε την τάση να παραμείνει παρθένα, σαν η έσχατη έκφραση θηλυκής εξουσιοδότησης και δύναμης. Αλλά την απήγαγαν παρά την θέλησή της οι αρσενικοί θεοί και την φυγάδεψαν στον Κάτω Κόσμο για να γίνει γυναίκα του Αδη.  Ο Κάτω Κόσμος, στην αρχαία Ελλάδα, συμβόλιζε μια  υπόγεια σχεδόν ασυνείδητη τοποθεσία όπου η ανθρωπότητα είχε παγιδευτεί για ολόκληρες εποχές, μια τοποθεσία στην οποία οι πρωτόγονες φυσικές και συγκινησιακές όψεις της υλιστικής έκφρασης (άγρια πάθη, λαγνεία, απληστία, ζήλεια και φθόνος) ήσαν ανεξέλεγκτες, μια τοποθεσία όπου οι ενέργειες της Πλουτώνιας φύσης ήταν εξωθημένες στα άκρα εκτός ισορροπίας με τις θηλυκές ενέργειες. Δεν υπήρχε εμπειρία δεκτικότητας και αγάπης σ’ αυτόν τον κόσμο ενώ το ένστικτο είχε κατασπαράξει κάθε ανθρώπινη ευαισθησία. Αυτός ήταν ο κόσμος στον οποίο είχε καταδικαστεί η Περσεφόνη.

Μετά την απαγωγή της κόρης της, η Δήμητρα έπεσε σε μια βαθειά περίοδο θλίψης και αναχαίτισης της αγάπης και της ευλογίας της πάνω στη Γη.  Το αποτέλεσμα ήταν ένας μεγάλος λιμός που διήρκεσε πολλά χρόνια, φέρνοντας την ανθρωπότητα στο χείλος μιας ολικής καταστροφής. Τελικά οι αρσενικοί Θεοί επανέφεραν την Περσεφόνη στη Δήμητρα και τα λιβάδια και οι αγροί άρχισαν πάλι να καρποφορούν καθώς μια μεγάλη εποχή αναγέννησης εξαπλώθηκε πάνω στη Γη.

Από αυτό το δράμα και τον αγώνα μεταξύ των αρσενικών και των θηλυκών όψεων της θεότητας προήλθαν τα Ελευσίνια Μυστήρια, στα οποία εκτελούνταν ιερά τελετουργικά γονιμότητας και εορτασμοί για την κυκλική αναγέννηση της Φύσης μέσα από τα βάθη του θανάτου και του σκότους. Από τότε είχαν δώσει στην Δήμητρα και στην κόρη της το επίθετο της Ελευσίνιας, γιατί αυτό προέρχεται από την λέξη “Έλευση” που πρέπει να συμβόλιζε το φυσιολογικό γεγονός του ερχομού του καρπού της ζωής. Ο καρπός αυτός, η κόρη Περσεφόνη, γινόταν φυσικά ο φορέας πνευματικής αγνότητας ή πνευματικής ζωής στις γυναίκες των Μυστηρίων, που εκτός από την ψυχική τους αγνότητα, ήσαν υποχρεωμένες για να την διατηρούν, να μην έρχονται σε επαφή με άνδρες για ορισμένο χρονικό διάστημα.

Τα Ελευσίνια Μυστήρια  εθεωρούντο από τους αρχαίους ιερότατα και περισσότερο σεβαστά απ’ όλα τα Μυστήρια της Ελλάδας. Γινόντουσαν προς τιμή της Δήμητρας, της Περσεφόνης και του Διονύσου και διακρίνονταν στα μικρά και στα μεγάλα Ελευσίνια. Είναι αλήθεια ότι οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι άνδρες και οι γυναίκες ήσαν διαφορετικά όντα  και ότι οι γυναίκες συνδέονταν με τη φύση και την αιώνια ζωή λόγω της ικανότητάς τους να γεννούν και να αναγεννούν συνεχώς τα σώματά τους σε κάθε σεληνιακό κύκλο. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν την Δήμητρα και την Περσεφόνη με πάθος γιατί πίστευαν ότι δεν θα μπορούσαν να βρουν γαλήνη στην μετέπειτα ζωή αν δεν είχαν εμπειρία του κόσμου της. Η Ελευσίνα της αρχαίας Ελλάδας ήταν μια πόλη στην οποία εκατοντάδες χιλιάδων άνθρωποι από όλο τον κόσμο ταξίδευαν για να αναζητήσουν τις δύο θεές. Οι θεές αυτές ήταν τα θεμέλια της όλης πίστης τους και η ιδέα του θανάτου γινόταν κατανοητή σαν μια θηλυκή διαδικασία μετάβασης και αναγέννησης.

Ο μύθος της Δήμητρας χρησιμεύει σαν παράδειγμα που εξηγεί το πως η δύναμη και η ιερότητα των γυναικών διαμέσου των εποχών έχει ληστευθεί, έχει καταπιεστεί και ελεγχθεί προκαλώντας μεγάλο κακό και καρμικές επιπτώσεις σε όλη την ανθρωπότητα και τον φυσικό κόσμο. Το κεντρικό θέμα αυτού του μύθου είναι πολύ αποκαλυπτικό για την παρούσα Τελική Κρίση. Αντιμέτωποι με μεγάλες περιβαλλοντολογικές καταστροφές, με αρσενικές πατριαρχικές δυνάμεις απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας, οι οποίες είναι προσκολλημένες σε θεωρίες ανωτερότητας απέναντι στη φύση και στο ζωικό βασίλειο, οι άνθρωποι πασχίζουν να επιβιώσουν σαν άνθρωποι.

Η θηλυκή όψη της Θεότητας ήταν αρκετά ενεργή πάνω σ’αυτόν τον πλανήτη σε παλαιότερους καιρούς, μέχρι την αυγή του “πολιτικού Χριστιανισμού” που επέφερε μια ριζική αλλαγή στην ανθρώπινη συνείδηση καταπιέζοντας την θηλυκή έκφραση, μια αλλαγή που μπορεί να ανιχνευθεί σε πολλές κοινωνίες των προηγούμενων αιώνων.

Η καταπίεση της θηλυκής πλευράς έλαβε τρομερές διαστάσεις στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Εκτιμάται ότι περίπου 9-12 εκατομμύρια γυναικών, που εκτελούσαν μυστικές τελετουργίες με τη φύση, βασανίστηκαν και καταδικάστηκαν στην πυρά κατηγορούμενες για μαγεία. Ακόμη και σήμερα οι γυναίκες του κόσμου βρίσκονται σε μια κατάσταση παρακμής, καταπίεσης και έλλειψης εκτίμησης, καθώς η θηλυκή όψη της θεότητας ακόμη θεωρείται ένα “κακό” πράγμα από την κυρίαρχη, ορθολογιστική και διανοητική σκέψη.

Ο Χριστιανικός “μύθος” της Εύας, στην ιστορία της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα στο πως η πολιτική και η κοινωνική δύναμη μπορεί να δοθεί στο ένα φύλο εναντίον του άλλου, μέσα από έναν και μόνο μύθο. Οι αρχαίοι Εβραίοι και αργότερα οι Ρωμαιο-Χριστιανικοί θεολόγοι ήταν πολύ έξυπνοι και επιδέξιοι με τη γλώσσα και τα σύμβολα. Το σύμβολο του Φιδιού, το οποίο στις αρχαίες κοινωνίες αναπαριστούσε μια πολύ Ιερή, θηλυκή Δύναμη του θανάτου και της αναγέννησης  (Κουνταλίνι), φαίνεται να συμβολίζει εδώ το κακό και την αδυναμία του ανθρώπου. Το σύμβολο του Φιδιού ήταν πάντοτε συνδεδεμένο με την θεραπευτική δύναμη και την θηλυκή ενέργεια, πριν από τον Χριστιανισμό.

Διδαχτήκαμε να φοβόμαστε τα πράγματα που αναπαριστούν θηλυκά σύμβολα. Διδαχτήκαμε να φοβόμαστε τα μυστήρια της ζωής, τα φρούτα από το δέντρο της θηλυκής γνώσης! Τόσο πολύ χρόνο και κόπο έχει σπαταλήσει η ανθρωπότητα προσπαθώντας να καταπιέσει τις θηλυκές ενέργειες. Προερχόμαστε από την θηλυκή φύση και υπάρχουμε μόνο μέσα από το σώμα της, είτε αυτή είναι η βιολογική μας μητέρα, η Μητέρα Θεά ή η Μητέρα Γη.

Μια από τις πιο αποτελεσματικές μορφές καταπίεσης των γυναικών γίνεται με τον έλεγχο που ασκείται από τις σύγχρονες κοινωνίες, πάνω στην σεξουαλικότητά τους. Αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο μολυσμένης σεξουαλικής έκφρασης, μεταξύ αντρών και γυναικών, σε σχέση με την αγνή, ιερή και φυσική επαφή τους που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους αρχαίους πολιτισμούς.

Οι γυναίκες είναι συνδεδεμένες σε μεγάλο βαθμό με τη φύση και με τις κοσμικές αναγεννητικές δυνάμεις, μέσα από τη σεξουαλικότητά τους. Κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να εκδηλωθεί μέσα στον υλικό κόσμο παρά μόνο μέσα από την δύναμη των γυναικών. Στους αρχαίους πολιτισμούς, αυτή η δύναμη εθεωρείτο η πιο ιερή μαγεία της ύπαρξης. Όμως, πολλοί από τους άνδρες ανάπτυξαν μνησικακία και ζήλεια γι’αυτή τη δύναμη και έτσι προσπάθησαν να την κάνουν δική τους ελέγχοντας και κυριαρχώντας τις γυναίκες. Ακραία παραδείγματα αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς υπάρχουν παντού, από τα εκατομμύρια των περιπτώσεων θηλυκών “ευνουχισμών” στην Αφρική, μέχρι την σχεδόν πλήρη εξαφάνιση της παραδοσιακής “μαμής” στον σύγχρονο κόσμο. Οι γεννήσεις των παιδιών στις “πολιτισμένες” κοινωνίες έχουν απογυμνωθεί από την ιερότητά τους  και έχουν μπει κάτω από το κρύο χειρουργικό νυστέρι της επιστημονικής παρατήρησης και ελέγχου, φθάνοντας σε τέτοιο σημείο που να δημιουργούνται μύθοι ότι το γάλα της μητέρας είναι επιβλαβές για το παιδί της! Τέτοιες  δηλώσεις δημιουργούνται από την περαιτέρω προσπάθεια ελέγχου της Μητέρας Θεάς, όπως πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τις τελευταίες δεκαετίες.

Ο καλύτερος τρόπος ελέγχου των γυναικών είναι η απόσπασή τους από την βιολογική τους σύνδεση και δύναμη που είναι το επίκεντρο της φυσικής ύπαρξης του κόσμου. Ετσι δημιουργείται καλύτερα η τρομερή πνευματική και υλική τους εξάρτηση, με αποτέλεσμα ολόκληρη η κοινωνία και ο ίδιος ο ανδρικός πληθυσμός της να υποπίπτει συνεχώς σε μια αντίστοιχη παρακμή.

Όπως είπαμε και πριν, η αναπαραγωγική δύναμη της γυναίκας θεωρείται ιερή και μαγική. Οι γυναίκες διατηρούσαν κοινωνικές θέσεις μεγάλου σεβασμού και υπόληψης σε όλες σχεδόν τις αρχαίες κοινωνίες. Πρόσφατα οι γυναίκες έκαναν κάποιες κινήσεις για να κερδίσουν θέσεις εξουσίας στον σύγχρονο ανδροκυριαρχούμενο κόσμο, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αυτές οι θέσεις καθορίστηκαν από τους κανόνες του ορθολογιστικού αρσενικού ελέγχου. Πολλά λάθη έγιναν επίσης εκ μέρους των γυναικών που προσπάθησαν να μιμηθούν και όχι να συμπληρώσουν και να εξελίξουν τα αρσενικά πρότυπα.  Η αγάπη, η αρμονία, η υλική ισοτιμία, η ειρήνη, ο περιβαλλοντολογικός σεβασμός, η εμπιστοσύνη και η συγχώρεση δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να εκδηλωθούν σε μεγάλη έκταση παντού στον πλανήτη. Υπάρχουν βέβαια αλλαγές που είναι ήδη ορατές, καθώς η Θεά ανασταίνεται από τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής…

Ναι, η Θεά επιστρέφει και η ερώτηση που έρχεται αυθόρμητα είναι η εξής: “Θα αγκαλιάσουν οι άνδρες, που βρίσκονται σε θέσεις δύναμης σ’αυτό τον κόσμο, την επιστροφή της, ή θα προσπαθήσουν να την ποδοπατήσουν πάλι μέσα στις σκιές του κάτω κόσμου και στα άγνωστα μυστικά της βασίλεια;”

 

Αυτό θα φανεί στην πράξη και πολύ σύντομα. Η Θεά Δήμητρα, δεν είναι καθόλου ευτυχισμένη για την παρούσα κατάσταση που επικρατεί στη Γη. Πιστεύω ότι μας προειδοποιεί μέσα από μυστηριώδη κυκλικά σχήματα που εμφανίζονται ξαφνικά σε πολλούς αγρούς σε όλο τον κόσμο. Η Δήμητρα σαν Θεά των αγρών και της γεωργίας με κάποιο μυστηριώδη τρόπο φαίνεται να μας προειδοποιεί ότι ετοιμάζει τα ερχόμενα χρόνια λιμούς και θανάσιμες καταστροφές. Οι θηλυκές δημιουργικές δυνάμεις του σύμπαντος προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή της ανθρωπότητας αφήνοντας σημάδια πάνω στην πρωταρχική διατροφική πηγή μας!

Ας δουλέψουμε μαζί για να προετοιμάσουμε μια θέση μέσα στην καρδιά μας για την επιστροφή της Θεάς. Η ανθρωπότητα μόλις εισέρχεται σε μια Νέα Εποχή. Οι μελλοντικοί μας ηγέτες, οι προφήτες, οι δάσκαλοι και οι θεραπευτές, θα είναι εκείνοι που θα έχουν βρει και θα έχουν ενώσει τις θηλυκές και τις αρσενικές αρετές μέσα τους. Μέχρι να πραγματοποιηθεί αυτό, τα ανθρώπινα όντα έχουν να μάθουν πολλά ακόμη μαθήματα στη Γη και δεν θα εξελιχθούν πέρα από την παρούσα κατάσταση αυτο-καταστροφής, άσχετα με το πόση τεχνολογία διαθέτουν, αν δεν βρεθεί ισορροπία μεταξύ των δύο αντίθετων δυνάμεων.

Σε όλα τα ανθρώπινα όντα, στις γυναίκες ιδιαίτερα, πρέπει να δοθεί η ελευθερία να δημιουργήσουν νέες αντιλήψεις, κανόνες και κοινωνικά πρότυπα που να  εκφράσουν τα αυθεντικά ιδανικά της Μητέρας Θεάς. Είναι μια απόλυτα ηθική υπευθυνότητα των ανδρών να δώσουν στις γυναίκες την ευκαιρία να ξανασυνδεθούν με τα μυστικά και διαισθητικά βασίλεια της δημιουργίας. Οι άνδρες θα πρέπει να αρχίσουν και αυτοί να συνδέονται με αυτά τα βασίλεια. Πρέπει να ξαναζωντανέψουμε τους μύθους της Θεάς Μητέρας. Οι μύθοι είναι παντοδύναμοι χρησμοί της κοινωνίας και αποκαλύπτουν  την κατάσταση των ανθρώπων σε αυτή τη διάσταση. Οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουν να πάρουν πίσω την δύναμη του μύθου μόνες τους.

 Μ. Ροδόπουλος

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Τα πάθη και η ανάσταση του Άδωνη

Posted by lykofron στο 30/05/2010

υπό κ. ΜΙΧΑΛΗ Α. ΤΙΒΕΡΙΟΥ | Κυριακή 27 Απριλίου 2008

Δεν ήταν εύκολο το θέμα της σημερινής επιφυλλίδας να απαγκιστρωθεί από το εορταστικό πνεύμα της ημέρας. Με αφορμή λοιπόν την Ανάσταση του Χριστού θα θυμηθούμε μια θεότητα του αρχαίου κόσμου, ο πρόωρος θάνατος της οποίας και η ανάστασή της γιορτάζονταν με έναν τρόπο που έχει κοινά στοιχεία με τον τρόπο που οι χριστιανοί γιορτάζουμε τα Πάθη και την Ανάσταση του δικού μας Θεού. Πρόκειται για τον Άδωνη, έναν σημιτικό θεό που έγινε δεκτός από τους Έλληνες από τις αρχές του 7ου αι. π.Χ., αν όχι και παλιότερα.

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο θεός αυτός υπήρξε καρπός μιας άνομης συνεύρεσης πατέρα και κόρης, αλλά γεννήθηκε τόσο ωραίος ώστε η ίδια η Αφροδίτη, που προκάλεσε την ειδεχθή αιμομιξία, τον ερωτεύθηκε παράφορα. Για να τον έχει αποκλειστικά δικό της και ώσπου να μεγαλώσει, τον έδωσε προς φύλαξη στην Περσεφόνη, τη θεά του Κάτω Κόσμου. Γρήγορα όμως τον ερωτεύθηκε και η θεά αυτή και δεν ήθελε με κανένα τρόπο να τον αποχωρισθεί. Ολες οι προσπάθειες της Αφροδίτης να τον φέρει κοντά της απέτυχαν. Τέλος στη διαμάχη των δυο θεαινών έβαλε ο Δίας. Πρόσταξε ένα τρίτο του χρόνου ο Αδωνις να μένει με την Αφροδίτη, ένα άλλο τρίτο με την Περσεφόνη και το τελευταίο να το περνά με εκείνη που θα επέλεγε ο ίδιος και που ήταν φυσικά η Αφροδίτη.

Προς τιμή του Άδωνη γιόρταζαν αυτή περίπου την εποχή (ή το καλοκαίρι) τα Αδώνια, με συμμετοχή αποκλειστικά γυναικών, που πενθηφορούσαν και τελούσαν «πάντα τα εις κηδείας καθιερωμένα». Πάνω σε νεκρικές κλίνες, μέσα σε σπίτια, τοποθετούσαν κέρινα ομοιώματα του Αδωνη, περιβαλλόμενα από ποικίλα άνθη, κλαδιά και καρπούς, ενώ γύρω τους έκαιγαν λιβανωτοί και άλλα αρωματικά θυμιάματα. Οι γυναίκες θρηνούσαν γοερά και κόπτονταν για τον θανόντα θεό. Επιπλέον, φύτευαν μέσα σε πήλινες γλάστρες σπόρους από γρήγορα αναπτυσσόμενα αλλά και γρήγορα μαραινόμενα φυτά, όπως μάραθρα και διάφορες πρασινάδες, τις οποίες, αφού πότιζαν, τις ανέβαζαν στις στέγες των σπιτιών. Μια ιδέα για τις γλάστρες αυτές, που οι αρχαίοι τις αποκαλούσαν «κήπους Αδώνιδος», μας δίνουν παραστάσεις αττικών αγγείων. Στη συνέχεια περιέφεραν τα ομοιώματα του θεού στους δρόμους «κοπτόμεναι» πάλι και «θρήνους ήδον» με τη συνοδεία ενός ιδιαίτερου αυλού, που αποκαλείτο γίγγρας. Πρόκειται για μικρού μήκους αυλούς, που έδιναν έναν οξύ, διαπεραστικό, θρηνώδη και πένθιμο τόνο. Μετά την περιφορά, τα είδωλα μαζί με τους «κήπους του Αδώνιδος», που στο μεταξύ είχαν αρχίσει να φυτρώνουν, ρίχνονταν σε κάποια πηγή ή σε ένα ποτάμι. Την επόμενη μέρα γιόρταζαν «εν χαρά» την ανάσταση του θεού.

Αν και είναι παρακινδυνευμένο να διατυπώνονται γενικεύσεις βασισμένες σε εξωτερικές ομοιότητες που παρουσιάζουν θεότητες διαφορετικών πολιτισμών και διαφορετικών χρονικών περιόδων, ο ελληνικός Αδωνις, όπως και ο σημιτικός, φαίνεται ότι αποτελεί προσωποποίηση του μυστηρίου της βλάστησης. Η γιορτή του θα πρέπει να προέκυψε από τη στιγμή που οι άνθρωποι, παρατηρώντας τις ετήσιες μεταβολές της φύσης, θεώρησαν ότι αυτές οφείλονται σε μια συνεχή διαμάχη ανάμεσα σε δυνάμεις που αντιπροσώπευαν τη γονιμότητα και τη φθορά. Πίστεψαν λοιπόν ότι, εκτελώντας κάποιες μαγικές τελετουργίες, μπορούν να βοηθήσουν τις θεότητες της ζωής στον αγώνα τους ενάντια στις θεότητες του θανάτου. Οι «κήποι του Αδωνίδος» με τους γρήγορα αναπτυσσόμενους αλλά και γρήγορα μαραινόμενους σπόρους, όπως και η ρίψη τόσο του ομοιώματος του θεού όσο και των «κήπων» του μέσα σε νερό, αποτελούν τελετουργίες μιας μορφής συμπαθητικής μαγείας. Απέβλεπαν στην ετήσια αναζωογόνηση της γης με τη βοήθεια και του απαραίτητου νερού. Ο ίδιος ο Αδωνις ενσάρκωνε το πνεύμα της βλάστησης και ο ετήσιος θάνατος και η επάνοδός του στη ζωή αντιπροσώπευαν τον μαρασμό της φύσης κατά τον χειμώνα και την επερχόμενη αναγέννησή της κατά την άνοιξη.

Ωστόσο η διατήρηση της γιορτής των Αδωνίων στον ελληνικό χώρο πιθανόν να μην οφείλεται μόνο στους παραπάνω λόγους. Θυμίζουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν πολλές γιορτές που απέβλεπαν στην ευφορία της γης και την ευγονία. Έτσι διατυπώθηκε η άποψη ότι ίσως η γιορτή αυτή κέρδισε μια θέση στην ανδροκρατούμενη ελληνική κοινωνία επειδή έδινε στις γυναίκες τη δυνατότητα, όπως και ορισμένες άλλες γυναικοκρατούμενες γιορτές, να αποδεσμεύονται έστω και για λίγο από την ασφυκτική ανδρική χειραγώγηση. Υπενθυμίζω ότι πριν από 35 και πλέον χρόνια o Wolfgang Helck υποστήριξε ότι η ιστορία του Άδωνη πρέπει να αποτελεί κατάλοιπο μιας παλιάς γυναικοκρατούμενης κοινωνίας της Ανατολής, όπως των Αμαζόνων της ελληνικής μυθολογίας. Στην κοινωνία αυτή οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν νεαρούς αρσενικούς μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση και τη γονιμοποίησή τους και στη συνέχεια τους σκότωναν! Τολμηρή άποψη που ωστόσο δεν μπορεί να επαληθευθεί.

Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=188338&ct=6&dt=27/04/2008#ixzz0ji5HuJRi

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΕΚΠΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑ ΗΣΙΟΔΟ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ

Posted by lykofron στο 10/03/2010

Ο Ησίοδος στην Θεογονία του αναφέρει ότι οι Πιερίδες Μούσες του απεκάλυψαν τα όσα αναφέρει στην θεογονία του. Αλλά ας αξιολογήσουμε αυτές τις αναφορές.

Στον στίχο 116 αναφέρει: «Πρωτίστως λοιπόν το Χάος εγένετο και αμέσως έπειτα η πλατύ­στηθη Γη, .… και ο Έρως ….» «Η τοι πρώτι­στα μεν Χάος γενετ’ αύταρ έπειτα Γαια ευρύστερ­νος, ………  ηδ’ Έρος, ……..»

Στον στίχο 123 αναφέρει: «Εκ του Χάους γεννή­θηκε το Έρεβος και η μαύρη Νύκτα και από την Νύκτα πάλι γεννήθηκε ο Αιθέρας και η Ημέρα, που τους γέννησε σαν έσμιξε ερωτικά με το Έρε­βος» «Εκ Χάεος δ’ Έρεβος τε μέλαινα τε Νυξ εγένετο, Νυκτός δ’ αυτ’ Αιθήρ τε και Ημέρα εξεγέ­νοντο, ους τέκε κυσαμένη Ερέβει φιλότητι μιγείσα»:

Στον στίχο 126 αναφέρει: «Η δε Γη εγέννησε πρώτα τον ίσον με τον εαυτόν της ουρανό…….»  «Γαία δε τοι μεν εγεί­νατο ίσον ε’ αυτή Ουρανόν ……»

Βεβαίως οι όροι αυτοί είναι λέξεις της καθημερινό­τητας της εποχής του αλλά και της σημερινής και είναι δύσκολο να φα­νταστεί κανείς ότι αυτοί οι τόσο απλοί όροι κρύβουν βαθύτατες και πολύπλο­κες κο­σμογονικές αλήθειες που χρειάζονται «απο­κρυπτογράφηση» για να γίνουν κατανοητές αλλά και για να γίνει αντιληπτή η όλη διαδικασία της εκπορεύσεως του Σύμπαντος.

Κατωτέρω θα αναλυθούν τα τρία αυτά εδά­φια του Ησιό­δου επί τη βάσει των απόψεων της επιστήμης αλλά και προσωπικών μου εκτιμήσεων. Εκ της αναλύσεως αυτής θα προκύψουν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την αρχή της Φύσεως γιατί τα εν λόγω εδάφια απεικονίζουν με πολύ περιεκτικό τρόπο έννοιες οι οποίες εκ πρώτης όψεως φαίνονται απλοϊκές ενώ δεν είναι και τις οποίες μετά από 3000 περίπου χρόνια μπόρεσε να εξηγήσει η ανθρωπότητα. Επομένως ο Ησίοδος αξιώθηκε από τις Μούσες μια πραγματική αποκάλυψη.

Η αρχή της Φύσεως, σύμφωνα με όσα ανα­φέρει ο Ησίο­δος, έγινε ως εξής: Εξ ενός Αυθύπαρκτου Αρχικού Αιτίου (το οποίο δεν διευκρινίζεται αν αυτό είναι το Χάος ή κάτι άλλο όπως πιστεύει η σύγχρονη επιστήμη βάσει της Νέας Φιλοσοφικής Θεώρησης της Φυσικής) γεννήθηκε η Γη και ο Έρως. Κατόπιν εκ του Χάους γεννήθηκε το Έρεβος (άρρεν ή +) και η Νύκτα (θήλυ ή -) και εκ της Νύκτας με σπέρμα Ερέβους γεννήθηκαν ο Αιθέρας (άρρεν ή +)  και η Ημέρα (θήλυ ή -). Έτσι έχουμε:

ΧΑΟΣ (ΑΑΑ) > ΓΗ και ΕΡΩΣ   ή   [ΑΑΑ] > ΧΑΟΣ,  ΓΗ και ΕΡΩΣ 

ΧΑΟΣ > ΕΡΕΒΟΣ και ΝΥΚΤΑ

ΕΡΕΒΟΣ–ΕΡΩΣ–ΝΥΚΤΑ®ΑΙΘΕΡΑΣ και ΗΜΕΡΑ

ΓΗ & ΟΥΡΑΝΟΣ

α) ΤΟ ΈΡΕΒΟΣ ΚΑΙ Η ΝΥΚΤΑ

Εκ της Ενεργού Ουσίας του Χάους, κατά τον Ησίοδο, γεννήθηκε το Έρεβος και η Νύκτα. Αυτό έγινε (όπως είδαμε) με διχασμό και αντι­θετισμό της εκ του Χάους εκπορευθήσης ουσίας.

ΧΑΟΣ > άρρεν ΕΡΕΒΟΣ και θήλεα ΝΥΚΤΑ

Το Έρεβος το ταυτίζουμε με το σύνολο Σ(α+) των ομογενών Ατόμων α+ τα οποία το συνιστούν, ενώ την Νύκτα την ταυτίζουμε με το σύνολο Σ(α-) των ομογενών Ατόμων α– τα οποία την συνιστούν. Δηλαδή έχουμε:

ΈΡΕΒΟΣ = Σ(α+) και ΝΥΚΤΑ = Σ(α–)

Συνεπώς θεωρούμε ότι τα Άτομα της ατομικής ουσίας είναι Άτομα δύο καταστάσεων: Άτομα α+ και Άτομα α–. Το + πρέπει να θεωρηθεί ως το θετικό ηλεκτρικό φορτίο και το – ως το αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Τα ομογενή Άτομα (δηλ. όσα έχουν το ίδιο σημείο π.χ. α+) απωθούνται μεταξύ τους ενώ τα ετερογενή (δηλ. όσα έχουν αντίθετα σημεία π.χ. α+ και α–) έλκονται.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το σύνολο των ΑΤΟΜΩΝ της Ατομικής Ουσίας τα οποία εκπορεύτηκαν εκ του Χάους, κατά την κοσμογονία του Ησιόδου, είναι το Έρεβος ή άτομα Σ(α+) και η Νύκτα ή άτομα Σ(α–) και τα οποία είναι δύο καταστάσεων θετικού και αρνητικού ηλεκτρικού φορτίου (α+ και α –). Τα Άτομα αυτά συγκροτούν όλες τις υλικές μορφές του σύμπαντος.

β) Ο ΑΙΘΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΗΜΕΡΑ 

Οι πρώτες υποστάσεις μετά την εκπόρευση του άρρενος ερέβους και της θήλεας νύκτας και που προήλθαν από την ένωση του άρρενος Ερέβους (δηλαδή των Ατόμων α+) και της θήλεας Νύκτα (δηλαδή των Ατό­μων α–) με την δράση του Έρωτος (της μεταξύ τους ελκτικής δυνάμεως) ήταν ο Αιθέρας (άρρεν) και κατόπιν, όπως θα εξηγηθεί κατωτέρω, η Ημέρα (θήλυ).

ΕΡΕΒΟΣ έρως ΝΥΚΤΑ >  ΑΙΘΕΡΑΣ και ΗΜΕΡΑ

Ο Αιθέρας

Αιθέρας είναι η Αμέριστη (ή συνεχής) ου­σία η οποία γεν­νήθηκε όταν το σπέρμα του Ερέβους (ή τα άτομα α+) γονιμοποί­ησε την Νύκτα (ή τα άτομα α–). Αυτό μπορεί να λεχθεί και ως εξής: ο Αιθέρας γεννήθηκε από την σχετική ένωση κατά χώρο των Ατόμων α+ και α– με μερική μεταξύ τους διείσδυση των Ατόμων α+ και α– η οποία (μερική διείσδυση) παριστάνεται με το αο  και όχι με πλήρη ένωση μεταξύ τους γιατί τότε θα είχαμε την επαναφορά τους στο Χάος. Οι λόγοι για τους οποίους έχουμε αυτήν την σχετική κατά χώρο ένωση με μερική διείσδυση και όχι την πλήρη ένωση είναι δύο:  α) γιατί με την έξοδό τους εκ της απολύτου ηρεμίας αυξάνεται η δυναμικότητα τους και για να ενωθούν πλήρως πρέπει να έχουν την δυναμικό­τητα της απόλυτης ηρεμίας που βρισκόταν προ του διχασμού σε Α+ και Α- (δηλαδή θα έπρεπε να γίνει μείωση της δυναμικότητάς τους) και  β) γιατί πέ­ριξ κάθε ατόμου π.χ. α– υπάρχει μεγάλο πλήθος Ατόμων α+ (και αντιστρόφως) και όταν ένα άτομο α+ επιχειρήσει να ενωθεί με το α–, τα άλλα Άτομα α+ το απωθούν κλπ. Συνεπώς ο Αιθέρας είναι μια νέα ουσία Συνεχής και Αμέριστη, γιατί η σύνδεση μεταξύ των Ατόμων α+ και α– γίνεται με μερική με­ταξύ τους διείσδυση με αποτέλεσμα να υπάρχει η τάση να μην αποχωρίζονται και δεν υπάρχει μεταξύ τους διά­κενο αλλά συνέχεια.

Αποτέλεσμα της μερικής κατά χώρο ενώσεως των Ατόμων α+ και α– είναι να υπάρχουν εσωτερι­κές τάσεις τόσο προς πλήρη ένωση όσο και προς πλήρη διχασμό αυτών των Ατόμων. Οι εσω­τερικές αυτές τάσεις έχουν ως αποτέλεσμα την συνεχή αλ­λαγή της θέσεως των Ατόμων α+ και α– μεταξύ τους. Επομένως δεν υπάρ­χει απόλυτη ηρεμία στα Άτομα α+ και α– που συγκροτούν τον Αιθέρα, αλλά βρίσκονται σε συνεχή εσωτερική κυκλοφο­ρία και περιδίνηση. Η εσωτερική κυκλοφορία και περιδίνηση των Ατό­μων α+ και α– του αιθέρα τον εμφανίζει ως ρευστό, γι’ αυτό χα­ρακτηρίζεται και ως Αιθέριο Ρευστό.

Στην εσωτερική κυκλοφορία των Ατόμων α+ και α– οφείλονται τα διάφορα γνωστά μας φυσικά φαινόμενα ενώ στη περιδίνηση των Ατόμων α+ και α– του αιθέρα οφείλεται η περι­στροφική κίνηση όλων των μορφών του Σύμπαντος, η οποία εί­ναι άμεσα εμφανής από την περιστροφική κίνηση των ουρανίων σωμάτων τόσο γύρω από τον εαυτόν τους όσο και πέριξ άλ­λων ουρανίων σωμάτων μεγαλύτε­ρης μάζας. Η κυκλοφορία και περιδίνηση των Ατόμων α+ και α– του Αιθέρα αποτελεί ένα βα­σικό του χαρακτηριστικό το οποίο έχει πολύ μεγάλη ση­μασία γιατί στην κυκλοφορία και περιδίνηση του ΑΙΘΕΡΑ οφείλεται η δράση του η οποία εκδηλώ­νεται ως ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡ­ΓΕΙΑΣ αυτού. Αυτή η δράση του Αιθέρος επί των μορφών του σύ­μπαντος εκδηλώνεται ως συνθετική και απο­συνθετική δράση δηλαδή ως η μεταμορφωτική του δράση. Συνεπώς ο Αιθέρας έχει αφενός μεν εσωτε­ρική δομή γιατί συγκροτείται από Άτομα α+ και α–, αφετέρου δε έχει υλική υπόσταση.

Συμπερασματικά ο Αιθέρας που αναφέρεται στην κο­σμογονία του Ησιόδου είναι η Συνεχής ή Αμέριστη ουσία και προήλθε από την σχετική κατά χώρο ένωση των Ατόμων της ατομικής ου­σίας (ερέβους και νύκτας).

Η Ημέρα

Ημέρα είναι η υλική ουσία της Φύ­σεως η οποία προήλθε εκ του αιθέρος ως εξής: Η εσωτερική κυ­κλοφορία και περιδίνηση του αιθέρα και η τάση προς μεγαλύ­τερη συμπύ­κνωση τμημάτων αυτού είχε ως συνέπεια την εμφά­νιση συμπυκνώσεων μικρών τμημάτων αυτού. Σε αυτά τα συ­μπυκνωμένα τμήματα του αιθέρα προ­καλείται διχασμός και αντιθετισμός τους με αποτέ­λεσμα να προκύψουν ζεύγη συζυγών συμπυκνώ­σεων, όπου στο ένα μέρος να υπερισχύουν τα Άτομα α+ και στο άλλο τα Άτομα α–. Από αυτές τις συ­μπυκνώσεις δη­μιουργούνται ζεύγη συζυγών στοι­χειωδών σωματιδίων ύλης και αντιύλης π.χ. ηλε­κτρονίου (σωματιδίου ύλης) και ποζιτρονίου (σω­ματιδίου αντιύλης) ή πρωτονίου (σωματιδίου ύλης) και αντι­πρωτονίου (σωματιδίου αντιύλης). Έτσι, σε μια απλουστευμένη προσέγγιση, ένα π.χ. ηλεκτρόνιο([1]) αποτελείται από Άτομα α+ και α– αλλά τα Άτομα α– είναι κατά ένα περισσότερα με αποτέ­λεσμα το ηλεκτρόνιο να έχει αρνητικό φορτίο, ενώ ένα ποζιτρό­νιο είναι ομοίως μια πυκνή συσσωμάτωση από Άτομα α+ και α– αλλά τα Άτομα α+ είναι κατά ένα περισσότερα με αποτέλεσμα το ποζιτρόνιο να έχει θετικό φορτίο. Το αυτό πρέπει να θε­ωρήσουμε και για τα λοιπά λεπτόνια, ενώ τα αδρόνια (π.χ. τα πρωτόνια κλπ) συγκροτούνται κατά την άποψη της επιστήμης από κου­άρκς δη­λαδή έχουν σύνθετη εσωτερική δομή, γιατί τα κου­άρκς είναι λεπτόνια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δύναται να εξηγηθεί το ηλεκτρικό([2]) φορτίο των στοιχειω­δών σωματιδίων.

Σύμφωνα με τα προηγούμενα, τα στοιχειώδη σωματίδια σχηματίζονται ανά ζεύγη ΣΥΖΥΓΩΝ στοιχειωδών ήτοι ηλεκτρόνιο – ποζιτρόνιο, πρωτόνιο – αντιπρωτόνιο κλπ δηλαδή ζεύγη στοι­χειω­δών σωματιδίων ΎΛΗΣ (ηλεκτρόνιο, πρωτόνιο κλπ) και ΑΝΤΙΥΛΗΣ (ποζιτρόνιο, αντιπρωτόνιο κλπ). Παρά ταύτα στο γήινο περιβάλλον έχουμε μόνον ύλη και δεν είναι δυνατή η ανί­χνευσης αντιύλης σε άλλους γαλαξίες, επομένως το ανωτέρω φαί­νεται εκ πρώτης όψεως ανακόλουθο προς την πράξη. Αυτό οφεί­λεται στο γεγονός ότι οι ιδιότητες της ΑΝΤΙΥΛΗΣ είναι ίδιες με αυτές της ύλης, εκτός από την αντιστροφή των ηλεκτρικών φορ­τίων και συνεπώς δεν είναι δυνατή η αναζήτηση στον Γαλα­ξία μας ηλιακών συστημάτων αποτελουμένων μό­νον από αντιύλη ούτε η αναζήτηση Γαλαξιών από Αντιύλη και συνεπώς δεν μας είναι γνωστό αν υπάρχουν κόσμοι που συγκροτούνται μόνο από αντιύλη. Πολλοί εκ των επιστημόνων πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρχει ίση ποσότητα ύλης και αντιύ­λης στο Σύμπαν για λόγους συμμετρίας. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι αυτή η συμμετρία δεν εί­ναι απαραίτητη και μπορεί το Σύμπαν να αποτελείται μόνο από ύλη. Στο γήινο περιβάλλον, περιβάλλον συγκροτούμενο μόνο από ύλη, η αντιύλη, αποτε­λούμενη από ποζιτρό­νια και αντιπρω­τόνια, μόνον στα εργαστήρια μπορεί να παραχθεί και η διάρκειά ζωής της είναι πολύ μικρή

Συμπέρασμα 1ον : Η πρώτη υλική μορφή στο σύμπαν ήταν τα στοιχειώδη σωματίδια (ηλε­κτρόνια,  πρωτόνια κλπ).

Από τα στοιχειώδη σωματίδια παράγονται αρχικά τα ελαφρά στοιχεία της Φύσεως: υδρογόνο και ήλιο τα οποία εμφανίζονται σε μεγάλες συγκεντρώσεις και συνιστούν αεροδέστατες συγκεντρώσεις τεραστίων διαστάσεων τα γνωστά μας από την αστρονομία νεφελώματα, τα οποία στο αρχέ­γονο Σύμπαν αποτελούντο αρχικά μεν μόνο από στοιχειώδη σωματίδια και ακολούθως (με την εξέλιξη τους) από ελαφρά στοιχεία.

Από τα νεφελώματα  σχηματίζονται ατμοειδή σώματα. Τα ατμοειδή σώματα έχουν κάποιο κεντρικό πυ­ρήνα με μεγαλύ­τερη συγκέντρωση ύλης ο οποίος περιλαμβάνεις και βαρύτερα στοιχεία και χημικές ενώσεις. Ατμοειδή σώματα, σε μικρογραφία, είναι οι γνωστοί μας κομήτες οι οποίοι παρατηρού­νται κατά και­ρούς να περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Οι Κομήτες θεω­ρούνται ως ουράνια σώματα τα οποία αποτελούνται από σχετικά συμπαγή πυρήνα και περιβάλλονται από ένα πολύ αεριώδες πε­ρίβλημα. Οι κομήτες που υπάρχουν στο ηλιακό μας σύστημα δια­γράφουν πολύ ελλειπτική τροχιά με αποτέλεσμα η εμ­φάνισή τους να γίνεται σε πολύ αραιά χρονικά διαστή­ματα και γίνονται ορα­τοί όταν προσεγγίσουν τον Ήλιο από το φως του Ηλίου. Επίσης η έντονη Ηλιακή ακτινο­βολία ωθεί το πολύ αεριώδες περίβλημα αυτών στην αντίθετη προς τον Ήλιο κατεύθυνση (η γνωστή μας «ουρά» των κομητών). Οι κομήτες δεν είναι σώματα που εμφανί­στηκαν κατά την διαμόρφωση του ηλιακού μας συστήματος, άλλα δεσμεύτηκαν από το πεδίο βαρύτητας του ηλίου όταν προ­σέγγισαν το ηλιακό σύστημα και γι’ αυτό διαγράφουν την πολύ ελλειπτική τροχιά. Ως φαίνε­ται ( κατά τον Νάγο) οι κομήτες απο­τελούν το πρώτο στάδια  συμπυκνώσεως  της ύλης, εκ της οποίας προήλ­θαν αρχικά οι γαλαξίες, και κατόπιν  τα ηλιακά συστή­ματα κλπ.

Από ατμοειδή σώματα πολύ μεγάλης κλίμα­κας δημιουρ­γούνται οι γαλαξίες με τα ηλιακά συ­στήματα τα οποία, ως γνω­στόν, είναι απαραίτητα για να αναπτυχθεί επ’ αυτών η οργα­νική και η λο­γική φύση.

Συμπέρασμα 2ον : Η υλική ουσία του Σύ­μπαντος χαρα­κτηρίστηκε από τον Ησίοδο στην κοσμογονία του ΗΜΕΡΑ, γιατί είναι εμφανής η ύπαρξή της (Νόμος της Ζωής).

γ)  ΓΗ  ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ.

Στο τρίτο εδάφιο της κοσμογονίας ο Ησίοδος αναφέρει ότι η Γη γέννησε τον ίσο με αυτήν Ουρανό. Επίσης στην συνέχεια (μετά το τρίτο εδάφιο) αναφέρει ότι η Φύση αλλά και όσα υπάρ­χουν στην Φύση εκπορεύτηκαν από την ένωση της Γης και του Ουρανού και δεν κάνει καμία αναφορά πλέον στον Αιθέρα και την Ημέρα. Αυτό εκ πρώτης όψεως φαί­νεται περίεργο και ανεξή­γητο. Το θέμα αυτό εξηγείται αν θεωρήσουμε ότι:

α) Η Γη ταυτίζεται με το Έρεβος και την Νύκτα. Η ταύ­τιση αυτή φαίνεται εκ πρώτης όψεως αυθαίρετη. Δικαιολογείται όμως από τα εξής: Ως Γη γενικά εννοεί ο Ησίοδος την υλική ουσία του Σύμπαντος δηλαδή τα Άτομα της ατομικής ουσίας. Επίσης, όπως αναφέρει στο κείμενό του, η Γη γεννήθηκε μετά από το Χάος, δηλαδή μετά από την εκδήλωση του Ερέβους και της Νύκτας εκ του Χάους.

β) Ο Ουρανός ταυτίζεται με τον Αιθέρα. Επίσης και η ταύτιση αυτή φαίνεται εκ πρώτης όψεως αυθαίρετη. Δικαιολογεί­ται όμως από τα εξής: Ως Ουρανός, γενικά, νοείται ο άπειρος χώ­ρος εντός του οποίου υπάρχουν οι γαλαξίες κλπ, ενώ ο Αιθέ­ρας είναι η ουσία η οποία πληρώνει τον άπειρο αυ­τόν χώρο, δηλαδή ταυτίζεται ο Ουρανός με τον Αι­θέρα. Εξ άλλου ο Αιθέρας (Ουρα­νός) προήλθε από την σχετική ένωση κατά χώρο των Ατόμων της ατομικής ουσίας (δηλαδή του Ερέ­βους και της Νύκτας τα οποία ταυτίζονται με την Γη). Συνεπώς ο Ησίοδος ορθώς αναφέρει ότι ο Ου­ρανός (ή Αιθέρας) γεννήθηκε από την Γη (ή Νύκτα και Έρε­βος) δηλαδή από την σχετική ένωση των Ατόμων της ατομικής ουσίας.

Άρα ο Ουρανό είναι ο ΑΙΘΕΡΑΣ (Συνεχής ή Αμέριστη ου­σία) και η Γη είναι τη ΑΤΟ­ΜΙΚΗ ή ΜΕΡΙΣΤΗ ουσία. Από την μίξη του Ουρανού (Αμέριστης Ουσίας) και της Γης (Μεριστής Ουσίας) εκδηλώθηκε η Φύση.

Στυλιανός Τάκας


[1] Κατά τον θεοσοφιστή Leadbeater το ηλεκτρόνιο συγκροτείται από εννέα (9) υποσωματίδια, συνεπώς, αν δεχθούμε αυτήν την άποψη, το ηλεκτρόνιο συγκροτείται από 4 Άτομα  α+ και 5 Άτομα α – (συνολικά 9 Άτομα) με αποτέλεσμα να υπερισχύει το αρνητικό ηλεκτρικό φορτία.

[2]  Η επιστήμη σήμερα θεωρεί ότι το ηλεκτρικό φορτίο οφείλεται σε ασυμμετρία των στοιχειωδών σωματιδίων.

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΟΙ ΟΥΣΙΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Posted by lykofron στο 10/03/2010

Κατά τον Νάγο αλλά και άλλους φιλοσόφους της αρχαιότητασς δυο είναι οι ουσίες της Φύσεως: η Ατομική και η Συνεχή ουσία ή Αιθέρας και είναι ενδιαφέρον να δουμε ποίες είναι αυτές οι δυο ουσίες και ποία είναι η συμπεριφορά τους.

Ατομική Ουσία.

Η Ατομική ουσία (κατά τους Ατομικούς φι­λοσόφους Λεύκιππο και Δημόκριτο) αποτελείται από το άπειρο πλήθος των Ατόμων τα οποία συ­γκρο­τούν όλες τις υλικές μορφές της φύσεως δη­λαδή, ουσιαστικά, η ουσία αυτή είναι η υλική ουσία της Φύσεως. Επισημαίνεται ότι εδώ τα Άτομα της ατομικής ουσίας ορίζονται σύμφωνα με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων Λεύκιππου και Δημόκρι­του, οι οποίοι πρώτοι πριν από 2500 χρόνια το ανέ­φεραν και πιθανόν να εξέφραζαν απόψεις των Πυ­θαγορείων. Κατ’ άλλους φιλοσόφους η ατομική ουσία χαρακτηρίζεται και ως Μεριστή ουσία

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΟΥΣΙΑ είναι η Μητέρα των Κό­σμων, το θήλυ της δημιουργίας και ο παθητικός πα­ράγων των Κόσμων γιατί υπόκει­ται στις ενεργητικές επιδράσεις της αμέριστης ουσίας προκειμέ­νου να συ­γκροτηθούν οι μορφές.

Τα Άτομα της ατομικής ουσίας νοούνται ως στιγμές (δηλαδή ως μαθηματικά ση­μεία χωρίς δια­στάσεις) και έχουν Κέντρο και Περι­φέρεια. Κέντρο είναι η δύναμη του ατόμου η οποία έχει την έννοια του Νόμου της Κινήσεως και Περι­φέρεια είναι αυτό τούτο το Είναι (η ύπαρξη) του ατόμου η οποία έχει την έννοια του Νόμου της Ζωής. Το Κέντρο είναι το άρρεν στοιχείο του ατόμου (ο Πατήρ), ενώ η Περιφέρεια είναι το θήλυ στοιχείο (η Μήτηρ), όμως στην συνολική δράση τους τα Άτομα της ατομικής ουσίας εκδηλώνονται  ως το ΘΗΛΥ στοιχείο της δημιουργίας (γιατί επικρατεί η εκδήλωση της περιφέρειας το θήλυ στοιχείο του Ατόμου). Η μερι­στή ουσία είναι η Μητέρα των Κόσμων, το ΘΗΛΥ της δημιουργίας και ο παθητικός παράγων των κό­σμων γιατί υπόκειται στην δράση της άλλης ουσίας της αμέριστης προς συγκρότηση των μορφών.

Η Ατομική Ουσία εκ της φύσεώς της εί­ναι δίφυλη  έχουσα εν εκδηλώσει τους νόμους της Κινήσεως (δράση του Πατρός) και της Ζωής (δράση της Μητρός) ταυτόχρονα. Η Αόριστη Δυάδα είναι η Ατομική (ή Μεριστή) Ουσία η οποία με το Είναι της απο­τελεί­ την ΥΛΙΚΗ (σε πρώτη προσέγγιση) ουσία της Φύσεως. Οι Πυθαγό­ρειοι χαρακτήριζαν την Αόριστη Δυάδα ως άρτιο και άπειρο αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι παρά­γωγοι εξ αυτής νό­μοι συνιστούν το άπειρο πλήθος των αρτίων Μονάδων της Πυ­θαγορείου αριθμολο­γίας.

Με την εμφάνιση των Ατόμων της ατομικής ουσίας στην Φύση εκ του Χάους, ο μεν νόμος της Κινήσεως ουδέποτε καταπαύει τη δράση του με την οποία συνεχώς επεκτείνει τις δυναμικότητες των Ατόμων της μεριστής ουσίας, ενώ ο νόμος της Ζωής είναι εκείνος που τηρεί το κάθε άτομο ως διακεκριμένη οντότητα έναντι των άλ­λων Ατόμων. Σημειώ­νεται ότι η λέξη ζωή στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει την έννοια που δίνει η βιολογία αλλά έχει την έννοια της αυτοτελούς υπάρξεως. Ο νόμος της Κινήσεως του ατόμου (που η δράση του είναι αδιάλειπτη) προκαλεί από το Είναι των Ατόμων (δηλαδή από την περιφέρεια αυτών ή Νόμο της Ζωής αυτών) την εκδήλωση του Νόμου της Θερμότη­τας. Η θερμότητα καθίσταται η φυγόκε­ντρη δύναμη του ατόμου, ενώ η κίνηση καθίσταται η κεντρομόλος δύ­ναμή του.

Η ατομική ουσία χαρακτηρίζεται ως αΐδιος ου­σία (ως μη έχουσα αρχή και τέλος) γιατί εκπορεύτηκε εκ του Χά­ους, που σημαίνει ότι δεν έχει αρχή (αφού και το Χάος θεωρείται ότι δεν έχει αρχή) και δεν έχει τέλος γιατί μετά την έξοδό της εκ του Χάους οι δυναμικότητές της συνεχώς και ατελεύτητα (χωρίς τέλος) αυξάνουν. Τα Άτομα της αΐ­διας ατομικής ουσίας ο Σπυρί­δων Νάγος τα χαρακτη­ρί­ζει ως «αφ’ εαυτών αεί κινούμενα και ζώ­ντα Είναι». Δη­λαδή τα χαρακτη­ρί­ζει ως υπάρ­ξεις (Είναι) οι οποίες από μό­νες τους (αφ’ εαυ­τών) και ατελεύτητα (αεί) έχουν και θα έχουν εκδηλω­μένους τους νόμους της Κινή­σεως (κινούμενα) και της Ζωής (ζώντα). Τα Άτομα της ατομικής ουσίας δεν έχουν συνέ­χεια (δη­λαδή άμεση σύνδεση) προς την συνεχή ουσία του Απεί­ρο, απλώς βρί­σκονται εντός της συνε­χούς ου­σίας με την οποία συλ­λειτουργούν και αλ­ληλεπιδρούν.

Ο νόμος της Κινήσεως του Ατόμου της Ατο­μικής Ουσίας εκδηλώνεται ως τάση προς μετατό­πιση στο χώρο και ως στροβιλι­σμός των υλικών μορφών του απείρου. Ο νόμος της Ζωής του Ατό­μου της Ατομικής Ουσίας είναι αυτός που εμφανίζει την εκ­δήλωση της υπάρξεως των Ατόμων της Ατο­μικής Ουσίας στην Φύση. Οι νόμοι της Κινήσεως και της Ζωής εκδηλώνονται ως συ­στολή και δια­στολή. Δια της διαστο­λής το Άτομο της ατομικής ουσίας εκδηλώνει διαρκώς και νέες δυνάμεις, ενώ δια της συστο­λής τείνει να διατηρήσει τις δυνάμεις του που έχει εκδηλώσει. Η διαστολή και η συστολή του Ατόμου λαμβάνει την έννοια της έλ­ξεως αλλά και της απώσεως αντίστοιχα στις μορφές στις οποίες συμμε­τέχει.

Με την εκδήλωση της ατομικής ουσίας εκ του Χάους προ­καλείται η εκδήλωση της άλλης ουσίας της συνεχούς ουσίας. Συνεπώς η εκ­δήλωση της συνεχούς ουσίας στην Φύση είναι με­ταγενέστερη της εκδηλώσεως της ατο­μικής ουσίας.

Από τα προαναφερθέντα καταφαίνεται ότι όλες οι δομές του Σύμπαντος αποτελούνται από κέ­ντρο και περιφέρεια (Άτομα,  ηλιακά συστήματα,  γαλα­ξιακά συστήματα κλπ). Αυτή η ομοιότητα των δο­μών του Σύμπαντος σε όλα τα επίπεδά του μας θυ­μίζει σχετική φράση που περιλαμβάνεται στον Σμαράγδινο Πί­νακα του Ερμού του Τρισμέγιστου «Το προς τα κάτω αναλογεί τω προς τα άνω και το προς τα άνω είναι ανάλογον τω προς τα κάτω προς επιτέλεσιν επιτέλεση των θαυμάσιων του ενός μόνου Πράγ­ματος».

Συνεχής Ουσία

Η Συνεχής Ουσία αποτελεί με το Είναι της τον ουσιαστικό χώρο μέσα στον οποίο ενεργούν τα Άτομα της ατο­μικής ουσίας. Συνεπώς  είναι το άπειρο περιέχον του Σύμπαντος εντός του οποίου τα πάντα γίνο­νται. Η συνεχής ουσία είναι η πάντα συνεχής προς τον εαυτό της και το γε­γονός αυτό δίνει την έννοια του χώρου, γιατί δεν εί­ναι δυνατόν να νοηθεί  χώ­ρος χωρίς να έχει συνέχεια (βλέπε σχετικά στην πα­ρά­γραφο 1.3.α). Επίσης  την έννοια της δια­στάσεως στον χώρο την κατανοούμε μόνον αν μέσα στον χώρο υπάρχει κάτι τι το οποίο μπορεί να μετρηθεί. Η Μονάδα Τρία (όπως είδαμε στην παρά­γραφο 1.3α) έχει έναν ενεργητικό παράγοντα και αυτός είναι ο νόμος της Ενεργείας, γι’ αυτό η Συνεχής Ουσία ονομά­στηκε Ενέργεια από ορισμένα φιλοσοφικά συστή­ματα της αρχαιότητας. Η αμέριστη ουσία είναι ο Λόγος και Πατέρας των Κόσμων, εί­ναι το ΑΡΡΕΝ της δημιουργίας και ο ενεργητικός παρά­γων των κόσμων, γιατί με τη δράση του επί της άλ­λης ουσίας της ατο­μι­κής προκαλεί την συγκρότηση των μορφών (δηλαδή συγκεντρώ­νει τα Άτομα της ατομικής ουσίας σε μορφές), αλλά και την απο­σύν­θεση αυτών και συνεπώς αποτελεί το Λόγο της υπάρξεως των μορφών.

Την συνεχή ουσία οι ΟΡΦΙΚΟΙ την αποκαλούσαν ΑΙΘΕΡΑ ή «αίεν εν» (το πάντοτε εν), ο Ησίοδος (που απηχούσε τις από­ψεις των ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ μυστηρίων) ΈΡΩΤΑ για να καταδείξει την γο­νιμοποιό του ικανότητα, ο ΗΡΑ­ΚΛΕΙΤΟΣ και οι ΣΤΩΙΚΟΙ ΛΟΓΟ με την έν­νοια του αι­τίου για να καταδεί­ξουν ότι είναι το αίτιο της συν­θέσεως και αποσυνθέσεως των μορφών του απείρου (Συνθετικός και Αποσυνθετικός Λόγος) δηλαδή το αίτιο της μεταμορφώσεως των μορφών του απείρου ή άλλως ο ατελεύ­τητα Μεταμορφωτικός Λόγος αυ­τών, οι Πυθα­γόρειοι την χαρακτήριζαν ως ΜΟ­ΝΑΔΑ γιατί έχει εκδηλωμένο έναν νόμο τον νόμο της Ενεργείας και ο Σπυρίδων Νάγος την χαρακτη­ρίζει ως «αφ’ εαυ­τού αεί εν συνεχεία ενεργούν Είναι», δη­λαδή την χαρακτηρίζει ως ύπαρξη (Είναι) η οποία από μόνη της (αφ’ εαυτής) και ατελεύ­τητα (αεί) έχει εκδηλωμένο τον Νόμο της Ενεργείας (ενεργούν) και η οποία εξασφαλίζει την συνέχεια του άπειρου. Τέ­λος οι Πυθαγόρειοι χαρακτήριζαν την Μονάδα ως περιττό και άπειρο αριθμό γιατί η ουσία αυτή και οι παράγωγοι εξ αυτής νόμοι συνιστούν το άπειρο πλήθος των περιττών αριθ­μών (Μονάδων) της Πυ­θαγορείου αριθμολογίας.

Αλλά τι είναι η συ­νεχής ουσία μέσα στο Σύ­μπαν; Η απά­ντηση στο ερώτημα αυτό θα δοθεί περιγραφικά: Συνεχής ουσία είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο Λόγος της δη­μιουργίας και υπάρξεως των μορφών του απείρου, η Ανάγκη η οποία περικυ­κλώνει τον Κό­σμο (κατά τον ΠΥΘΑΓΟΡΑ), την οποία ούτε οι Θεοί αντιμάχο­νται (κατά τον ΠΙΤΤΑΚΟ), καθώς όλα κατ’ ανάγκη γίνονται (κατά τον ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ). Είναι, τέλος, το πα­γκόσμιο Πυρ από το οποίο όλη η Φύση αναγεννά­ται.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

Posted in ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »